TAC Therapy And Coaching

Home
United Kingdom
Bishopstoke
TAC Therapy And Coaching

Certyfikowany psychoterapeuta online. Pomoc indywidualna dla dorosłych, par i dzieci od 12 roku życia Witaj! Nazywam się Ania, jestem psychoterapeutką.

Moja droga do tego zawodu była głęboko zakorzeniona w osobistych doświadczeniach. Dorastając w burzliwym środowisku, zetknęłam się z trudnymi emocjami, które kształtowały moje postrzeganie świata i relacje z innymi. Te doświadczenia na długo pozostawiły ślad w moim życiu, ale to właśnie one otworzyły mi drogę do wewnętrznego uzdrowienia. Pierwszy krok w kierunku terapii zrobiłam jako dziecko – wte

dy jeszcze nie zdawałam sobie sprawy, jak wielki wpływ będzie miało to na moje przyszłe życie. Lata później, w trakcie własnej terapii, zaczęłam rozumieć, jak trauma i dysfunkcyjne wzorce mogą wpływać na nasze wybory i codzienne życie. Odkryłam, że proces terapeutyczny nie tylko mnie uzdrowił, ale także dał nowe życie – życie świadome, wolne od przeszłości. Dziś, jako psychoterapeutka, towarzyszę innym w ich drodze do samopoznania i uzdrowienia. Wiem, jak ważne jest, aby nie czuć się samotnym w trudnych momentach, dlatego staram się stworzyć bezpieczną przestrzeń, w której moi klienci mogą poczuć się wysłuchani, zrozumiani i wspierani. W pracy kieruję się empatią i pełnym zrozumieniem, bo wiem, że każdy z nas niesie ze sobą swoją unikalną historię. Poza pracą zawodową, czerpię siłę z natury, która jest dla mnie źródłem spokoju i równowagi. Uwielbiam medytować nad brzegiem morza i w otoczeniu lasów, a moją pasją jest fotografia przyrody. Te momenty pozwalają mi naładować energię i znaleźć wewnętrzny balans, który przenoszę do swojej pracy terapeutycznej. Jeśli czujesz, że potrzebujesz wsparcia w swojej drodze, jestem tu, by Ci towarzyszyć.

24/08/2026

🌿 Małe momenty, które zmieniają terapię...

Każda historia została zmieniona i zanonimizowana, aby chronić prywatność klientów. Łączy doświadczenia wielu osób, z którymi pracowałam. Czasami jedno zdanie wypowiedziane szeptem zmienia więcej niż godzina rozmowy.

"Nigdy wcześniej nikomu tego nie powiedziałam..."

Siedziała w ciszy. Przez chwilę patrzyła w podłogę. Jakby ważyła każde słowo. Potem bardzo cicho powiedziała: "Nigdy wcześniej nikomu tego nie powiedziałam."

I zapadła cisza. Nie przerwałam jej. Nie zadałam kolejnego pytania. Czasami właśnie cisza daje odwagę. Po chwili zaczęła opowiadać. Nie tylko o tym, co się wydarzyło. Ale o tym... jak bardzo przez lata wierzyła, że musi nieść to sama.

💚

W terapii często myślimy, że największą zmianę przynoszą odpowiedzi. A tymczasem... czasem największą zmianą jest to, że po raz pierwszy ktoś może wypowiedzieć swoją historię na głos. Bez oceniania. Bez pośpiechu. Bez słów: "Powinieneś już to mieć za sobą."

To nie jest tylko opowiedzenie historii. To doświadczenie bycia wysłuchanym. A czasami właśnie od tego zaczyna się uzdrawianie.

📚 Inspiracja:

• Carl Rogers – On Becoming a Person
• Irvin D. Yalom – The Gift of Therapy
• Judith Herman – Trauma and Recovery
• Bessel van der Kolk – The Body Keeps the Score
• Gabor Maté – The Myth of Normal
• Podejście skoncentrowane na osobie, terapia traumy oraz psychoterapia integracyjna.

🌿 Seria „Małe momenty, które zmieniają terapię...” – bo czasami największa zmiana zaczyna się od jednego zdania wypowiedzianego po raz pierwszy.

17/08/2026

Zapraszam Was na nową serię:

🌿 Małe momenty, które zmieniają terapię...

Każda historia została zmieniona i zanonimizowana, aby chronić prywatność klientów. Łączy doświadczenia wielu osób, z którymi pracowałam.

Czasami jedno zdanie potrafi otworzyć drzwi, których przez lata nikt nie zauważał.

"Myślałam, że przychodzę tutaj z powodu lęku..."

Przez kilka miesięcy rozmawiałyśmy o jej lęku. O tym, że serce przyspiesza. Że trudno oddychać. Że ciągle martwi się o przyszłość. Pracowałyśmy nad sposobami radzenia sobie. Poznawałyśmy jej historię. Powoli układałyśmy puzzle. Aż któregoś dnia... zapadła cisza. Spojrzała na mnie i powiedziała: "Myślałam, że przychodzę tutaj z powodu lęku..." Po chwili dodała: "A teraz zaczynam rozumieć, że przez całe życie próbowałam zasłużyć na miłość."

💚

W gabinecie zdarzają się momenty, których nie da się zaplanować. Nie pojawiają się dlatego, że terapeuta zada idealne pytanie. Nie dlatego, że przeczytaliśmy kolejną książkę. Pojawiają się wtedy, gdy człowiek jest gotowy zobaczyć swoją historię z zupełnie innej perspektywy.

To często bardzo ciche chwile. Bez fajerwerków. Bez wielkich słów. Ale właśnie wtedy coś zaczyna się zmieniać. Nie dlatego, że nagle znikają wszystkie trudności. Ale dlatego, że przestajemy wierzyć, iż to z nami było coś nie tak. I zaczynamy rozumieć, że robiliśmy wszystko, co potrafiliśmy, żeby przetrwać. To są chwile, dla których warto być terapeutą.

💚

📚 Inspiracje:
• Carl Rogers – On Becoming a Person
• Irvin D. Yalom – The Gift of Therapy
• Bessel van der Kolk – The Body Keeps the Score
• Gabor Maté – The Myth of Normal
• Daniel J. Siegel – The Developing Mind
• Współczesne podejścia integracyjne, terapia skoncentrowana na osobie oraz terapia traumy.
🌿 Seria „Małe momenty, które zmieniają terapię...” – bo czasami jedno zdanie potrafi zmienić sposób, w jaki patrzymy na całe swoje życie.

31/07/2026

🌿 Historie, które mogły wydarzyć się naprawdę...

Każda historia została zmieniona i zanonimizowana, aby chronić prywatność klientów. Łączy doświadczenia wielu osób, z którymi pracowałam. Jej celem nie jest opowiedzenie historii jednej osoby, lecz pokazanie doświadczeń, które przeżywa wiele z nas.
A co, jeśli odnaleźliście siebie w więcej niż jednej historii?

Przez ostatnie tygodnie poznaliśmy Anię. Marka. Kasię. Olę.

Być może podczas czytania myśleliście:

"To o mnie."

A chwilę później...

"Nie... jednak bardziej przypominam Marka."

A może w historii Kasi odnaleźliście część siebie...

i jednocześnie trochę Oli.

💚

To całkowicie normalne. Bo człowieka nie da się zamknąć w jednej definicji. Nasze doświadczenia nie są uporządkowane w cztery szufladki. Każda relacja... Każda strata... Każde rozczarowanie... Każde doświadczenie bezpieczeństwa... pozostawia w nas swój ślad. Dlatego styl przywiązania nie jest etykietą. Nie mówi, kim jesteś. Opowiada jedynie o tym, jak Twój układ nerwowy nauczył się szukać bezpieczeństwa. A to oznacza coś bardzo ważnego. To, czego nauczyliśmy się w relacji...może również zostać uzdrowione w relacji. Nie tylko podczas psychoterapii. Także dzięki ludziom, którzy są obecni. Przewidywalni. Cierpliwi.
Którzy nie odchodzą po pierwszym nieporozumieniu. Którzy pokazują, że bliskość może wyglądać inaczej. Nie idealnie. Ale bezpiecznie.

Może więc najważniejsze pytanie nie brzmi:
„Jaki mam styl przywiązania?”

Może warto zapytać:
„Jakich doświadczeń potrzebuje dziś mój układ nerwowy, aby poczuć się bezpieczniej niż kiedyś?”

Bo uzdrawianie nie polega na staniu się kimś innym. Polega na stopniowym odkrywaniu, że historia, którą nosimy w sobie... nie musi być historią, którą będziemy żyć już zawsze.

📚 Inspiracja:
• John Bowlby – Attachment and Loss
• Mary Ainsworth – badania nad stylami przywiązania
• Mary Main – badania nad zdezorganizowanym stylem przywiązania
• Sue Johnson – Hold Me Tight
• Daniel J. Siegel – The Developing Mind
• Gabor Maté – The Myth of Normal
• Stephen Porges – The Polyvagal Theory
• Współczesne podejścia do terapii skoncentrowanej na przywiązaniu, terapii traumy oraz terapii skoncentrowanej na emocjach (EFT).

💟 Dziękuję, że byliście ze mną podczas tej podróży przez historie Ani, Marka, Kasi i Oli. Mam nadzieję, że pomogły Wam spojrzeć na siebie z większą łagodnością i zrozumieniem.

🌿 Seria „Historie, które mogły wydarzyć się naprawdę...” – bo zrozumienie siebie jest pierwszym krokiem do zmiany.

29/07/2026

🌿 Historie, które mogły wydarzyć się naprawdę...

Każda historia została zmieniona i zanonimizowana, aby chronić prywatność klientów. Łączy doświadczenia wielu osób, z którymi pracowałam. Jej celem nie jest opowiedzenie historii jednej osoby, lecz pokazanie doświadczeń, które przeżywa wiele z nas.

Ola

Ola ma 39 lat.

Przez większość życia żyła w przekonaniu, że bliskość musi boleć.

Że trzeba o nią walczyć.

Zasłużyć.

Udowodnić swoją wartość.

Kiedy poznała swojego obecnego partnera...

coś było... inne.

Nie było ciągłych kłótni.

Nie było cichych dni.

Nie było zgadywania, czy jest kochana.

Jej partner mówił, co czuje.

Dotrzymywał obietnic.

Wracał.

Był.

A jednak...

Ola nie czuła ulgi.

Czuła niepokój.

Podczas jednej z sesji powiedziała:

"To dziwne... wszystko jest dobrze, a ja ciągle czekam, aż wydarzy się coś złego."

💚

To zdanie słyszałam w gabinecie wiele razy.

Bo kiedy przez lata żyjemy w nieprzewidywalności...

spokój może wydawać się obcy.

Nie dlatego, że go nie pragniemy.

Ale dlatego, że nasz układ nerwowy jeszcze nie nauczył się, że bezpieczeństwo może być trwałe.

Dobra relacja nie sprawia, że przeszłość znika.

Nie usuwa wspomnień.

Nie wymazuje bólu.

Ale krok po kroku...

dzień po dniu...

pokazuje coś nowego.

Że można się różnić i nie zostać odrzuconym.

Że można popełnić błąd i nadal być kochanym.

Że ktoś może zostać...

nawet wtedy, gdy jest trudno.

Może więc zamiast pytać:

„Dlaczego nie potrafię po prostu cieszyć się tym, co mam?”

warto zapytać:

„Czy mój układ nerwowy miał już wystarczająco dużo nowych doświadczeń, żeby uwierzyć, że tym razem jest naprawdę bezpiecznie?”

Bo uzdrawianie nie polega na zapomnieniu.

Polega na stopniowym odkrywaniu, że bliskość może wyglądać inaczej, niż kiedyś.

📚 Inspiracja:

• John Bowlby – Attachment and Loss
• Sue Johnson – Hold Me Tight
• Daniel J. Siegel – The Developing Mind
• Gabor Maté – The Myth of Normal
• Stephen Porges – The Polyvagal Theory
• Współczesne podejścia do terapii skoncentrowanej na przywiązaniu i terapii traumy.
🌿 Seria „Historie, które mogły wydarzyć się naprawdę...” – bo zrozumienie siebie jest pierwszym krokiem do zmiany.

27/07/2026

🌿 Historie, które mogły wydarzyć się naprawdę...

Każda historia została zmieniona i zanonimizowana, aby chronić prywatność klientów. Łączy doświadczenia wielu osób, z którymi pracowałam. Jej celem nie jest opowiedzenie historii jednej osoby, lecz pokazanie doświadczeń, które przeżywa wiele z nas.

Kasia

Kasia ma 34 lata.

Od zawsze marzyła o bliskiej relacji.

O kimś, przy kim będzie mogła odetchnąć.

Poczuć się bezpiecznie.

Kiedy poznaje kogoś nowego, zbliża się z nadzieją.

A potem...

zaczyna się bać.

Zastanawia się, czy nie odsłoniła zbyt wiele.

Czy nie powiedziała czegoś głupiego.

Czy druga osoba nie odejdzie.

Albo...

czy nie zrani jej tak, jak kiedyś zranili ją inni.

Im bliższa staje się ta druga osoba...

tym głębszym staje się jej niepokój.

Czasami sama kończy relację.

Nie dlatego, że przestała kochać.

Ale dlatego, że lęk staje się silniejszy od pragnienia bliskości.

💚

Podczas jednej z sesji powiedziała:

"Najbardziej na świecie chcę być blisko drugiego człowieka... a jednocześnie to właśnie bliskość przeraża mnie najbardziej."

To zdanie dobrze pokazuje, czym może być doświadczenie osób, które dorastały w środowisku, gdzie ta sama osoba była jednocześnie źródłem bezpieczeństwa i strachu.

Dziecko nie może odejść.

Potrzebuje bliskości.

Ale jeśli ta bliskość czasem przynosi ból...układ nerwowy otrzymuje dwie sprzeczne wiadomości „Podejdź.” i jednocześnie „Uciekaj.”

Dlatego jako dorośli możemy doświadczać czegoś, co z zewnątrz wydaje się niezrozumiałe.
Pragniemy bliskości...

i jednocześnie boimy się jej.

Nie dlatego, że jesteśmy "trudni".

Nie dlatego, że "nie wiemy, czego chcemy".

Ale dlatego, że nasz układ nerwowy przez wiele lat próbował pogodzić dwie niemożliwe do pogodzenia rzeczy.

Może więc zamiast pytać:

„Dlaczego ciągle odsuwam od siebie ludzi, których kocham?”

warto zapytać:

„Czego nauczyłam lub nauczyłem się o bliskości, kiedy byłam lub byłem dzieckiem?”

Bo czasami nasze reakcje nie są wyborem.

Są wspomnieniem zapisanym w układzie nerwowym.

📚 Inspiracja:

• John Bowlby – Attachment and Loss
• Mary Main – badania nad zdezorganizowanym stylem przywiązania
• Sue Johnson – Hold Me Tight
• Daniel J. Siegel – The Developing Mind
• Gabor Maté – The Myth of Normal
• Współczesne podejścia do terapii skoncentrowanej na przywiązaniu i terapii traumy.
🌿 Seria „Historie, które mogły wydarzyć się naprawdę...” – bo zrozumienie siebie jest pierwszym krokiem do zmiany.

20/07/2026

🌿 Historie, które mogły wydarzyć się naprawdę...

Każda historia została zmieniona i zanonimizowana, aby chronić prywatność klientów. Łączy doświadczenia wielu osób, z którymi pracowałam. Jej celem nie jest opowiedzenie historii jednej osoby, lecz pokazanie doświadczeń, które przeżywa wiele z nas.

Marek

Marek ma 42 lata.
Jest lubiany.
Ma przyjaciół.
Od lat jest w związku.
Nigdy nie miał problemu z pomaganiem innym.
Ale kiedy jego partnerka mówi:
"Potrzebuję, żebyśmy porozmawiali..."
czuje, jak coś w nim się zamyka.
Nagle wszystko wydaje się zbyt trudne.
Zamiast usiąść obok niej...
idzie umyć samochód.
Naprawia coś w garażu.
Zostaje dłużej w pracy.
Nie dlatego, że nie kocha.
Wręcz przeciwnie.
Kocha bardzo.
Ale bliskość, która wymaga pokazania własnych emocji...
budzi w nim ogromny niepokój.

Podczas jednej z sesji powiedział cicho:
"Nie wiem, dlaczego uciekam. Chciałbym zostać... ale coś we mnie mówi, że lepiej się wycofać."

💚

To zdanie nie mówi o braku miłości.

Mówi o sposobie, w jaki Marek nauczył się chronić siebie.

Niektórzy z nas dorastali w domach, w których okazywanie emocji spotykało się z krytyką.

Albo było ignorowane.

Albo nie było na nie miejsca.

Z czasem można nauczyć się, że najbezpieczniej jest radzić sobie samemu.

Nie prosić.

Nie pokazywać słabości.

Nie obciążać innych.

To, co z zewnątrz wygląda jak chłód lub dystans...

często jest sposobem na uniknięcie bólu.

Bo czasami najtrudniejsze nie jest kochać.

Najtrudniejsze jest uwierzyć, że można być kochanym także wtedy, gdy pokaże się swoją bezbronność.

Może więc zamiast pytać:

„Dlaczego on ucieka?”

warto czasem zapytać:

„Czego nauczył się o bliskości, zanim mnie poznał?”

📚 Inspiracja:
• John Bowlby – Attachment and Loss
• Sue Johnson – Hold Me Tight
• Amir Levine i Rachel Heller – Attached
• Daniel J. Siegel – The Developing Mind
• Gabor Maté – The Myth of Normal
• Badania nad teorią przywiązania i terapią skoncentrowaną na emocjach (EFT).

🌿 Seria „Historie, które mogły wydarzyć się naprawdę...” – bo zrozumienie siebie jest pierwszym krokiem do zmiany.

17/07/2026

🌿 Historie, które mogły wydarzyć się naprawdę...

💥Każda historia została zmieniona i zanonimizowana, aby chronić prywatność klientów. Łączy doświadczenia wielu osób, z którymi pracowałam. Jej celem nie jest opowiedzenie historii jednej osoby, lecz pokazanie doświadczeń, które przeżywa wiele z nas.💥

Ania

Ania ma 37 lat.

Ma dobrą pracę.

Bliskich przyjaciół.

Jest w związku, na którym bardzo jej zależy.

Z zewnątrz wszystko wygląda dobrze.

A jednak jest coś, czego nie potrafi zrozumieć.

Kiedy jej partner nie odpisuje przez kilka godzin...

Nie potrafi się skupić.

Co chwilę sprawdza telefon.

Zastanawia się, czy powiedziała coś nie tak.

Czy go uraziła.

Czy może zrobiła coś, przez co przestał ją kochać.

Wie, że prawdopodobnie jest na spotkaniu.

Wie, że to nie ma sensu.

A jednak jej serce bije coraz szybciej.

W głowie pojawia się coraz więcej czarnych scenariuszy.

Wieczorem partner wraca do domu.

Uśmiecha się.

Przytula ją.

Opowiada o ciężkim dniu w pracy.

Dla niego nic się nie wydarzyło.

Dla Ani...

To był dzień pełen lęku.

💚

Podczas terapii Ania powiedziała coś, co zostało ze mną na długo. "Najgorsze jest to, że wiem, iż przesadzam... ale moje ciało zachowuje się tak, jakby naprawdę groziło mi coś bardzo złego."
To zdanie pokazuje coś niezwykle ważnego. Czasami nie reagujemy na to, co dzieje się dzisiaj.
Reagujemy na to, czego nasz układ nerwowy nauczył się wiele lat temu. Jeżeli w dzieciństwie miłość była nieprzewidywalna... Jeżeli bliskość raz dawała poczucie bezpieczeństwa, a innym razem ból... Nasz umysł mógł nauczyć się, że utrata relacji jest zagrożeniem. Dlatego nawet niewielki sygnał – cisza, brak wiadomości czy zmiana tonu głosu – może uruchomić ogromny lęk. Nie dlatego, że jesteśmy "zbyt wrażliwi". Ale dlatego, że nasz układ nerwowy próbuje nas chronić. Może właśnie dlatego tak ważne jest, aby zamiast pytać: „Co jest ze mną nie tak?”
zapytać: „Czego nauczyły mnie moje wcześniejsze doświadczenia?” Bo odpowiedź bardzo często nie zaczyna się w teraźniejszości. Zaczyna się dużo wcześniej.

📚 Inspiracja:
• John Bowlby – Attachment and Loss
• Sue Johnson – Hold Me Tight
• Amir Levine i Rachel Heller – Attached
• Gabor Maté – The Myth of Normal
• Daniel J. Siegel – The Developing Mind
• Współczesne podejścia do terapii skoncentrowanej na przywiązaniu i terapii traumy.

🌿 To dopiero początek naszej serii o stylach przywiązania. W kolejnych postach poznasz historie osób, które – podobnie jak Ania – próbowały zrozumieć, dlaczego reagują właśnie w taki sposób.

🌿 Seria „Historie, które mogły wydarzyć się naprawdę...” – bo zrozumienie siebie jest pierwszym krokiem do zmiany.

15/07/2026

🌿 Psychoterapia online dla Polaków w Wielkiej Brytanii 🌿

Czasami wiemy, że coś jest nie tak, ale trudno nam nazwać problem.

Może od miesięcy czujesz się przytłoczona lub przytłoczony.

Może ciągle wracasz do tych samych trudnych relacji.

Może zmagasz się z lękiem, niskim poczuciem własnej wartości, skutkami trudnego dzieciństwa lub po prostu czujesz, że utknęłaś lub utknąłeś w miejscu.

Nie musisz przechodzić przez to sama lub sam.

Jestem dyplomowaną psychoterapeutką i od wielu lat wspieram osoby dorosłe w lepszym rozumieniu siebie, swoich emocji i relacji.

W swojej pracy łączę psychoterapię z praktycznym podejściem do zmian, pomagając klientom odnaleźć źródło trudności oraz wypracować realne sposoby radzenia sobie z nimi.

🌿 Sesje online

🌿 W języku polskim

🌿 Dla osób mieszkających w Wielkiej Brytanii

🌿 Bezpieczna, życzliwa i pełna szacunku przestrzeń

Jeżeli zastanawiasz się, czy terapia mogłaby Ci pomóc, zapraszam do kontaktu.

Czasami pierwsza rozmowa jest najtrudniejszym krokiem. 💚

📩 Napisz wiadomość prywatną, aby dowiedzieć się więcej.

13/07/2026

🌿 Seria „Dlaczego...?”

Dlaczego udaję, że wszystko jest w porządku?

Czasami trudno jest znaleźć odpowiedź na pytanie:

„Jak się masz?”

Nie dlatego, że nie wiemy.

Ale dlatego, że przez bardzo długi czas łatwiej było odpowiedzieć:

„Wszystko dobrze.”

Może nawet sami zaczęliśmy w to wierzyć.

Bo kiedy przez lata przyzwyczajamy się do odkładania własnych uczuć na bok...

Przestajemy je zauważać.

Nie dzieje się to z dnia na dzień.

To raczej cichy proces.

Powoli uczymy się być silni.

Nie sprawiać problemów.

Nie martwić innych.

Uśmiechać się, nawet wtedy, gdy w środku jest bardzo trudno.

💚

Jeśli dorastałaś lub dorastałeś w domu, w którym nie było bezpiecznej przestrzeni na emocje...

Jeśli miałaś lub miałeś poczucie, że musisz sobie radzić sama lub sam...

To nic dziwnego, że dzisiaj odruchowo mówisz:

„Wszystko w porządku.”

Nie dlatego, że to prawda.

Ale dlatego, że kiedyś właśnie tak chroniłaś lub chroniłeś siebie.

To nie jest oznaka słabości.

To ślad po sposobie przetrwania, który kiedyś był potrzebny.

Dzisiaj być może po raz pierwszy możesz doświadczyć relacji, w której nie musisz już udawać, że wszystko jest w porządku.

Może więc dzisiejsze pytanie nie brzmi:

„Dlaczego udaję, że wszystko jest w porządku?”

Może brzmi:

„Kiedy i dlaczego nauczyłam lub nauczyłem się ukrywać to, co naprawdę czuję?”

Bo odpowiedź na to pytanie bardzo rzadko zaczyna się dzisiaj.

📚 Inspiracja:
• Claudia Black – It Will Never Happen to Me: Children of Alcoholics as Youngsters – Adolescents – Adults
• Janet G. Woititz – Adult Children of Alcoholics (Dorosłe Dzieci Alkoholików)
• Lindsay C. Gibson – Adult Children of Emotionally Immature Parents
• Gabor Maté – The Myth of Normal
• John Bowlby – Attachment and Loss (Teoria przywiązania)
• Współczesne podejścia do terapii traumy i terapii skoncentrowanej na przywiązaniu.

🌿 Seria „Dlaczego...?” – bo zrozumienie siebie jest pierwszym krokiem do zmiany.

10/07/2026

🌿 Seria "Dlaczego...?"

Dlaczego tak bardzo boimy się rozczarować innych?

(Czasami oznacza, że po raz pierwszy zadbaliśmy również o siebie.)

Być może znasz to uczucie.

Zgadzasz się na coś, choć w środku czujesz, że nie masz już siły.

Odkładasz własne potrzeby na później.

Mówisz „tak”, kiedy całym sobą czujesz „nie”.

Nie dlatego, że tego chcesz.

Ale dlatego, że sama myśl o tym, że ktoś mógłby poczuć się zawiedziony, budzi w Tobie ogromny niepokój.

To potrafi być bardzo męczące.

Bo z czasem zaczynamy żyć tak, jakby spokój innych ludzi był ważniejszy od naszego własnego.

Jeżeli dorastaliśmy w środowisku, w którym miłość, akceptacja lub poczucie bezpieczeństwa zależały od tego, czy spełniamy oczekiwania innych...

Nasz umysł mógł nauczyć się czegoś bardzo prostego.

„Jeżeli kogoś rozczaruję... mogę stracić relację.”

I choć dzisiaj jesteśmy już dorośli...

Nasz układ nerwowy często nadal reaguje tak, jakby każde „nie” oznaczało zagrożenie.

💚

Jeśli odnajdujesz się w tych słowach, chcę Ci powiedzieć jedno.

Rozczarowanie drugiej osoby nie zawsze oznacza, że zrobiliśmy coś złego.

Czasami oznacza jedynie, że po raz pierwszy zadbaliśmy również o siebie.

Może więc dzisiejsze pytanie nie brzmi:

„Dlaczego tak bardzo boję się rozczarować innych?”

Może brzmi:

„Kto nauczył mnie, że moje potrzeby są mniej ważne niż potrzeby innych?”

Bo odpowiedź na to pytanie bardzo rzadko zaczyna się dzisiaj.

📚 Inspiracja:
• Brené Brown – The Gifts of Imperfection
• Lindsay C. Gibson – Adult Children of Emotionally Immature Parents
• John Bowlby – teoria przywiązania
• Gabor Maté – The Myth of Normal
• Współczesne podejścia do terapii traumy.

Address

East Drive
Bishopstoke
SO506FS

Telephone

07902725040

Website

https://tac-therapyandcoaching.co.uk/

Alerts

Be the first to know and let us send you an email when TAC Therapy And Coaching posts news and promotions. Your email address will not be used for any other purpose, and you can unsubscribe at any time.

Contact The Practice

Send a message to TAC Therapy And Coaching:

Want your practice to be the top-listed Clinic in Bishopstoke?