08/06/2026
O Estado español é un dos líderes mundiais no consumo de medicación para a saúde mental. Galiza é a comunidade onde máis ansiolíticos e hipnosedantes se consumen, e rivalizamos cos nosos veciños asturianos no liderazgo do consumo de antidepresivos.
Hai moi poucas psicólogas e psicólogos clínicos na atención primaria e non dan feito as que hai: consultas excesivamente curtas, cada moito tempo, moitas veces cando a xente volve non lle atende a mesma persoa... Os tratamentos non poden ser demasiado bos aínda que haxa persoas que intenten esmerarse no seu traballo.
E cando estás jodido e vas mirarte, a solución máis fácil non vai ser derivarte a saúde mental e que alí te trate unha boa profesional, con tempo, esmero e atención ao teu caso particular (porque non existe nestes momentos nese contexto), se non que unha médica ou médico vai recitarche algunha (ou varias) das múltiples e marabillosas pastillas do arsenal farmacéutico. En ocasións tampouco te van dar unha baixa que podes necesitar (política Rueda proclamada no Parlamento hai pouco), a opción é traballar empastillado e asunto “resolto”.
Non xeneralizo, que conste: hai médicas e médicos, incluso psiquitras, que non son “de gatillo fácil” e procuran non receitar sen ton nin son e propoñen a posibilidade dun tratamento non farmacolóxico ou consideran asinar unha baixa. E non digo tampouco que as pastillas non poidan ser parte puntual dun tratamento (ou incluso parte importante ás veces), pero por si soas só tapan, non solucionan.
Así non se arranxa un problema, mantense, ou co tempo, empeórase.
