30/07/2026
Η φυλή των γυναικών
Ανοίγοντας το κάλεσμα για την συνύπαρξη στον συλλογικό χώρο του βιωματικού εργαστηρίου, είχα εμπιστοσύνη στην ανοιχτότητα των ανθρώπων που ανταποκρίνονται σε αυτό. Επιλέγοντας τον τίτλο «κατοικώντας τις προτιμώμενες ιστορίες μας», είχα στο νου μου να δημιουργηθεί χώρος για την ενσώματη πλευρά των ιστοριών μας. Δεν θα μπορούσα όμως ποτέ να φανταστώ την βαθιά εμπειρία που θα ζούσαμε τις τρεις ημέρες αυτές, που οδήγησε έναν κύκλο γυναικών να σταθεί ορθώνοντας συλλογική αντίσταση στη βία, κατοικώντας πράγματι, ιστορίες αλληλεγγύης, αλληλουποστήριξης, σύνδεσης, ειρήνης, σεβασμού,αντίστασης, τόλμης και αξιοπρέπειας.
Η εμφυλη βια συμβαίνει παντού, συνέβη και στο μικρό αυτό χωριό του Πηλίου από έναν περαστικό οδηγό που χειροδίκησε απέναντι στην Ε. στην απογευματινή μας βόλτα, μετά τον κύκλο σιωπής και το τραγούδι μας στο ποτάμι.
Βαθιά αλληλεγγύη άπλωσε ανάμεσα στις γυναίκες του κύκλου. Κάθε μία, με την αμέριστη συμπαράστασή της, έδιωξε τη ντροπή και την ενοχή - που είχαν σχεδόν αυτόματα λες, γίνει κυρίαρχες - από τη γυναίκα που δέχθηκε το χτύπημα. Εκείνη, αποφάσισε να το καταγγείλει.
«Δεν το κάνω για εμένα» είπε στο δρόμο προς το αστυνομικό τμήμα, «το κάνω για όλες μας, για όλες τις γυναίκες». Και ήταν αλήθεια. Μέσα από την συλλογικότητα του κύκλου, η βία στο πρόσωπό της είχε πια απλώσει σε όλες εμάς, και από εμάς, σε όλες τις γυναίκες.
Εκείνη τη στιγμή θυμήθηκα την κάρτα με την οποία είχε κλείσει την ιστορία της στον κύκλο εργασίας της αφηγηματικής δύο ώρες νωρίτερα. Είχε επιλέξει ως προτιμώμενη κάρτα μια που απεικόνιζε την ανθρώπινη φυλή. «Ξέρω πια πως δεν είμαι μόνη, πως ανήκω στη φυλή των ανθρώπων. Δε μπορώ να δω τον εαυτό μου έξω από όσα αφορούν τους άλλους» την ακούσαμε τότε να λέει, και να μας τραγουδά το τραγούδι των ανθρώπων, που πια οδηγεί τα βήματά της.
Τα βήματα αυτά την έφεραν βράδυ Σαββάτου στο αστυνομικό τμήμα του διπλανού χωριού, να αποφασίζει να κάνει μήνυση, γνωρίζοντας πως η διαδρομή που θα ακολουθούσε δεν ήταν καθόλου απλή. Η ίδια, όσο και ο κακοποιητής, θα έπρεπε να περάσει τη νύχτα σε κελί, αφού εκείνος, όπως είναι η πάγια αποτρεπτική τακτική, θα έκανε αντιμήνυση για εξύβριση. «Κάποια πράγματα είναι αδιαπραγμάτευτα», υπενθύμιζε σε όλες μας αμετακίνητα η Π., που είχε αποκτήσει ειδική γνώση στην αντίσταση και διαχείριση ενδοοικογενειακής βίας.
Και ενώ, αν ήταν μόνη, πιθανώς όπως οι περισσότερες από εμάς, δεν θα έμπαινε σε αυτή τη δοκιμασία, μέσα από τη συλλογικότητα και την αλληλεγγύη του κύκλου είδε τον εαυτό της να στέκεται με τον προτιμώμενό της τρόπο, υπερασπιζόμενη αυτά που είναι πλέον σημαντικά για εκείνη. Στάθηκε και τραγούδησε το τραγούδι της φυλής της.
Και λες και εκείνη την ώρα απαντούσε, πια, στην πρώτη κάρτα της ιστορίας της, μια κάρτα όπου ένα παιδάκι στεκόταν κι έκλαιγε με το αρκουδάκι του, μια κάρτα που είχε μείνει ακόμα αναπάντητηστη ζωή της. Είδε τον εαυτό της να βηματίζει τα δικά της βήματα στη διαδρομή.
«Δεν ήμουν μόνη, σας είχα όλες μαζί μου», μας είπε μετά, «αλλά όταν έκλεισε η πόρτα στο κελί, σταμάτησαν τα αστεία. ‘Ένιωσα όλους τους ανθρώπους που έχουν βρεθεί πίσω από κάγκελα χωρίς να φταίνε, όλους αυτούς που δεν έχουν κανένα να τους περιμένει», μας αφηγήθηκε.
Καμία από εμάς δεν βγαίνει ίδια από τον κύκλο αυτό, που ένωσε όλες στο πρόσωπο της μίας. Πολλαπλές μετακινήσεις έγιναν και συνεχίζουν να γίνονται στις ιστορίες μας.
Ο κύκλος κράτησε όλα όσα συνέβησαν, τα χώρεσε και τα ενσωμάτωσε στις πρακτικές με σανσκριτικά μάντρα, γέλια και δάκρυα, συνεχίζοντας σταθερά την εργασία του πάνω στις ιστορίες της ζωής, που πια φέρουν μέσα τους αυτή την όρθια στάση, την αδιαπραγμάτευτη, απέναντι στη βία.
Αδελφοσύνη και ευγνωμοσύνη άπλωσε στις καρδιές όλων όσες σταθήκαμε στο κράτημα του. Και πια ξέρουμε πως κατοικούμε στη φυλή μας, τη φυλή των γυναικών.
Καμία μόνη.
Η ιστορία αυτή ελευθερώνεται με τη σύμφωνη γνώμη της Ε. και την διαβεβαίωση πως μεταφέρει την ιστορία και τα λόγια της με τρόπο που της ταιριάζει.
, , , ,
