17/06/2026
ფსიქოლოგის საქმიანობა, უკიდურესად საპასუხისმგებლოა. ხშირად ადამიანის "სიცოცხლეც კი გვაბარია". უამრავ შრომას მოითხოვს სეანსის ეფექტურად წარმართვა, ბენეფიციარის/პაციენტის გრძნობების ღრმა ანალიზი და კვალიფიციურ შეფასება. ფსიქოლოგები ხშირად ვაფასებთ პოტენციურ რისკებსაც, რომელსაც ჩვენი ბენეფიციარები შეიძლება გაუსწორდნენ და ამ პროცესებში, ზოგჯერ საკუთარ "დემონებსაც" ვხვდებით, ჩვენს გავლილ, მაგრამ მოუშუშებელ ტრავმებს, ღია ფსიქოლოგიურ ჭრილობებს და მაინც, რატომ ვაგრძელებთ ამხელა გამოწვევებით და სირთულეებით სავსე გზაზე სიარულს ?!
სხვების არ ვიცი, ჩემთვის ერთ სიცოცხლედ ღირს, როცა ვხედავ, როგორ იცვლება უკეთესობისაკენ ჩემი ბენეფიციარების/პაციენტის ფსიქოლოგიური და სოციალური კეთილდღეობა, როგორ უბრუნდება საკუთარ თავს, ან როგორ აუმჯობესებს საკუთარ ცხოვრებას.
ყველაზე საყვარელი ფრაზები კი რაც ჩემს უკან მსმენია ესენია: 1) "ნახე რა ძალიან საყვარელია, სიცოცხლეს ასხივებს!"
2) "ლაშა თავისებური, უცნაური ადმიანია, მაგრამ დაგეხმარება"
მადლობა!
