25/06/2026
A cuestión da ocupación dos espazos públicos segue a ser unha cuestión de xénero. O canto e o como. Eles adoitan ocupar máis os espazos públicos e, ademáis, cando o fan, é máis dende o centro. Porque hai unha lexitimación dende que son pequenxs. A configuración estratéxica deses espazos, poñendo as pistas no centro, vese como fai que as nenas queden relegadas ás marxes. Dentro desta reflexión, collería outra, que xa sería o feito de que as nenas xoguen menos facendo deporte. 🏀 ⚽️
E vai máis aló do patio do colexio…
Un exemplo: o martes á noitiña, estando a celebrar a noite máxica nunha das praciñas da zona vella, había un grupo de pandereteiras actuando. Sentadas facendo un semicírculo. A xente, ao redor formando un círculo. Nunha das cancións póñense a bailar dous homes do público de xeito espontáneo. Dúas cancións. Tres. Por como bailan, polo nivel que exhiben, ninguén se une. Cando eles se retiran aparece outro grupo espontáneo (maioritariamente mulleres) que forma unha pequena roda. Bailan, rin. As mulleres que sacan punto, o fan coa intención de que todas podan bailar, sacando pasos accesibles aos niveis máis baixos. Inclúen.
De súpeto, a parella de homes antes nomeada, comeza a bailar de novo, pola súa conta sen unirse á roda xa creada. O espazo do centro xa estaba ocupado por ese grupiño de bailadoras, pero iso non foi obstáculo para volver ocupar o centro do semicírculo, facendo que o grupo tivese que apartarse para atrás para non chocar.
Quen habitualmente vai a foliadas, terá mil exemplos na cabeza que axuden a imaxinar a escena que trato de describir.
Os espazos públicos tamén son nosos. Queda moito camiño, falta reflexión profunda e traballo cos egos, cos privilexios para que eles dean de verdade un paso atrás, ou ao lado. Por iso mesmo, poño o foco en nós: deamos conscientemente un paso adiante. As rúas, os micros, os palcos, as pistas… tamén son nosas. 💪🏽
Seguimos 🙃💫💐