03/07/2026
ამირან კოპალიანი
რეგიონული ჯანდაცვის ცენტრის ო. ჩხობაძის სახელობის კლინიკის რეანიმაციული განყოფილების გამგე
🔹„1979 წელს, როცა ჩხობაძის კლინიკაში მოვედი, აქ სულ სხვა გარემო, შესაძლებლობები და გამოწვევები იყო ...“
მას შემდეგ თითქმის ნახევარი საუკუნე გავიდა.
50 წელია ექიმი ვარ. ამ ხნის განმავლობაში ჩემთვის ეს პროფესია ცხოვრების მთავარი საქმეც არის და პასუხისმგებლობაც.ამიტომაც, როცა დღეს ჩვენს განახლებულ კლინიკას ვუყურებ, ისეთივე სიხარულს ვგრძნობ, როგორიც ადამიანს საკუთარი სახლის, საკუთარი ოჯახის დიდი შენაძენის დანახვისას ეუფლება.
🔹ოჯახში პირველი ექიმი მე აღმოვჩნდი. ყოველთვის მინდოდა ჩემი ქალაქისთვის სასარგებლო საქმე მეკეთებინა. მაშინ არავინ მყავდა, ვინც გზას გამიკვალავდა. სწორედ იმ დროს შემახვედრა ბედმა ოთარ ჩხობაძეს, რომელმაც ცოდნის გასაღრმავებლად გამიშვა. ბაკულევის ინსტიტუტში, ლეო ბოკერიას გუნდთან მუშაობის შესაძლებლობა მქონდა, რაც ჩემთვის უდიდესი გამოცდილება იყო.
ოთარ ჩხობაძის გუნდს 26 წლის ასაკში შევუერთდი. მის გვერდით მუშაობამ არა მხოლოდ პროფესიული, არამედ ადამიანური დიდი გამოცდილება იყო.
📨პროფესიი მიმართ დამოკიდებულება და აღქმა ჩემში ერთმა შემთხვევამ სამუდამოდ შეცვალა.
ახალგაზრდა გოგო გარდაიცვალა. პროზექტურაში გადასაყვანად ამზადებდნენ.გადავწყვტე კიდევ ერთხელ მეცადა სიცოხლისთვის ბრძოლა. 40 წუთის განმავლობაში ვაგრძელებდი გულის მასაჟს, ხელოვნურ სუნთქვას და ყველაფერს, რაც იმ მომენტში შესაძლებელი იყო. ბოლოს მან თვალები გაახილა... და მას შემდეგ მძიმე დიაგნოზით ათი წელი იცოცხლა. იმ დღემ ჩემი პროფესიული გზა საბოლოოდ განსაზღვრა.
🏥ყველაზე მძიმე წლები ომის პერიოდი იყო. ყოველდღიურად ჩვენთან მოჰყავდათ უმძიმეს მდგომარეობაში მყოფი ადამიანები. ერთხელ, დაჭრილს ტანსაცმელს ვხდიდით, როცა შევამჩნიეთ, რომ ორივე მხარეს ასაფეთქებელი ჰქონდა მიმაგრებული. ერთი დაუფიქრებელი მოძრაობაც საკმარისი იქნებოდა, რომ მთელი კლინიკა საფრთხეში აღმოჩენილიყო. ბევრი ასეთი მომენტი მქონია, როცა ხვდები რამდენად ძვირფასი და საფრთხილოა თითოეული წუთი.
🔬🩺დღეს რეანიმაციაში ყველაფერი გვაქვს, რაც საჭიროა- თანამედროვე აპარატურა, აღჭურვილი განყოფილება და შესაძლებლობა, პაციენტებს საუკეთესო პირობებში მოვუაროთ.
💌ხშირად მეკითხებიან, რატომ მიყვარს ჩემი პროფესია.
პასუხი ყოველთვის ერთი მაქვს:
იმიტომ, რომ ეს არის ერთადერთი საქმე, რომელიც მთელი გულით მიყვარს , ვიცი და ჩემი ცხოვრების მთავარ პასუხისმგებლობად მიმაჩნია.
