24/01/2026
Νεανική παραβατικότητα:
Μια κραυγή που ζητά σύνδεση, όχι τιμωρία.
Δεν είναι η πράξη μονο που μας πονά. Είναι η σιωπή που προηγήθηκε.
Η σύνδεση που δεν υπήρξε πριν.
Πίσω από κάθε παραβατική συμπεριφορά ενός εφήβου κρύβεται η ανάγκη να ακουστεί, να ανήκει, να υπάρξει. Παιδιά που δεν τους επιτράπηκε να ονειρευτούν, να αγαπηθούν,να αποτύχουν, να εκτεθούν. Νέοι που βρήκαν παρηγοριά σε ομάδες που τους άκουσαν αλλά δεν τους προστάτεψαν.
Η παραβατικότητα δεν είναι μόνο κοινωνικό φαινόμενο. Είναι αντίσταση. Εσωτερική σύγκρουση. Είναι κραυγή για μητρική προστασία, για γονεϊκή φροντίδα και οριοθέτηση. Είναι η απουσία ευκαιριών, η αδικία, η ματαίωση, η απώλεια ελπίδας.
Η οικογένεια είναι ο καθρέφτης,η πηγή. Το σχολείο το φως και ο ήχος. Η γειτονιά η σκηνή. Το κράτος ο συγγραφέας που μπορεί να προλάβει, όταν επενδύει στην πρόληψη και όχι μόνο στην καταστολή.
Η πρόληψη είναι τέχνη. Η τέχνη να σχετίζεσαι με τον νέο άνθρωπο πριν χαθεί στη σιωπή του.Και όταν αυτή η τέχνη δεν καλλιεργείται, όταν δεν τιμάται, όταν παραμελείται, τότε η πρόληψη χάνει το νόημά της.
Γίνεται μια διαδικασία τυπική, χωρίς ζεστασιά.
Γίνεται μια προσέγγιση που βλέπει το σύμπτωμα αλλά όχι τον άνθρωπο.
Και τότε ο νέος δεν συναντά κατανόηση, αλλά έλεγχο. Δεν συναντά χώρο, αλλά στενότητα.
Και η παραβατικότητα, αντί να προληφθεί, απλώς αλλάζει μορφή και συνεχίζει.
Εσυ; Ξερεις καποιο παιδί γύρω σου που χρειάζεται λίγο φως πριν χαθεί στο σκοτάδι του;
