Pomarańczowy Gabinet - Centrum Psychoterapii Uzależnień I Współuzależnień

21/09/2026

21/09/2026

Od ponad 3 dekad swojej pracy klinicznej gdy pytam DDA i DDD o dzieciństwo i rodziców słyszę nie będę narzekać…….nie narzekacie Gdy staracie się dać świadectwo bólowi sprawianemu przez ludzi którzy powinni was wychowywać bronić i uczyć.

Przerwanie milczenie oznacza że macie prawo do prowadzenia kroniki wydarzeń składających się na wasze życie a tym samym do uznania ich prawdziwości i wpływu na wasze życie. Przerywacie proces zaprzeczenie i porządkujecie drogę do wyleczenia.

Piotr Przybylski

20/09/2026

No więc pilnujesz jego spraw, umawiasz do dentysty itd. Napisałaś za niego pracę dyplomową i prosiłaś tylko, żeby przeczytał. Masz czas, bo rezygnujesz z siebie: „Kiedy już go uzdrowię, zajmę się sobą”, ale to „uzdrawianie” nigdy się nie kończy i każdego dnia pochłania tyle sił, że zapominasz o swoich ambicjach.

Wierzysz, że poradzisz sobie z jego nałogiem, choć jest coraz gorzej. Ty jednak tego nie widzisz, bo sama już zachorowałaś, jesteś współuzależniona, jesteś koalkoholiczką. I jeśli nawet zdarzy się cud i on przestanie, ty będziesz potrzebowała odwyku od bycia współuzależnioną.

O mnie,formach mojej pomocy i możliwość kontaktu 👉
https://centrumpsychoterapii.co.uk/

19/09/2026

Nawroty w uzależnieniach. Dlaczego się pojawiają i jak się przed nimi uchronić?

Proces zdrowienia w przypadku każdego uzależnienia wymaga czasu i prowadzi przez wyjątkowo krętą ścieżkę. Ona praktycznie nigdy nie przebiega liniowo. Zdarza się, że chory zbacza z drogi abstynencji, by znów świadomie na nią powrócić. Wiele uzależnionych osób łudzi się, że sam detoks wystarczy, zapominając o najistotniejszym – bez pracy nad sobą i bez zrozumienia gdzie leży źródło ich problemów, wciąż pozostają narażeni na ryzyko powrotu do starych zachowań. Takie zjawisko nazywamy nawrotem uzależnienia.

Wyobraźmy sobie Marcina, który nie pije od paru tygodni. Podjął decyzję, że nie tknie alkoholu i silnie stara się przy niej wytrwać. Jednak w pracy przechodzi przez ciężki i stresujący okres. Dochodzi do kulminacyjnego momentu, gdy Marcin czuje, że nie jest w stanie poradzić sobie z narastającym napięciem i po powrocie do domu wypija kilka drinków. Następnego dnia sytuacja się powtarza, aż w końcu Marcin wypija taką samą ilość alkoholu jak przed podjęciem decyzji o abstynencji. Warunki stresowe niestety sprzyjają pojawianiu się nawrotów. Gdy choremu przytrafia się coś przykrego, do głosu dochodzą stare mechanizmy psychologiczne – te same, które kiedyś doprowadziły go do uzależnienia. On po prostu nie miał okazji nauczyć się jak inaczej radzić sobie w trudnych momentach życia.

Nawroty mogą być spowodowane także przez bodźce środowiskowe. Znajomi, z którymi kiedyś się piło, brało czy grało, mijana ulubiona knajpa lub kasyno – wszystko to stanowi trudną do zwalczenia pokusę. Wszystko to bezustannie nawołuje chorego, by wciągnąć go z powrotem w wir uzależnienia. W czasie abstynencji dochodzą także pojawiające się wspomnienia z dawnych „dobrych” czasów, fantazje powykrzywiane przez spragniony umysł, przypominające o przyjemnościach jakie niosą ze sobą środki psychoaktywne, hazard lub jakikolwiek inny czynnik uzależniający.

Nawrót nie oznacza porażki, to raczej sygnał alarmujący, że nadszedł czas na zmiany, a fundamentem trzeźwości jest zmiana myślenia i postępowania. Wyjście poza świat stworzonej przez uzależnienie iluzji.

Ale jak zapoczątkować prawdziwy proces zdrowienia? Poprzez dotarcie do doświadczeń, zarówno tych z przeszłości jak i z aktualnego życia, z którymi chory nie potrafi sobie poradzić. Poprzez odkrycie leżącego w nim źródła autodestrukcji, poczucia braku kontroli nad światem i samym sobą, ukrytego gniewu, żalu i wstydu. Poprzez naukę szczerości wobec samego siebie. Można trwać w abstynencji przez wiele lat, utrzymywać swoją chorobę w stanie uśpienia, ale jeśli uzależniony nie zwróci się po profesjonalną pomoc, zawsze będzie wisiało nad nim widmo nawrotu.

Podczas psychoterapii uczę moich pacjentów jak rozpoznawać pierwsze symptomy nawrotu i pomagam im odkryć w sobie wewnętrzną siłę, by mogli przeciwstawić się licznym pokusom w sytuacjach kryzysowych.

Prowadzone przeze mnie leczenie uzależnień i Wspoluzaleznien osób syndromem DDA i DDD to dla nich często początek czegoś bardzo ważnego – początek pracy nad sobą i budowania lepszej, silniejszej wersji siebie. Odkrywają w sobie kogoś, kogo chcą szanować, kochać i akceptować. To początek trudnej, ale i pięknej drogi.

Obecnie w psychoterapii nawrotów mam 16 klientów którzy wrócili do nałogu w różnych okresach trzeźwości od 3 lat do 24 lat trzeźwości co udowadnia że uzależnienie to choroba chroniczna charakteryzująca się nawrotami choroby nawet do 24 lat.

19/09/2026

"Gdy umysł uzna niepokojącą myśl lub fakt mentalny za nieznośne, może skazać problematyczne wyobrażenie na banicję i stracić z nim kontakt. Wskutek odszczepiania niepożądanych treści umysł (indywidualny i społeczny) kurczy się i słabnie, zwłaszcza wtedy – co nie wydaje się zaskakujące - gdy musi zmierzyć się właśnie z tą problematyką, którą wcześniej odszczepił,

Nie może wówczas korzystać z zysków, jakie zapewnia mentalna inkluzywność, dzięki której niepokojące zagadnienia pozostają obecne wystarczająco długo, by poddać je różnym formom świadomego i nieświadomego myślenia. Gdy odszczepiamy niepożądane fakty, zwłaszcza wiedzę na swój temat, uruchamiamy błędne koło. Oczyszczając umysł z realnych choć niepokojących aspektów siebie – czyli napływających ze świata wewnętrznego wiadomości, których nie chcemy słuchać – tracimy dostęp do niezbędnych informacji.

Na skutek tego procesu słabnie nasza samoocena, a w konsekwencji wiara w gatunek ludzki; porzucamy samych siebie i tracimy zdolność radzenia sobie z zakłócającymi aspektami siebie i naszych społeczeństw. Nie tylko tracimy wyidealizowany obraz self, lecz także pogłębiamy tę utratę, odrzucając część umysłu, która toleruje nasze niedoskonałości i umożliwia nam myślenie o nich."

Christopher Bollas - "Znaczenie i melancholia"

18/09/2026

„Internet niszczył mi życie” – historie kobiet z pomarańczowy gabinet - umieszczam za zgodą klientek .

W Pomarańczowym Gabinecie coraz częściej spotykam kobiety, które przychodzą nie z problemem alkoholu, hazardu czy zakupów – ale z uzależnieniem od telefonu i kompulsywnego scrollowania.
To nie są nastolatki. To dojrzałe kobiety – matki, partnerki, kobiety w żałobie, kobiety w kryzysach relacyjnych i zawodowych.

Anna, 46 lata – „Facebook był jak terapia”

Kiedy rozwiodła się , a dom nagle opustoszał, Anna zaczęła spędzać coraz więcej czasu w internecie. Social media dawały jej namiastkę obecności, kontaktu, chwilowego poczucia, że nie jest sama.
– „Rano sięgałam po telefon, wieczorem odkładałam go przed snem. Obiad, porządki, rozmowy z rodziną – wszystko zeszło na dalszy plan. Czułam się jakbym była w tłumie ludzi, a po wylogowaniu wciąż słyszałam ten hałas w głowie”.

Po kilku miesiącach zauważyła, że telefon stał się jedynym sposobem regulowania emocji – smutku, samotności, lęku. Dopiero radykalne odstawienie internetu w czasie urlopu pozwoliło jej na chwilę odzyskać siebie.

Magdalena, 36 lat – „Przekroczyłam granicę”

Młoda matka, żona, pracująca zawodowo jako główny dyrektor firmy kurjerekiej. Na pozór – wszystko w porządku. Ale w domu coraz więcej kłótni. Partner widział, że każdą wolną chwilę spędzała ze smartfonem w dłoni – podczas spacerów z córką, w trakcie posiłków, w łóżku przed snem.

– „Kiedy mąż odebrał mi telefon, dostałam ataku histerii. Zrozumiałam, że zachowuję się jak dziecko, a jestem dorosłą kobietą. To mnie przeraziło”.

Dopiero terapia poznawczo-behawioralna pozwoliła jej zobaczyć, że telefon był nie narzędziem kontaktu ze światem, ale formą ucieczki przed stresem, nudą i lękiem. Prowadzenie dziennika korzystania z telefonu, spacery z psem, czytanie książek – krok po kroku zaczęła odzyskiwać wolność od kompulsji.

Uzależnienia nie zaczynają się od substancji. Zaczynają się od bólu. Substancja, ekran czy zachowanie staje się lekarstwem na cierpienie” – Gabor Maté

Dlaczego internet tak nas wciąga?

Mechanizm jest ten sam, co w uzależnieniach od alkoholu, hazardu czy jedzenia. To pętla dopaminowa. Powiadomienia, lajki, nowe treści wywołują szybki wyrzut dopaminy – chwilową ulgę i przyjemność. Ale z czasem mózg potrzebuje coraz więcej bodźców, by poczuć to samo.

„Kompulsywne zachowania to sposób, w jaki radzimy sobie z tym, czego nie umiemy unieść. Problem w tym, że rozwiązanie staje się kolejnym źródłem cierpienia” – Anna Okrutna-Skowroń

Kobiety, które trafiają do mojego gabinetu w Anglii, często same mówią: „to przecież tylko telefon, wszyscy korzystają”. Ale kiedy pytam je, ile godzin dziennie spędzają online, ile ważnych chwil rodzinnych uciekło przez ekran – widać wzruszenie, a potem ciszę.

Psychoterapia – odzyskiwanie siebie

W terapii pracujemy nad:
• rozpoznaniem emocji, które stoją za kompulsywnym sięganiem po telefon,
• budowaniem alternatywnych sposobów regulacji – ruch, kontakt z ludźmi, hobby, odpoczynek,
• rozwijaniem uważności – by zauważyć, że telefon jest odruchem, nie potrzebą,
• wzmacnianiem granic – technicznych (limity czasu) i emocjonalnych (odmawianie sobie „jeszcze jednej rolki”).

To proces podobny jak w pracy z każdą inną formą uzależnienia. Zamiast szukać ulgi na zewnątrz, uczymy się być bliżej siebie – swoich emocji i potrzeb.

Internet nie jest wrogiem. Problem zaczyna się wtedy, gdy staje się jedynym narzędziem regulowania emocji. Wtedy – zamiast nas wspierać – zaczyna powoli odbierać nam życie, relacje i spokój wewnętrzny.

„Nie chodzi o to, co robisz, ale dlaczego to robisz. To ‚dlaczego’ decyduje, czy coś staje się nałogiem” – Stanton Peele

Źródła:
• Gabor Maté, In the Realm of Hungry Ghosts
• Stanton Peele, Archie Brodsky, Love and Addiction
• Anna Okrutna-Skowroń, Nałóg regulowania uczuć
• Kimberly Young, Caught in the Net
• Lindsay C. Gibson, Dorosłe dzieci niedojrzałych emocjonalnie rodziców

🧡 PIOTR PRZYBYLSKI – PRZEWAGA PRZEZ DOŚWIADCZENIE 🧡
Jestem osobą uzależnioną – alkohol, narkotyki, hazard.
W latach 90. przeszedłem własną terapię i wtedy postanowiłem, że chcę pomagać innym tak, jak ktoś kiedyś pomógł mnie. Dziś – po ponad 30 latach pracy terapeutycznej – wiem, że nigdy nie jest za późno, by zacząć od nowa.

🔸 Mgr Piotr Przybylski
– Specjalista psychoterapii uzależnień i współuzależnień
osób dorosłych z syndromem DDA i DDD
– Pedagog resocjalizacji
– Certyfikowany realizator programu CANDIS (uzależnienia od kannabinoidów)
– Terapeuta zajęciowy (specjalizacja: hipoterapia osób z niepełnosprawnością intelektualną)

📍 Pracuję z osobami uzależnionymi, współuzależnionymi, rodzicami dzieci eksperymentujących z substancjami, a także z dorosłymi dziećmi z rodzin dysfunkcyjnych.
📍 Uczę, jak zatrzymać destrukcyjny cykl. Jak odzyskać siebie. Jak nie uciekać od emocji.
📍 Towarzyszę w procesie powrotu do życia – bez wstydu, bez iluzji, z prawdą i odpowiedzialnością.

💛 „Umysł jest wszystkim. Stajesz się tym, co myślisz. Każdy człowiek jest autorem swojego zdrowia lub choroby. W konfrontacji między strumieniem i skałą, strumień zawsze wygrywa – nie przez siłę, ale przez wytrwałość.” 💛

🔔 Potrzebujesz rozmowy, nie wiesz, od czego zacząć?
📩 Jeśli czujesz, że to o Tobie – nie jesteś sama.
📩 Masz prawo do pomocy. Masz prawo do zmiany.
📩 Nie musisz czekać, aż ktoś się domyśli.

👉 Skontaktuj się ze mną przez stronę:
https://centrumpsychoterapii.co.uk

18/09/2026

To przewodnik po męskości - pisany przez mężczyzn dla mężczyzn i… pomimo kobiet.

Kim jest współczesny mężczyzna, a kim chciałby być? Jak postrzegają samych siebie, a jak widzą ich kobiety? Jaki wpływ na bycie mężczyzną mają ojcowie, a jaki matki? Co znaczy być „wyraźnym” mężczyzną? Czym jest „długa, ciemna noc pen*sa”? Co kryje się za ucieczką w pracę, a co za podniesieniem ręki na partnerkę? Tomasz Kwaśniewski - reporter "Dużego Formatu", autor "Dziennika ciężarowca" i "Dziennika taty" i Jacek Masłowski - psychoterapeuta, coach, jeden z założycieli Fundacji Masculinum rozmawiają o tym jak być mężczyzną w naszych czasach: o ojcu, o miłości, o dojrzewaniu, o seksie, rodzicielstwie, pracy, zdrowiu. Ta szczera - chwilami boleśnie – męska rozmowa zaskakuje, bulwersuje i obala stereotypy - zdziwi mężczyzn, oburzy kobiety, a wszystkich razem z całą pewnością poruszy.

To książka- wiwisekcja podwójna… osobista i intymna, a jednak wciąż męska. Obnażająca korzenie patriarchalnego myślenia o męskości, wyłaniająca obraz współczesnych
„czułych barbarzyńców”. Jest jak podsłuchiwanie kolegów w prywatnej rozmowie. Nie musimy się ze wszystkim zgadzać, wystarczy nie oceniać, nie kwestionować – tylko posłuchać, co ich obchodzi. A potem się zadumać i postawić sobie parę ważnych pytań.
Alicja Długołęcka

Szczera, dosadna, nie unikająca kontrowersji rozmowa dwóch wrażliwych i dociekliwych facetów po przejściach o najważniejszych sprawach w życiu chłopców i mężczyzn. Obowiązująca lektura dla współczesnych facetów w dowolnym wieku a także dla ich matek, ojców i partnerek.
Wojciech Eichelberger

Polecam Piotr Przybylski