Parentness - Δανάη Τριανταφύλλη MSc, Ψυχολόγος - Σύμβουλος Γονέων

05/08/2026

Η μικρή μου είναι 3 ετών.
Θα μπορούσα να κουβαλάω εγώ τη βαλίτσα της. Ίσως να ήταν πιο γρήγορο.

Ίσως όμως να ήταν και πιο δύσκολο, γιατί θα ήμουν εγώ φορτωμένη, ενώ εκείνη θα ήθελε να τρέχει και να εξερευνά.

Τα παιδιά έχουν μια βαθιά ανάγκη να νιώθουν ότι είναι χρήσιμα και ότι ανήκουν στην ομάδα.

Όταν αυτή η ανάγκη ικανοποιείται, η συνεργασία είναι συχνά το αποτέλεσμα.

Αυτό συμβαίνει επειδή το εσωτερικό κίνητρο αναπτύσσεται όταν ικανοποιούνται τρεις βασικές ψυχολογικές ανάγκες: να νιώθουμε ότι μπορούμε, ότι έχουμε έναν βαθμό αυτονομίας και ότι ανήκουμε.

Όταν ένα παιδί έχει πραγματικές ευκαιρίες να συνεισφέρει στην οικογένεια, συνήθως ικανοποιούνται και οι τρεις.

Δεν κουβαλάει τη βαλίτσα μόνο επειδή της το ζητήσαμε.
Την κουβαλάει γιατί θέλει να συμβάλει στη δική μας κοινή προσπάθεια.

Και κάπως έτσι, η συνεργασία παύει να είναι κάτι που ζητάμε συνεχώς από τα παιδιά και γίνεται κάτι που γεννιέται πιο φυσικά μέσα στη σχέση.

✨ Και ένα ακόμα bonus;
Πέρα από την πιθανή συνεργασία, κάθε τέτοια μικρή ευθύνη δίνει στο παιδί μια ευκαιρία να σκεφτεί:

«Α, τελικά μπορώ.»

Και αυτές οι μικρές στιγμές είναι που, σιγά σιγά, χτίζουν την αυτοπεποίθησή του.

Για να συμβούν όμως όλα αυτά, χρειάζεται οι ⁠ευθύνες που δίνουμε στα παιδιά να αντιστοιχούν στην ηλικία και στις προσωπικές τους δυνατότητες — ίσως λίγο πιο πάνω από αυτές, αλλά όχι τόσο ώστε να τα οδηγούν συστηματικά σε αποτυχία.

04/08/2026

Όταν ένα παιδί βαριέται, δεν βλέπω ένα πρόβλημα που χρειάζεται να λύσω. Βλέπω μια ευκαιρία.

Η βαρεμάρα μπορεί να γίνει η αφορμή για να αναρωτηθεί: «Τι θα μπορούσα να κάνω τώρα;»

Έτσι, εξασκεί τη δημιουργικότητά του, την πρωτοβουλία του και την ικανότητά του να βρίσκει μόνο του λύσεις, αντί να περιμένει κάποιος άλλος να του τις δώσει. Έρευνες δείχνουν ότι ακόμη και λίγα λεπτά βαρεμάρας μπορούν να ενισχύσουν τη δημιουργική σκέψη.

Παράλληλα, μαθαίνει ότι μπορεί να αντέξει ένα δυσάρεστο συναίσθημα για λίγο. Έτσι χτίζονται σταδιακά η ανοχή στη ματαίωση, η αυτορρύθμιση και η ευελιξία – δεξιότητες που θα το συνοδεύουν σε όλη του τη ζωή.

Αντίθετα, όταν κάθε στιγμή βαρεμάρας γεμίζει αμέσως με μια δραστηριότητα ή μια οθόνη, ο εγκέφαλος συνηθίζει στη συνεχή διέγερση και δυσκολεύεται περισσότερο να βρει ενδιαφέρον σε πιο ήρεμες, αυθόρμητες ασχολίες.

Την επόμενη φορά που θα ακούσετε «βαριέμαι», δοκιμάστε να πείτε:
«Χμμ... περιμένω με περιέργεια να δω τι θα σκεφτείς!»

Ή, εναλλακτικά, μετατρέψτε τη στιγμή σε ευκαιρία για σύνδεση:
«Τότε είμαι πολύ τυχερή, γιατί έχω κι εγώ πολλή όρεξη να κάνουμε κάτι μαζί!»

19/07/2026

17/07/2026

Σήμερα μοιράστηκα μια σκέψη που τη θεωρώ σημαντική και για να μάθουν τα παιδιά να ζητούν συγγνώμη όταν χρειάζεται, αλλά και για τη σχέση μας μαζί τους.

Διαβαστε το πλήρες κείμενο στο Instagram μου:

https://www.instagram.com/parentness_danai_triantafylli

Θα χαρώ να διαβάσω τη γνώμη σας εκεί!

15/07/2026

Πρέπει τα παιδιά να ζητάνε συγγνώμη;

Όταν υποχρεώνουμε ένα παιδί να ζητήσει συγγνώμη, η συγγνώμη μπορεί να γίνει κάτι δυσάρεστο που πρέπει να υποστεί για να τελειώσει η κατάσταση. Σαν τιμωρία.
Όμως, η συγγνώμη δεν χρειάζεται να είναι πράξη υποταγής. Μπορεί να είναι πράξη δύναμης:

Η δύναμη να αναγνωρίζω το λάθος μου χωρίς να απειλείται η αξία μου. Να αναλαμβάνω την ευθύνη και να επιλέγω να επανορθώσω.
Αντί να υποχρεώσετε το παιδί να ζητήσει συγγνώμη, βοηθήστε το να δει τι συνέβη και πώς επηρέασε τον άλλον.

Βοηθήστε το να σκεφτεί τι μπορεί να κάνει τώρα για να βοηθήσει ή να επανορθώσει.
Και, αν χρειάζεται, ζητήστε εσείς συγγνώμη εκ μέρους του παιδιού.

Έτσι του δείχνετε στην πράξη πώς μοιάζουν η ανάληψη ευθύνης και η φροντίδα μιας σχέσης.

14/07/2026

Μαθαίνουμε στο παιδί μας να περνάει το δρόμο πριν καν περπατήσει μόνο του.

Ξεκινάμε από το καρότσι.
"Κοίτα δεξιά, κοίτα αριστερά."

Με τη σεξουαλική διαπαιδαγώγηση, γιατί περιμένουμε;

Προετοιμάζουμε τα παιδιά μας από νωρίς, λίγο-λίγο. Χτίζουμε την προστατευτική γνώση μέσα στην σχέση και την καθημερινότητα και όχι με μια, μεγάλη, βαρετή και αμήχανη κουβέντα.

Ετοίμασα ένα σεμινάριο για γονείς με παιδιά 0-6, με πρακτικά εργαλεία για το πώς μιλάμε, τι λέξεις χρησιμοποιούμε, και πώς χτίζουμε σωματική αυτονομία από νωρίς.

👇 Γράψε "ΔΕΝ ΠΕΡΙΜΕΝΩ" στα σχόλια και θα σου στείλω όλες τις πληροφορίες.

09/07/2026

Masterclass Σεξουαλικής Διαπαιδαγώγησης
για τις ηλικίες 0-6 ετών!

Από την ανατομία και τη γύμνια μέχρι τη συναίνεση, το παιχνίδι εξερεύνησης και τα σημάδια που χρειάζονται προσοχή, τους κανόνες ασφαλείας και το "πώς γίνονται τα μωρά;".

Τρίτη 21/7/2026
18:00-20:30
Online

Κόστος συμμετοχής 50€/άτομο ή 90€/ζευγάρι

Για συμμετοχές επικοινωνήστε με DM 🗨️,
μέσω email στο [email protected] ✉️
ή συμπληρώστε τη φόρμα στο link στο 1ο σχόλιο!

12/03/2026

Τα όρια δεν χρειάζεται να είναι κάτι το ανελαστικό, κάτι το μόνιμο, κάτι το αδιαπραγμάτευτο. Μπορεί σήμερα να έχω δουλειά και να μην μπορώ να την κάνω αν η κόρη μου κάνει πολύ φασαρία, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι δεν μπορεί να κάνει ποτέ φασαρία.

Τα όρια δεν είναι ανάγκη να μπαίνουν προληπτικά επειδή φοβόμαστε κάποιες υποθετικές μελλοντίκες συνέπειες. Μπορεί σήμερα, που ο γιός μου δείχνει να δυσκολεύεται πραγματικά να πάει σχολείο και εγώ μπορώ να μην πάω δουλειά, να τον κρατήσω μια μέρα μαζί μου, χωρίς να φοβάμαι ότι μετά «θα νομίζει ότι μπορεί να μην πηγαίνει σχολείο όποτε δεν έχει όρεξη».
Όταν έρθει ξανά η μέρα που το παιδί θα δυσκολεύεται ξανά, θα το δω τότε.

Αν έχω πει όχι στα γλυκά παρά μόνο σε συγκεκριμένες μέρες, αν βρεθούμε με μια φίλη σε ένα καφέ μπορώ να επιτρέψω μια ζεστή σοκολάτα, χωρίς να φοβάμαι ότι «μετά θα ζητάει κάθε μέρα».

Το πιο σημαντικό πράγμα στα όρια είναι να ξέρουμε πραγματικά γιατί τα θέτουμε, γιατί τα χρειαζόμαστε, ποια ανάγκη μας διασφαλίζουμε βάζοντάς τα. Αν δεν μπορούμε να τα απαντήσουμε αυτά, τότε, κατά πάσα πιθανότητα, αυτά τα όρια μας τα έχουν φορέσει καπέλο. Τα θέτουμε απλώς επειδή έχουμε μάθει ότι «έτσι πρέπει».

Όταν ξέρουμε για ποιο λόγο θέτουμε ένα όριο, τότε είναι και πολύ πιο απλό μέσα μας να το υπερασπιστούμε και να διεκδικήσουμε αυτό που χρειαζόμαστε. Ξέρουμε τι διακυβεύεται ακριβώς, ξέρουμε πόσο σημαντικό είναι, ξέρουμε ότι το κάνουμε για εμάς και άρα μας είναι πιο εύκολο να καταλάβουμε αν κάπου μπορούμε να κάνουμε και λίγο πίσω.

Τα παιδιά όντως χρειάζονται όρια. Τα χρειάζονται για να νιώσουν ασφάλεια κυρίως. Όμως, προκειμένου να νιώσουν όντως ασφάλεια χρειάζεται τα όρια να βγάζουν νόημα, να μπαίνουν με σεβασμό και να τα συμπεριλαμβάνουν.

09/03/2026

Με αγάπη και επιείκεια! 💜

06/03/2026

Με χαρά και συγκίνηση θα βρεθώ αύριο Σάββατο 7/3, στο φεστιβάλ «True Blue – Αληθινό Μπλε» της Γεωργίας Λαλέ, στο Κέντρο Τεχνών του Δήμου Αθηναίων, για να κάνουμε (έστω για λίγο) την Αόρατη Εργασία, Ορατή, να συζητήσουμε το πώς η κοινωνία ολόκληρη όχι μόνο εξυπηρετείται αλλά σε μεγάλο βαθμό στηρίζεται σε αυτή και, άρα, αντιστέκεται στην αλλαγή.

16:30: «Αόρατη Εργασία: Όταν η Καθημερινότητα Κρατά την Κοινωνία Όρθια»

Παρέα με την ομάδα του Project Parenting ΚΑΙ εδώ!

Μην χάσετε επίσης:

Το Σάββατο 7/3:
11:00 | «Η δύναμη που ήδη έχω» με τη Μαριτίνα Συμβουλίδη

Την Κυριακή 8/3:
15:00 | «Τα μάτια σου στα μάτια μου» – ένα εργαστήρι για μαμάδες και έφηβες κόρες, με τη Μία Αδαμίδου

Εϊσοδος ελέυθερη!