Ευάγγελος Ορφανίδης Κλινικός Ψυχολόγος

  • Home
  • Cyprus
  • Nicosia
  • Ευάγγελος Ορφανίδης Κλινικός Ψυχολόγος

Ευάγγελος Ορφανίδης Κλινικός Ψυχολόγος Contact information, map and directions, contact form, opening hours, services, ratings, photos, videos and announcements from Ευάγγελος Ορφανίδης Κλινικός Ψυχολόγος, Psychologist, Λεωφόρος Λυκαβητού 25, Nicosia.

Ευάγγελος Ορφανίδης Εγγεγραμμένος Κλινικός Ψυχολόγος (α.α 290)
Ειδ. Συνθετικός Ψυχοθεραπευτής (α.α 55)
VR Therapy (American psychological association accredited)

31/08/2026

Σκέφτομαι πόσο εύκολα επικαλούμαστε το ελληνικό ήθος και πόσο επιλεκτικά θυμόμαστε όσα μας δυσκολεύουν μέσα του. Ο Μέγας Αλέξανδρος έδωσε εντολή να ταφεί ο Δαρείος, ο αντίπαλός του, με τις τιμές που άρμοζαν σε βασιλιά. Στην τραγωδία του Σοφοκλή, η Αντιγόνη αψήφησε την εξουσία για να μη μείνει ο αδελφός της άταφος, ενώ στην Ιλιάδα ο Αχιλλέας παρέδωσε στον Πρίαμο το σώμα του Έκτορα και οι δύο άντρες έκλαψαν μαζί. Δεν ήταν ένας κόσμος αθωότητας, αλλά ακόμη και μέσα στην αγριότητά του μπορούσε να αναγνωριστεί ένα όριο,ο εχθρός παρέμενε άνθρωπος και ο νεκρός του δεν ήταν σκουπίδι. Αυτό είναι το ελληνικό ήθος και τίποτα λιγότερο.

Ύστερα διαβάζω ανθρώπους να πανηγυρίζουν, ναι χωρίς υπερβολή, κάτω από ειδήσεις θανάτου και αναρωτιέμαι τι ακριβώς υπερασπιζόμαστε όταν γράφουμε «καλά να πάθουν» και «να μη μείνει κανένας». Ποιο κομμάτι του πολιτισμού μας εκπροσωπεί αυτό το χαμόγελο μπροστά σε μια μάνα που θα παραλάβει το παιδί της νεκρό; Και πόσο βολικό είναι να επικαλούμαστε ολόκληρη την Ιστορία για να μη χρειαστεί να λογοδοτήσουμε για μία δική μας πρόταση; Ε, βέβαια, δεν θα καλέσουν εμάς να αναγνωρίσουμε τη σορό, ούτε θα χρειαστεί να καθίσουμε απέναντι από ένα παιδί και να του πούμε ότι ο πατέρας του δεν θα επιστρέψει απόψε, προσπαθώντας να του εξηγήσουμε το «ποτέ» χωρίς να διαλυθούμε. Εμείς θα πατήσουμε δημοσίευση και θα ρωτήσουμε τι έχει για βραδινό, ενώ κάπου αλλού ένας άνθρωπος θα παρακαλά να έχει γίνει λάθος στην αναγνώριση. Με τρομάζει αυτή η ευκολία μας, να μετατρέπουμε τη χειρότερη στιγμή της ζωής κάποιου σε ένα σχόλιο που γράψαμε μέχρι να ζεσταθεί το φαγητό. Κι όσο κι αν ψάχνω μια πιο ευγενική λέξη, στη σκατοψυχιά επιστρέφω. Ως ψυχολόγος οφείλω να προσπαθώ να καταλαβαίνω πώς φτάνει ένας άνθρωπος εκεί, αλλά η κατανόηση δεν με υποχρεώνει να του προσφέρω άλλοθι. Δεν είναι κάθε χαιρεκακία ένα τραύμα που ζητά αγκαλιά, ούτε κάθε σκληρότητα κρύβει έναν πληγωμένο άνθρωπο που «δεν ξέρει αλλιώς». Υπάρχουν πεποιθήσεις που καλλιεργούμε, συμπεριφορές που επιλέγουμε και ευθύνες που δεν εξαφανίζονται επειδή κάποτε υποφέραμε.
Εκεί θα ήθελα να σταθούμε λίγο, πριν αρχίσουμε τις γνωστές δικαιολογίες…τι ακριβώς ανακουφίζεται μέσα μας όταν πεθαίνει ένας άγνωστος που κατατάξαμε στους εχθρούς; Μήπως αισθανόμαστε ότι αποκαθίσταται κάτι από τη δική μας αδικία, χωρίς να αντέχουμε να παραδεχτούμε ότι απλώς προστέθηκε κι άλλη; Γιατί η δύσκολη δουλειά είναι να πενθήσουμε όσα χάσαμε και να διεκδικήσουμε όσα μας οφείλονται, χωρίς να χρειαζόμαστε έναν αθώο να πληρώσει τον λογαριασμό.
Αυτό γίνεται ακόμη δυσκολότερο όταν η παρέα χειροκροτεί, όταν η περιφρόνηση σε κάνει «δικό μας» και η συμπόνια σε βάζει να απολογείσαι. Κάπως έτσι εκπαιδεύουμε ο ένας τον άλλον να μη βλέπει πρόσωπα, μόνο καταγωγές, και μαθαίνουμε στα παιδιά μας ότι πριν λυπηθούν πρέπει να ελέγξουν ποιος πέθανε. Μετά θα τους μιλήσουμε για σεβασμό και θα απορήσουμε που δεν μας παίρνουν στα σοβαρά.
Δεν ζητώ από κανέναν να ξεχάσει την κατοχή, να διαγράψει ευθύνες ή να συγχωρέσει με το ζόρι. Αναρωτιέμαι όμως πόσο σεβόμαστε τελικά τους δικούς μας νεκρούς, όταν τους επιστρατεύουμε κάθε φορά που θέλουμε να δικαιολογήσουμε την απανθρωπιά μας. Γιατί αν χρειάζομαι το φέρετρο του παιδιού σου για να αισθανθώ καλύτερα με την Ιστορία μου, έχω πολλή δουλειά να κάνω με τον εαυτό μου προτού ξαναμιλήσω για ήθος.

Νιώθω αηδία όταν βλέπω ανθρώπους να καμαρώνουν για τη σκληρότητά τους και να απαιτούν να τη σεβαστούμε ως πατριωτισμό. Νιώθω όμως και φόβο, γιατί αύριο τα παιδιά μας θα καθίσουν δίπλα μας, θα μας ακούσουν και μπορεί να πιστέψουν ότι έτσι αγαπάς τον τόπο σου, ευχόμενος να μη γυρίσει ποτέ στο σπίτι του ο πατέρας ενός άλλου παιδιού.

Καλή φώτιση να έχουμε.

Ευάγγελος Ορφανιδης κλινικός ψυχολόγος

Πήγα μια κυριακάτικη βόλτα με τη μηχανή. Δεν βρήκα το νόημα της ζωής. Βρήκα όμως λίγη ησυχία, λίγη ευθυγράμμιση με τον ε...
30/08/2026

Πήγα μια κυριακάτικη βόλτα με τη μηχανή. Δεν βρήκα το νόημα της ζωής. Βρήκα όμως λίγη ησυχία, λίγη ευθυγράμμιση με τον εαυτό μου, ας το πούμε . Μέχρι να εμφανιστεί ο εσωτερικός μαλάκας-προϊστάμενος… «Ντάξει χοντρούλη; Ωραία περνάμε. Δεν έχουμε καμιά δουλειά;»
Έχουμε ρε μπρο . Πάντα έχουμε. Αν περιμένουμε να τελειώσουν όλα για να χαρούμε, θα ξεκουραστούμε όταν βγούμε στη σύνταξη. Αν δεν έχουμε τότε να προσέχουμε τα εγγόνια.

Γιατί όμως νιώθουμε ενοχές όταν περνάμε καλά;
Μερικοί μάθαμε από νωρίς να βρίσκουμε τη θέση μας μέσα από τη χρησιμότητά μας, μέσα από την λειτουργικότητα και την παραγωγικότητα μας . Να είμαστε τα καλά παιδιά, οι υπεύθυνοι, αυτοί που δεν δυσκολεύουν κανέναν. Κι έτσι, η στιγμή που κάνουμε κάτι μόνο για εμάς μπορεί να μοιάζει σχεδόν με παράβαση. Κάτω από το «θα έπρεπε να κάνω κάτι» μπορεί να κρύβεται ένα πιο δύσκολο ερώτημα… «Αν δεν προσφέρω αυτή τη στιγμή, εξακολουθώ να αξίζω;» Γι’ αυτό η άδεια να ξεκουραστούμε δεν έρχεται πάντα με το που αδειάζει το πρόγραμμα. Χρειάζεται να αναγνωρίσουμε ποιανού τις απαιτήσεις συνεχίζουμε να κουβαλάμε ακόμη κι όταν κανείς δεν μας ζητά τίποτα. Οι ευθύνες μας είναι πραγματικές, αλλά και η ανάγκη μας για χαρά είναι πραγματική. Το ότι νιώθουμε ένοχοι δεν σημαίνει αυτομάτως ότι αδικούμε κάποιον.
Ίσως η αρχή να είναι μικρή…να αφήσεις έναν καφέ να διαρκέσει. Να κάνεις μια βόλτα χωρίς να την απολογηθείς. Να αντέξεις για λίγο την ενοχή, χωρίς να υπακούσεις αμέσως. Και να αναρωτηθείς..«Μπορώ να με φροντίσω, ακόμη κι όταν δεν έχω εξαντληθεί;»

ΥΓ. Δεν χρειάζεσαι βόλτα με μηχανή, κανό ή μπάντζι τζάμπινγ… και σε παγκάκι γίνεται. Ο εσωτερικός μαλάκας-προϊστάμενος θα σε βρει παντού.

Ευάγγελος Ορφανιδης κλινικός ψυχολόγος

29/08/2026

«Δεν μπορώ να σε βοηθήσω, ήδη τα ξέρεις όλα.»
Έτσι της είπα και μετά σιωπή…

Γιατί καμιά φορά, αυτό που σκοτώνει τη θεραπεία δεν είναι η άγνοια. Είναι η υπερ-γνώση. Είναι εκείνοι οι άνθρωποι που έρχονται με τα βιβλία τους, τις θεωρίες τους, τα “ξέρω γιατί το κάνω αυτό”, “είναι από τον πατέρα μου”, “το αναγνωρίζω, το έχω δουλέψει”.
Και όμως, τίποτα δεν έχει αλλάξει.
Γιατί το «εγώ» τους φοράει πανοπλία από ψυχολογικούς όρους και έννοιες. Έχει μάθει να αναλύει τα πάντα, εκτός από το να νιώθει. Η ψυχοθεραπεία δεν είναι διαγωνισμός γνώσεων. Δεν χρειάζεται να ξέρεις τη διαφορά ανάμεσα στην προβολή και την προβλητική ταύτιση. Δεν έχει σημασία αν μπορείς να αναγνωρίσεις το παιδικό σου τραύμα με λέξεις, αν δεν μπορείς να το δεις στα μάτια σου όταν καθρεφτίζεσαι. Η γνώση χωρίς βίωμα είναι άμυνα. Είναι η πιο ευγενική μορφή αποφυγής. Είναι το “θα το αναλύσω, για να μην το αγγίξω”. Και κάπως έτσι, ο θεραπευτικός χώρος γεμίζει με έξυπνα λόγια, αλλά όχι με ζεστασιά. Με συνειδητοποιήσεις, αλλά όχι με ρωγμές. Κι όμως, μόνο από τις ρωγμές μπαίνει το φως. Η θεραπεία αρχίζει όταν σταματάς να προσπαθείς να έχεις δίκιο. Όταν αφήνεις την ανάγκη να καταλάβεις και επιτρέπεις απλώς να νιώσεις. Όταν δεν είσαι πια “ο ψυχολογικά συνειδητοποιημένος”, αλλά ο άνθρωπος που πονά, που θυμώνει, που ζηλεύει, που ντρέπεται. Όταν αφήνεις την πανοπλία της γνώσης έξω από το δωμάτιο κι έρχεσαι, απλώς, γυμνός. Μόνο τότε αρχίζει να δουλεύει η ψυχή. Όχι όταν μιλάς για τον εαυτό σου. Αλλά όταν επιτέλους, γίνεσαι ο εαυτός σου.

(Για να μην σας το χαλάσω…καθώς έγραφα αυτό το κείμενο απολάμβανα τον πρωινό καφέ μου με μια ολόφρεσκη πίτα της σάτζιης με χαλλούμι)

ΥΓ: Αν μπορείς να εξηγήσεις τέλεια τον πόνο σου, αλλά συνεχίζεις να ζεις ακριβώς όπως πριν, δεν τον έχεις δουλέψει..απλώς του έμαθες ψυχολογικό λεξιλόγιο.

Ευάγγελος Ορφανίδης κλινικός ψυχολόγος

28/08/2026

Όσο γλυκανάλατο κι αν ακούγεται, ήρθαμε για να μάθουμε να αγαπάμε…

Να αγαπάμε χωρίς να χάνουμε τον εαυτό μας. Να φεύγουμε χωρίς να μισούμε. Να συγχωρούμε χωρίς να επιστρέφουμε εκεί όπου πληγωθήκαμε. Να αντέχουμε να μας αγαπούν χωρίς να περιμένουμε διαρκώς τη στιγμή που θα μας εγκαταλείψουν. Η ψυχοθεραπεία δεν μας μαθαίνει να μη χρειαζόμαστε κανέναν. Μας μαθαίνει να πλησιάζουμε χωρίς να γονατίζουμε και να προσφέρουμε χωρίς να αδειάζουμε.

Ευάγγελος Ορφανιδης κλινικός ψυχολόγος

28/08/2026

Άσε το γ@@@@ κινητό κάτω. Σου μιλάει το παιδί.

Μπορεί να θέλει να σου δείξει μια πέτρα που μοιάζει με πατάτα, ένα Lego που ,κατά τη γνώμη του, αλλάζει την ιστορία της ανθρωπότητας ή μια ζωγραφιά στην οποία εσύ είσαι ένας τεράστιος κύκλος με πόδια (μου έχει συμβεί) . Για σένα μπορεί να είναι ασήμαντο. Για εκείνο είναι συνέντευξη Τύπου.
Κατά βάθος σε ρωτά ..
«Υπάρχει χώρος για μένα μέσα στα μάτια σου;»
Κι εσύ απαντάς «σε ακούω», χωρίς να σηκώσεις το κεφάλι από την οθόνη.

Ένα παιδί δεν πληγώνεται από μία στιγμή απροσεξίας. Πληγώνεται όταν η απουσία γίνεται καθημερινότητα. Όταν μαθαίνει ότι, για να το προσέξεις, πρέπει να φωνάξει, να θυμώσει ή να κάνει κάτι ακραίο. Και τότε το αποκαλείς δύσκολο, αντιδραστικό, κακομαθημένο. Ίσως, όμως, δεν ζητά να του κάνεις το χατίρι. Ζητά να βεβαιωθεί ότι εξακολουθεί να υπάρχει για σένα. Στην ψυχοθεραπεία συναντούμε ενήλικες που φοβούνται να ζητήσουν, απολογούνται για τις ανάγκες τους και συμβιβάζονται με ψίχουλα προσοχής. Δεν είναι επειδή δεν αγαπήθηκαν, αλλά επειδή η αγάπη υπήρχε χωρίς παρουσία.
Μια μέρα το παιδί θα σταματήσει να σε διακόπτει. Θα κλείσει την πόρτα του και θα πάψει να σου λέει όλα εκείνα τα «ασήμαντα». Και τότε θα αφήσεις εσύ το κινητό κάτω και θα αναρωτηθείς…

«Γιατί δεν μου μιλάει πια;» Δεν σταμάτησε να σε χρειάζεται, σταμάτησε να πιστεύει ότι είσαι διαθέσιμος.

Ευάγγελος Ορφανιδης κλινικός ψυχολόγος

28/08/2026

Όταν γίνεσαι ο γονιός που θα ήθελες να είσαι δεν σώζεις μονο το παιδί σου , τραβάς απ’ τα μαλλιά το μικρό εαυτό σου από τα υπόγεια της σιωπής.
Τον παίρνεις από το κρύο πάτωμα , από εκεί που έκλαιγε μόνος του , και του λες…«Είμαι εδώ τώρα , ρε μπαγασάκο .Δεν σε ξέχασα!».

…και μην αρχίσεις τώρα να μου κουνάς quotes του κ@λου με τύπους που φοράνε φανέλες με “believe in yourself” και σου πουλάνε «γονεϊκή συνειδητότητα» πασπαλισμένη με glitter και αποστηθισμένα μάντρα. Γιατί η αλήθεια δεν πουλιέται σε webinar. Η αλήθεια είναι ότι κάποια βράδια σε βρίσκει το παιδί σου να κοιτάς το ταβάνι και να θες να ξεριζώσεις το κεφάλι σου απ’ την κούραση. Κι όμως , πας , το σκεπάζεις. Το φιλάς. Χωρίς like. Χωρίς χειροκρότημα. Χωρίς τίποτα. Εκεί , ρε , είναι η θεραπεία. Στην ανώνυμη σιωπή που λέει “σ’ αγαπάω” χωρίς να ξέρει καμία μέθοδο.
Η θεραπεία ξεκινά όταν όταν σε κοιτάζει το παιδί σου και βλέπει άνθρωπο, όχι σκιά. Όταν πατάς φρένο στην κληρονομιά του πόνου γιατί κάποιος πρέπει να το κάνει…κι αν όχι εσύ , τότε ποιος;
Γίνεσαι ο γονιός που θα ήθελες να έχεις… Και ναι , πονάει. Πονάει όσο τίποτα. Γιατί καταλαβαίνεις τότε , αργά και αθόρυβα , πόσο σου έλειψε. Και το κενό που κάποτε είχε μορφή κραυγής , γεμίζει τώρα με πράξεις. Δεν είναι τέλειες αλλά είναι ανθρώπινες.
Θεραπεία μάγκα μου είναι να κρατάς ένα παιδί αγκαλιά και να νιώθεις ότι κρατάς δύο…το δικό σου , και το μικρό εαυτό σου που περίμενε πάντα να τον πάρεις αγκαλιά. Κι αν αυτό δεν είναι θαύμα , τότε τίποτα δεν είναι.

Ευάγγελος Ορφανίδης Κλινικός Ψυχολόγος

27/08/2026

*Ακολουθεί κείμενο χωρίς ζαμπονοτυρόπιτα.

Έχουμε μια παράξενη απαίτηση από τον εαυτό μας…θελουμε να αλλάξει η ζωή μας, χωρίς να αλλάξουμε τίποτα από όσα την έχτισαν. Θέλουμε καινούργιο σπίτι, αλλά επιμένουμε να κρατήσουμε τα ίδια σαπισμένα θεμέλια. Και μετά απορούμε γιατί εμφανίζονται ρωγμές στους ίδιους ακριβώς τοίχους. Το παρελθόν δεν τελειώνει απλώς επειδή πέρασε ο χρόνος, συνεχίζει να υπάρχει μέσα στον τρόπο που αγαπάμε, φοβόμαστε, θυμώνουμε και επιλέγουμε. Κρύβεται στις σχέσεις που επαναλαμβάνουμε, στις συμπεριφορές που ανεχόμαστε, στις ανάγκες που ντρεπόμαστε να εκφράσουμε και στις συγγνώμες που δίνουμε πριν ακόμη μας ζητηθούν. Αν μεγάλωσες μαθαίνοντας ότι για να σε αγαπούν πρέπει να είσαι χρήσιμος, ίσως σήμερα εξαντλείσαι φροντίζοντας τους πάντες. Αν έμαθες ότι η σύγκρουση οδηγεί στην εγκατάλειψη, πιθανόν να σωπαίνεις ακόμη και όταν σε πληγώνουν. Αν έπρεπε να είσαι πάντοτε «το καλό παιδί», μπορεί να έγινες ένας ενήλικας που ζητά άδεια για να έχει ανάγκες. Αυτά δεν είναι ελαττώματα χαρακτήρα, είναι παλιοί τρόποι επιβίωσης που κάποτε σε προστάτευσαν. Το πρόβλημα αρχίζει όταν συνεχίζουν να κυβερνούν τη ζωή σου, ενώ ο κίνδυνος για τον οποίο δημιουργήθηκαν δεν υπάρχει πια.
Η αποδόμηση του παρελθόντος δεν σημαίνει να κατηγορήσουμε για όλα τους γονείς μας, να ξύνουμε ασταμάτητα τις πληγές ή να μετατρέψουμε το τραύμα μας σε μόνιμη ταυτότητα, σημαίνει να κοιτάξουμε με ειλικρίνεια όσα μάθαμε και να αναρωτηθούμε…
«Αυτό που πιστεύω για εμένα είναι πραγματικά δικό μου;» «Αυτό που φοβάμαι συμβαίνει τώρα ή συνέβη κάποτε;» «Αυτό που ανέχομαι είναι αγάπη ή μου είναι απλώς γνώριμο;» «Η επιλογή μου υπηρετεί τη σημερινή μου ζωή ή προσπαθεί ακόμη να προστατεύσει το παιδί που υπήρξα;»
Εκεί ξεκινά η θεραπεία. Όχι με το να διαγράψει το παρελθόν, αλλά με το να το βγάλει από τη θέση του οδηγού. Να ξεχωρίσει την πραγματικότητα από την παλιά ερμηνεία, την αγάπη από την εξάρτηση, την υπομονή από την αυτοεγκατάλειψη και την ευθύνη από την ενοχή.
Το μέλλον δεν χτίζεται μόνο με θετικές σκέψεις, θετικές προφάσεις και όμορφες αποφάσεις,, χτίζεται όταν σταματάμε να επαναλαμβάνουμε ασυνείδητα όσα μας πλήγωσαν. Όταν πενθούμε αυτό που δεν είχαμε, αποδεχόμαστε ότι δεν μπορούμε να αλλάξουμε ό,τι συνέβη και αναλαμβάνουμε την ευθύνη για όσα θα επιτρέψουμε να συμβούν από εδώ και πέρα. Οχι, δεν φταις για όλα όσα σε διαμόρφωσαν. Είσαι, όμως, υπεύθυνος για το τι θα κάνεις με αυτά. Δεν μπορείς να χτίσεις ένα διαφορετικό αύριο, αν κάθε βράδυ επιστρέφεις και κοιμάσαι μέσα στα ερείπια του χθες.

ΥΓ. Δεν χρειάζεται να γκρεμίσεις ολόκληρο τον εαυτό σου. Μόνο ότι έμαθες να αποκαλείς «εαυτό», ενώ στην πραγματικότητα ήταν φόβος.

Ευάγγελος Ορφανιδης κλινικός ψυχολόγος

26/08/2026

«Άσε με να κάνω λάθη, έτσι είναι η αγάπη», λέει ένα άσμα…

Άσε, λοιπόν, ρε γονιέ, το παιδί σου να κάνει λάθη. Όχι επειδή δεν σε νοιάζει, αλλά ακριβώς επειδή το αγαπάς. Άφησέ το να επιλέξει, να δοκιμάσει, να απογοητευτεί, να πέσει και να ξανασηκωθεί. Γιατί μια ζωή χωρίς λάθη δεν είναι μια πετυχημένη ζωή είναι συνήθως μια ζωή που έζησε υπερβολικά φοβισμένη. Μη ζητάς από το παιδί σου να πραγματοποιήσει τη ζωή που δεν τόλμησες εσύ. Μη φορτώνεις στους ώμους του τα δικά σου απωθημένα, τους φόβους και τα ανεκπλήρωτα όνειρά σου. Άφησέ το να κάνει λάθη και σωστά, αλλά να είναι δικά του. Γιατί μόνο μέσα από τις δικές του επιλογές θα ανακαλύψει ποιο πραγματικά είναι. Δεν χρειάζεται κάθε φορά να του δείχνεις τον δρόμο. Μερικές φορές χρειάζεται απλώς να αφήνεις αναμμένο ένα φως, ώστε να ξέρει πού μπορεί να επιστρέψει…
Κι όταν πέσει, μην τρέξεις να του πεις «σου τα έλεγα εγώ». Εκείνη τη στιγμή δεν χρειάζεται έναν δικαστή, χρειάζεται έναν γονιό. Μια αγκαλιά μέσα στην οποία δεν θα πρέπει πρώτα να απολογηθεί για να χωρέσει. Αγάπησέ το και στις λάθος επιλογές του. Όχι για να δικαιολογήσεις ότι κάνει, ούτε για να πάψεις να βάζεις όρια, αλλά για να του μάθεις πως μπορεί να κάνει ένα λάθος χωρίς να πιστέψει ότι είναι το ίδιο ένα λάθος. Πως μπορεί να αποτύχει χωρίς να χάσει την αξία του. Πως μπορεί να σε απογοητεύσει χωρίς να κινδυνεύει να χάσει την αγάπη σου.Φόρεσέ του φτερά, όχι αλυσίδες μεταμφιεσμένες σε προστασία. Και άφησέ το να πετάξει πιο ψηλά, πιο μακριά, ίσως και προς έναν τόπο που εσύ δεν θα επέλεγες ποτέ.Κι αν πέσει, να είσαι εκεί. Όχι για να πετάξεις αντί γι’ αυτό, αλλά για να καθίσεις δίπλα του και να ξαναφτιάξετε μαζί τα φτερά του. Ένα ένα. Πιο δυνατά, πιο μεγάλα, πιο δικά του.
Συγχώρεσέ το. Αν δεν μάθει τη συγχώρεση μέσα στο σπίτι του, πού θα τη μάθει;
Αποδέξου το. Αν πρέπει να προσποιείται για να το αγαπάς, κάποτε θα ξεχάσει ποιο πραγματικά είναι.
Εμπιστεύσου το. Γιατί η εμπιστοσύνη σου θα γίνει κάποτε η εσωτερική φωνή που θα του λέει..«Μπορείς». Και αγάπησέ το ολόκληρο. Όχι μόνο όταν σε κάνει περήφανο. Όχι μόνο όταν συμφωνεί μαζί σου. Όχι μόνο όταν γίνεται το παιδί που φαντάστηκες. Αγάπησέ το και όταν γίνει ο άνθρωπος που δεν περίμενες. Γιατί, στο τέλος, το παιδί σου δεν χρειάζεται έναν γονιό που θα το προστατεύσει από κάθε πτώση. Χρειάζεται έναν γονιό που θα του αποδείξει ότι, ακόμη κι όταν πέσει, δεν θα πάψει να έχει έναν τόπο όπου αγαπιέται ολοκληρωτικά.

Κι αυτός ο τόπος, ρε μάγκα μου, πρέπει πρώτα να είσαι εσύ. Αν όχι εσύ…τότε ποιος;

Ευάγγελος Ορφανίδης Κλινικός Ψυχολόγος

26/08/2026

«Μου είπε ότι δεν με βοηθά ο ψυχολόγος μου.»

Αυτό το φαινόμενο εμφανίζεται συχνά όταν κάποιος τρίτος φίλος, σύντροφος, συγγενής μπαίνει να «ερμηνεύσει» μια διαδικασία που δεν γνωρίζει. Η ψυχοθεραπεία όμως δεν φαίνεται απ’ έξω. Δεν μετριέται σε «συμβουλές», ούτε σε θεαματικές αλλαγές μέσα σε δύο εβδομάδες. Ο ψυχολόγος δεν είναι ταχυδακτυλουργός (εκτός αν πρόκειται να εξαφανίσει σουβλάκια) . Είναι μια εσωτερική δουλειά που προχωρά αργά, με αντιστάσεις, με μικρές μετατοπίσεις που μόνο εσύ μπορείς να νιώσεις…πράγμα που συμβαίνει διαβάζοντας και το νέο βιβλίο μου «Όσα δεν είπαμε στην θεραπεία» (τοποθέτηση προϊόντος 😉) . Όταν κάποιος σου λέει «δεν σε βοηθά ο ψυχολόγος», συνήθως μιλά μέσα από το δικό του άγχος, τη δική του ανάγκη να σε δει «καλύτερα» γρήγορα, ή μέσα από τη δική του δυσκολία να αντέξει την ευάλωτή σου πλευρά. Επισης συχνά σημαίνει….
«Δεν μου αρέσει που αλλάζεις»,«Δεν με βολεύει το νέο σου θάρρος», ή «Με φοβίζει ότι μπορεί να μεγαλώσεις πέρα από αυτό που ξέρω».
Καμιά φορά, προβάλλει και τον δικό του φόβο για το τι θα αλλάξει στη σχέση σας όταν εσύ πας μπροστά.
Η αλήθεια είναι απλή..μόνο εσύ μπορείς να ξέρεις αν βοηθιέσαι.
Μόνο εσύ νιώθεις τα μικρά «κλικ», τις σκέψεις που ανοίγουν, τις σιωπές που αλλάζουν νόημα. Και, ναι ! υπάρχει και κακή ψυχοθεραπεία. Υπάρχουν κακές συναντήσεις, κακές χημείες, κακές πρακτικές. Αλλά αυτό δεν θα στο πει ο απέξω. Αυτό θα το νιώσεις εσύ στο σώμα σου, στον τρόπο που φεύγεις από τη συνεδρία, στο κατά πόσο νιώθεις ότι έχει χώρο η αλήθεια σου. Και η θεραπεία… δεν είναι θέαμα για κοινό.Είναι μια δουλειά ανάμεσα σε σένα και τον ψυχολόγο σου. Και αν κάτι χρειάζεται, δεν είναι γνώμες απ’ έξω ,είναι τόλμη από μέσα.

Ευάγγελος Ορφανίδης κλινικός ψυχολόγος

25/08/2026

Καποτε ήταν ένας βασιλιάς που αγαπούσε τόσο πολύ τα εντυπωσιακά ρούχα, ώστε ξόδευε όλη του την περιουσία για να εμφανίζεται σπουδαίος. Μια μέρα, δύο απατεώνες του υποσχέθηκαν ότι θα του έφτιαχναν ένα μοναδικό ένδυμα, αόρατο στους ανόητους και στους ανίκανους. Στην πραγματικότητα δεν ύφαιναν τίποτα, μούφα η μπίζνα. Ο βασιλιάς δεν έβλεπε κανένα ρούχο, αλλά φοβόταν να το παραδεχτεί. Αν έλεγε την αλήθεια, θα φαινόταν ανόητος. Το ίδιο συνέβη και με τους αυλικούς του, κανείς δεν έβλεπε τίποτα, όμως όλοι θαύμαζαν το ανύπαρκτο ένδυμα…«Μεγαλειότατε, σας πηγαίνει υπέροχα!» Έτσι, ο βασιλιάς βγήκε γυμνός στους δρόμους, βέβαιος πως ήταν ντυμένος με το πιο λαμπρό ένδυμα που είχε υπάρξει ποτέ. Ολόκληρη η πόλη συμμετείχε στην απάτη, μέχρι που ένα παιδί φώναξε αυτό που όλοι έβλεπαν αλλά κανείς δεν τολμούσε να πει…«Μα ο βασιλιάς είναι γυμνός!»

Υπάρχουν σχέσεις που λειτουργούν ακριβώς έτσι.
Ο ένας σύντροφος μπορεί να προσβάλλει, να υποτιμά, να ελέγχει, να εκφοβίζει, να τιμωρεί με σιωπή, να απειλεί ότι θα φύγει ή να κάνει τον άλλον να αμφιβάλλει για την ίδια του την αντίληψη. Κι όμως, μέσα στο δικό του αφήγημα, δεν είναι κακοποιητικός, ειναι ο καλός της ιστορίας. Ο υπομονετικός, ο αδικημένος, ο άνθρωπος που «έδωσε τα πάντα» και απέναντί του βρήκε έναν αχάριστο σύντροφο που τον αναγκάζει να θυμώνει. Δεν φωνάζει, «τον προκαλούν». Δεν ελέγχει, «ενδιαφέρεται». Δεν ζηλεύει παθολογικά, «αγαπά πολύ». Δεν εξευτελίζε, «λέει τα πράγματα όπως είναι». Δεν τιμωρεί απαπαπα, «βάζει όρια».
Και αν ο άλλος κλάψει, φοβηθεί ή αντιδράσει, ντροπή του , αυτό παρουσιάζεται ως ακόμη μία απόδειξη ότι είναι υπερβολικός, ασταθής ή προβληματικός.
Ο γυμνός βασιλιάς της σχέσης δεν βλέπει τον εαυτό του ως θύτη. Βλέπει τον εαυτό του ντυμένο με τις καλύτερες προθέσεις. Και απαιτεί από όλους να θαυμάσουν αυτή τη φορεσιά. Η πρόθεση όμως δεν ακυρώνει την κακοποίηση
Στην ψυχοθεραπεία συναντάμε συχνά ανθρώπους που αξιολογούν τη συμπεριφορά τους αποκλειστικά από την πρόθεσή τους..»Δεν ήθελα να την πληγώσω».«Το είπα για το καλό του».«Αν δεν με προκαλούσε, δεν θα αντιδρούσα έτσι».
Όμως η πρόθεση δεν σβήνει τον αντίκτυπο. Μπορεί να μην είχες σκοπό να καταστρέψεις τον άλλον, αλλά αν τον εξευτελίζεις συστηματικά, τον φοβίζεις ή τον κάνεις να αμφιβάλλει για τον εαυτό του, η βλάβη παραμένει. Ένας άνθρωπος μπορεί να πιστεύει ειλικρινά ότι αγαπά και ταυτόχρονα να κακοποιεί. Το ένα δεν αποκλείει αυτομάτως το άλλο. Η αγάπη χωρίς σεβασμό, ασφάλεια και ανάληψη ευθύνης μπορεί εύκολα να μετατραπεί σε κατοχή. Το «σ’ αγαπώ» δεν είναι συγχωροχάρτι. Θα διερωτάσαι πως παραμένει γυμνός χωρίς να το αντιλαμβάνεται;
Για να δει κάποιος ότι κακοποιεί, πρέπει να αντέξει μια εξαιρετικά οδυνηρή εικόνα του εαυτού του..ότι δεν είναι πάντοτε δίκαιος, καλός και αθώος. Ότι μπορεί να έγινε για κάποιον άλλον αυτό που κάποτε φοβόταν ή μισούσε.Και εκεί ενεργοποιούνται οι άμυνες. Η άρνηση λέει «Δεν έγινε έτσι». Η προβολή λέει «Εσύ είσαι ο κακοποιητικός». Η εκλογίκευση λέει «Είχα λόγο που το έκανα».Η ελαχιστοποίηση λέει«Μια κουβέντα είπα».Η αντιστροφή της ευθύνης λέει«Κοίτα τι με ανάγκασες να κάνω».Αυτές οι άμυνες προστατεύουν προσωρινά την εικόνα του εαυτού, αλλά καταστρέφουν τη σχέση. Γιατί όταν ένας άνθρωπος ενδιαφέρεται περισσότερο να αποδείξει ότι είναι καλός παρά να εξετάσει αν προκαλεί πόνο, δεν μπορεί να συναντήσει πραγματικά τον άλλον, συναντά μόνο τον καθρέφτη του. Στην ιστορία, ο βασιλιάς δεν ήταν ο μόνος που συντηρούσε την ψευδαίσθηση. Υπήρχε μια ολόκληρη αυλή που τον χειροκροτούσε. Τα αλάνια οι αυλικοι που λέμε.
Κάπως έτσι συμβαίνει και στις κακοποιητικές σχέσεις. Μπορεί να υπάρχουν συγγενείς και φίλοι που λένε… «Έτσι είναι ο χαρακτήρας του».«Μην τον εκνευρίζεις».«Τουλάχιστον δεν σου λείπει τίποτα».«Κάνει τόσα για την οικογένεια».«Όλα τα ζευγάρια τσακώνονται».
Έτσι, το άτομο που κακοποιείται αρχίζει να αμφιβάλλει για όσα ζει. Σκέφτεται μήπως είναι υπερβολικό, ευαίσθητο ή αχάριστο. Μαθαίνει να μετρά τα λόγια του, να προβλέπει διαθέσεις και να περπατά στις μύτες για να μη θυμώσει ο βασιλιάς. Κάποια στιγμή δεν χρειάζεται καν να του επιβάλει ο άλλος τη σιωπή, τη συνεχίζει μόνο του. Και θα μου πεις τώρα «οκ γιατί δεν φεύγει;» Η ερώτηση «γιατί δεν φεύγει;» είναι συνήθως βολική αλλά επιφανειακή. Ο άνθρωπος μπορεί να μη φεύγει επειδή φοβάται. Επειδή εξαρτάται οικονομικά. Επειδή υπάρχουν παιδιά. Επειδή έχει απομονωθεί. Επειδή ντρέπεται. Επειδή οι περίοδοι κακοποίησης εναλλάσσονται με συγγνώμες, τρυφερότητα και υποσχέσεις αλλαγής. Δεν μένει επειδή του αρέσει να υποφέρει. Μένει επειδή η κακοποίηση έχει μπερδέψει μέσα του την αγάπη με την ανακούφιση που ακολουθεί τον πόνο. Και κάθε φορά που ο βασιλιάς ζητά συγγνώμη, μοιάζει για λίγο σαν να φόρεσε επιτέλους ρούχα.Μέχρι την επόμενη φορά….
Η ουσιαστική αλλαγή αρχίζει όταν σταματήσει το «ναι, αλλά…». Όταν ο άνθρωπος κατονομάσει καθαρά τη συμπεριφορά του, ακούσει τον αντίκτυπό της και αναλάβει την ευθύνη χωρίς να απαιτεί αμέσως συγχώρεση. Η μεταμέλεια δεν μετριέται από την ένταση της συγγνώμης, μετριέται από τη διάρκεια της αλλαγής. Σε κάθε τέτοια σχέση χρειάζεται κάποτε να ακουστεί η φράση… «Ο βασιλιάς είναι γυμνός ρε π@@@@@ μου !»

Το μεγαλύτερο πρόβλημα του γυμνού βασιλιά δεν ήταν ότι ήταν γυμνός. Ήταν ότι απαιτούσε από όλους τους άλλους να αμφισβητήσουν τα μάτια τους, για να μη χρειαστεί εκείνος να αντικρίσει την αλήθεια. Και μέσα σε μια σχέση, αυτό δεν είναι καθόλου αστείο . Είναι κακοποιητικό…

Ευάγγελος Ορφανιδης κλινικός ψυχολόγος

Address

Λεωφόρος Λυκαβητού 25
Nicosia
2401

Telephone

+35799409894

Website

Alerts

Be the first to know and let us send you an email when Ευάγγελος Ορφανίδης Κλινικός Ψυχολόγος posts news and promotions. Your email address will not be used for any other purpose, and you can unsubscribe at any time.

Contact The Practice

Send a message to Ευάγγελος Ορφανίδης Κλινικός Ψυχολόγος:

Shortcuts

Share

Category