11/02/2026
Με αφορμή τις δηλώσεις του κ. Λάγιου που έχουν δει το φως της δημοσιότητας τις τελευταίες μέρες, δεν θέλω να μιλήσω για την έπαρση, τη χυδαιολογία στα ΜΜΕ, την παντελή έλλειψη ταπεινότητας ή την αυτοαναφορικότητα που βλέπουμε σε συγκεκριμένες δημόσιες δηλώσεις του. Ούτε για τις «μεθόδους» που ισχυρίζεται ότι ανακάλυψε και εφαρμόζει με «αποτελεσματικότητα» που μόνος του αυτο-πιστοποιει. Θέλω να μιλήσω μόνο για τα αυτονόητα: τους βασικούς κανόνες που οφείλουν να διέπουν κάθε ειδικό Ψυχικής Υγείας (Ψυχίατρο, Ψυχολόγο, Ψυχοθεραπευτή ή Σύμβουλο Ψυχικής Υγείας) και περιγράφονται ξεκάθαρα σε όλους τους διεθνείς Κώδικες Ηθικής και Δεοντολογίας. Η κανονικοποίηση του εξευτελισμού, των ύβρεων και της λεκτικής επιθετικότητας ως δήθεν «θεραπευτικής πρακτικής», όπως και η δημόσια ενοχοποίηση γυναικών που παραμένουν σε κακοποιητικές σχέσεις, δεν είναι “σκληρή αγάπη” — είναι αντιεπαγγελματική, μη δεοντολογική και δυνητικά επικίνδυνη στάση που οδηγεί σε victim blaming και δευτερογενή θυματοποίηση, ενισχύοντας τη ντροπή, τη σιωπή και την απομάκρυνση από την αναζήτηση βοήθειας. Η ευθύνη για την κακοποίηση ανήκει αποκλειστικά στον θύτη, και η συμβουλευτική/θεραπευτική σχέση οφείλει να στηρίζεται σε σεβασμό, ασφάλεια και μη-βλαπτική πρακτική.
