19/07/2025
გამოწვევა: ვფიქრობ ცრემლებს ვერ შეიკავებთ. 🥹❤️🩹
ჩემი შვილი ენდრიუ არასდროს დაქორწინდება, მას არასდროს ეყოლება შვილები, არასდროს მართავს მანქანას და არ გამოსცდის ბევრ რამეს, რასაც სხვები თავისით აკეათებენ...
მაგრამ ის ბედნიერია. ის ჯანმრთელია. და ეს ჩემთვის ყველაზე მნიშვნელოვანია.
როდესაც უცნობი პასუხობს მის ღიმილს, ჩემი დღე უფრო ლამაზი ხდება. როდესაც გოგო უღიმის, მთელი სხეული სიხარულით მევსება.
იმიტომ, რომ კარგი ადამიანი რომ იყო, ამას ბევრი არაფერი სჭირდება.
ერთ დღეს, სპეციალური საჭიროების მქონე ბავშვების სკოლაში, ფესტივალის ფარგლებში, მისი ერთ-ერთი მოსწავლის მამამ ისეთი სიტყვით გამოვიდა, რომელიც არავის დაავიწყდება.
თავდაპირველად მან მადლობა გადაუხადა მასწავლებლებსა და თანამშრომლებს ყოველდღიური თავდაუზოგავი შრომისთვის. შემდეგ მან თქვა ისეთი რამ, რაც ყველას გონებაში ჩაებეჭდა:
"როდესაც ბუნება ყოველგვარი დაბრკოლებების გარეშე მუშაობს, ყველაფერი იდეალურ წესრიგშია.
შემდეგ კი დაამატა:
"მაგრამ ჩემი შვილი, ჰერბერტი, არ სწავლობს ისე, როგორც სხვა ბავშვები. მას სხვებივით არ ესმის სამყაროსი. მაშ, სად არის ბუნების წესრიგი მის შემთხვევაში?"
ოთახში სიჩუმე ჩამოწვა.
მამამ განაგრძო:
"მჯერა, რომ როდესაც იბადება ჰერბერტის მსგავსი ბავშვი — ფიზიკური ან გონებრივი შეზღუდვით — სამყაროს ეძლევა უნიკალური შანსი: აჩვენოს თავისი ნამდვილი ბუნება. და ეს ვლინდება იმაში, თუ როგორ ვექცევით ყველაზე სუსტს.
და მან ერთი ამბავი მოყვა.
მე და ჰერბერტი ერთ ნაშუადღევს პარკში ვსეირნობდით, სადაც ბავშვები ბეისბოლს თამაშობდნენ.
ჰერბერტმა იკითხა:
მამა, როგორ ფიქრობ, ისინი მომცემენ უფლებას მათთან ერთად ვითამაშო?
მამამ იცოდა, რომ ისინი ალბათ უარს იტყოდნენ, მაგრამ მან ისიც იცოდა, თუ რამდენს ნიშნავდა ჰერბერტისთვის მათ შორის ერთი წუთით ყოფნაც კი.
ამიტომ, ის მივიდა ერთ-ერთ ბიჭთან და მორცხვად ჰკითხა, შეეძლო თუ არა ჰერბერტს მონაწილეობა.
ბიჭმა გუნდისკენ მიმოიხედა, მოერიდა და შემდეგ თქვა:
ექვსი ქულით ჩამოვრჩებით, მერვე ინინგში ვართ... ნება მივეცეთ, შემოგვიერთდეს. ჩვენ ის მე-9 ინინგზე ბუნკერში დავაყენოთ.
ჰერბერტი ყურებამდე იღიმოდა. მან გუნდის მაისური ჩაიცვა, მამა კი გვერდზე იდგა, თვალებში ცრემლებით.
მერვე ინინგში ჰერბერტი თავის რიგს ელოდა, სიხარულით გაბრწყინებული.
მეცხრე ინინგიდან ის მოედანზე დააყენეს. ბურთი მისკენ არც კი გაფრენილა, მაგრამ ჰერბერტისთვის მთავარი მხოლოდ ის იყო, რომ ის იქ იყო.
მერე მოხდა სასწაული.
ჰერბერტის გუნდმა წინსვლა დაიწყო. ბაზები სავსე იყო, ორი აუთი და ბიტამდე... ჰერბერტი დადიოდა.
მათ შეეძლოთ მოგება. მაგრამ ჰერბერტს დაარტყმევინეს.
პიტჩერმა ბურთი გაისროლა. ჰერბერტმა გასროლა გამოტოვა. პიტჩერი კიდევ უფრო ახლოს მივიდა, ისევ გაისროლა — ჰერბერტმა ბურთს მოარტყა.
ბურთი ლამაზად ტრიალებდა.
მოწინააღმდეგე გუნდის მოთამაშეს შეეძლო ადვილად დაეჭირა ის და ჰერბერტი თამაშიდან გაეგდო.
მაგრამ მან ის განზრახ მაღლა და შორს მოისროლა.
ტრიბუნებიდან წამოვიდა შეძახილები:
— ჰერბერტ, გაიქეცი პირველ ბაზაზე!
ჰერბერტმა ირბინა რაც შეეძლო. მას არასდროს ურბენია ასე სწრაფად.
და ისინი განაგრძობდნენ შეძახილს:
— მეორესკენ! მესამესკენ!
მოთამაშეებმა ბურთი მოუხერხებლად, განზრახ ისროლეს. ჰერბერტმა მესამე ბაზას მიაღწია. და შემდეგ ფინალურ ფირფიტასთან დადგა, გამარჯვების ჟესტით ხელები ასწია და სახე ისე გაუბრწყინდა, როგორც არასდროს.
თანაგუნდელი ბავშვები გაიქცნენ, აიყვანეს, გაამხნევეს, თითქოს მსოფლიო თასი მოიგო.
მამამ სიტყვა ცრემლებიანი ხმით დაასრულა:
"იმ დღეს ბავშვებმა ითამაშეს — არა იმისთვის, რომ გაიმარჯვონ, არამედ მსოფლიოს სიყვარულის, ადამიანობისა და ნამდვილი სიკეთის გაკვეთილი ჩასატარებლად."
ჰერბერტს არ უცოცხლია, რომ კიდევ ერთი ზაფხული ენახა.
ის ზამთარში გარდაიცვალა.
მაგრამ ის დღე – როდესაც ის გმირი იყო — სამუდამოდ მასთან დარჩა.
და ეს დარჩა ყველას გულებში, ვინც ამის მოწმე იყო.
ჩვენ ყოველდღე ვუგზავნით ერთმანეთს ხუმრობებს, მიმებს, მესიჯებს. და როცა ნამდვილად ღირებულს გადავაწყდებით — ვფიქრობთ, ღირს თუ არა მისი გაზიარება.
დაიმახსოვრე: ვინც ეს გამოგიგზავნა, სჯერა, რომ სიკეთე და მგრძნობელობა ღირს გაზიარებად.
იმიტომ, რომ სამყარო იმით კი არ განისჯება, თუ როგორ ვექცევით ძლიერს — არამედ იმით, თუ როგორ ვექცევით ჩვენს ყველაზე სუსტს.
წყარო: @ი.ვაწაძე
