02/09/2026
Από καρδιάς ❤️
Πριν κλείσω το γραφείο για τις καλοκαιρινές διακοπές, είχα ετοιμάσει μια λίστα με όλα όσα ήθελα να κάνω μέσα στις σχεδόν 4 εβδομάδες που θα ήμουν μακριά από τη δουλειά.
Εκτός από το πολυπόθητο ταξίδι, έβαλα στη λίστα συναντήσεις με αγαπημένους ανθρώπους που είχα καιρό να δω, ιατρικά ραντεβού, υποχρεώσεις με δημόσιες υπηρεσίες, ξεκαθάρισμα στο σπίτι, διάβασμα για τη δουλειά, χρόνο για τα δεκάδες βιβλία που δεν άρχισα ακόμα... και η λίστα συνεχίζεται.
Οι 4 εβδομάδες φαίνονταν πολύς καιρός, μα η λίστα μου, για ακόμα μια φορά, δεν χώρεσε! Ήθελα θάλασσα, κουβέντα, βόλτες, ύπνο και χρόνο που απλά είχα ανάγκη να μην κάνω τίποτα.
Και διαπιστώνω με ικανοποίηση ότι το «να μην κάνω τίποτα» ως επιλογή, δεν μου δημιουργεί πια ούτε ενοχές ούτε άγχος για αυτά που μένουν πίσω — όπως συνέβαινε παλιά, σε χρόνια πιο ανήσυχα και νεανικά. Το να αφήσω επιλεκτικά κάτι να πέσει κάτω είναι κάτι που επιλέγω συνειδητά πια, όταν η ηρεμία μου είναι προτεραιότητα. Και το να μην τα κάνω όλα σύμφωνα με το πρόγραμμα, το αποδέχομαι ως κομμάτι της κανονικής ζωής. Μιας ζωής που δεν μπορούμε —και δεν χρειάζεται— να ελέγχουμε σε κάθε της σπιθαμή.
Ως άνθρωπος δραστήριος (όπως μ' άρεσε να με χαρακτηρίζω), θεωρούσα κάποτε ότι η συνεχής εγρήγορση και η δράση δυναμώνουν τη δημιουργικότητα. Τώρα πιστεύω ότι η πραγματική δημιουργικότητα ανθίζει όταν δίνουμε στον εαυτό μας τον χρόνο και τον χώρο να κοιτάξει μέσα του βαθιά και ουσιαστικά, πριν κάνει το επόμενο βήμα.
Τώρα που μπαίνουμε πάλι σε ρυθμούς κίνησης, ας κρατήσουμε τα μαθήματα του καλοκαιριού. Κι ας δίνουμε στον εαυτό μας, όλο τον χρόνο, την ευκαιρία και το δικαίωμα να μας φροντίζουμε με στοργή και κατανόηση. Σαν άνθρωποι — και όχι σαν ρομπότ!
Καλό μας φθινόπωρο! 🍁✨
Με αγάπη,
Η Θεραπεύτρια σου
Άντρη Χριστούδια
