06/25/2026
در جایی از ادبیات روسیه نوشته بود:
«آدمها همیشه نورشان را از دست نمیدهند؛
گاهی فقط آنقدر از خودشان دور میشوند که دیگر نورشان به چشم نمیآید.»
شاید خاموشترین اندوه زندگی،
همین خودرهاشدگی باشد…
آن لحظههایی که برای ماندن در زندگی دیگران،
آرامآرام از زندگیِ خودمان بیرون میرویم.
آنقدر «بله» میگوییم،
که دیگر صدای «نه»ی درونمان را نمیشنویم.
آنقدر نقش بازی میکنیم،
که چهرهی واقعی خودمان را فراموش میکنیم.
و روزی میرسد که روبهروی آینه میایستیم
و با غریبهای چشم در چشم میشویم
که زمانی، خودِ ما بوده است.
شاید درمان،
پیدا کردن نور نباشد…
شاید درمان،
بازگشت به همان کسی باشد
که سالها پیش،
برای دوست داشته شدن،
ترکش کردیم.
خودمان
#
