Έρη Μπασιούκα

28/07/2026

20/07/2026

Ερωτευμένη με την εργασία μου και όχι μόνο 😉

Υπάρχουν έρωτες που δεν έχουν πρόσωπο. Έχουν όμως σώμα, ανάσα, παλμό. Ο δικός μου έρωτας έχει το σχήμα ενός κύκλου ανθρώπων που κάθονται μαζί, με μια ιστορία στο κέντρο έναν μύθο που περιμένει να μας μιλήσει.

Είμαι ερωτευμένη με την εργασία μου. Κάθε φορά που ανοίγει ένα μυθοεργαστήριο, κάτι μέσα μου ανοίγει μαζί του. Βλέπω ανθρώπους να μπαίνουν στον χώρο κουβαλώντας τις σιωπές τους, τα «δεν μπορώ», τα χρόνια που στοιβάχτηκαν πάνω στους ώμους τους. Και βλέπω, λίγο αργότερα, μέσα από την αφήγηση, το σώμα, την εικόνα, τον συμβολισμό, κάτι να μαλακώνει. Μάτια να δακρύζουν. Μια ανάσα να βαθαίνει. Εκεί, σε αυτή τη στιγμή, ζω τον πιο μεγάλο μου έρωτα: τη μεταμόρφωση.

Γιατί αυτό είναι η θεραπεία για μένα. Όχι επιδιόρθωση μεταμόρφωση. Ο άνθρωπος δεν είναι "χαλασμένος" για να τον φτιάξουμε. Είναι ένας ήρωας στη μέση του δικού του μύθου, που κάπου έχασε το νήμα της ιστορίας του. Κι εγώ έχω το προνόμιο να στέκομαι δίπλα του όταν το ξαναβρίσκει. Να είμαι μάρτυρας τη στιγμή που η Περσεφόνη ανεβαίνει από το σκοτάδι, που η Ψυχή τολμά να κοιτάξει, που ο Οδυσσέας καταλαβαίνει επιτέλους πως η Ιθάκη ήταν πάντα μέσα του.

Και μετά, ο έρωτας ο ίδιος. Σε κάθε του μορφή.

Ο έρωτας για έναν άνθρωπο, με το ρίγος και το ρίσκο του. Ο έρωτας για τη ζωή αυτός που σε κάνει να σταματάς μπροστά στη θάλασσα και να μη θέλεις να φύγεις. Ο έρωτας για την τέχνη, για μια μουσική που σε αγγίζει βαθιά, για ένα βιβλίο που σου ανοίγει ορίζοντες. Ο έρωτας για τη γνώση, για το ταξίδι, για το σώμα σου όταν επιτέλους το αποδέχεσαι. Ακόμα και ο έρωτας για τον εαυτό σου, ο πιο δύσκολος, ο πιο παρεξηγημένος, ο πιο αναγκαίος.

Ο έρωτας, σε όλες του τις μορφές, είναι η δύναμη που μας κρατά ζωντανούς. Είναι το αντίθετο της νάρκης. Όπου υπάρχει έρωτας, υπάρχει κίνηση, υπάρχει επιθυμία, υπάρχει ζωή. Οι αρχαίοι το ήξεραν: ο Έρως ήταν πρωταρχική δύναμη, γεννήθηκε πριν από τους θεούς, γιατί χωρίς αυτόν τίποτα δεν ενώνεται με τίποτα.

Γι' αυτό εύχομαι σε όλους μας να είμαστε ερωτευμένοι. Με κάποιον, με κάτι, με τη δουλειά μας, με τη διαδρομή μας. Γιατί ο άνθρωπος που αγαπά αυτό που κάνει δεν δουλεύει ποτέ μηχανικά. Και ο άνθρωπος που τολμά να ερωτεύεται τη ζωή, όσο κι αν έχει πληγωθεί, είναι ο πιο γενναίος ήρωας που ξέρω.

Εγώ εξακολουθώ να ερωτεύομαι τα μυθοεργαστήρια ξανά και ξανά. Κάθε ομάδα, κάθε μύθο, κάθε άνθρωπο που μεταμορφώνεται μπροστά στα μάτια μου. Και αν κάτι έχω μάθει, είναι αυτό: η μεταμόρφωση συμβαίνει μόνο εκεί όπου υπάρχει αγάπη. Στη θεραπεία, στη ζωή, παντού.

13/07/2026

Μια φράση που ξεχώρισα και αγάπησα στο παραμύθι της Πεντάμορφης μεταξύ άλλων είναι αυτή:
"Μερικές φορές το πιο σκονισμένο εξώφυλλο κρύβει το πιο όμορφο βιβλίο.
Μερικές φορές το πιο πολύτιμο φλιτζάνι είναι αυτό που έχει ένα ράγισμα."

Μάθαμε να κρίνουμε γρήγορα ό,τι φαίνεται τραχύ, ό,τι δεν λάμπει, ό,τι δεν "ταιριάζει". Κι όμως όσα κουβαλάνε ίχνη, ρωγμές, σκόνη του χρόνου, είναι συχνά αυτά που έχουν τη μεγαλύτερη ιστορία να πουν.

Το ίδιο συμβαίνει και μέσα μας.
Εκεί που νιώθουμε πιο "ελαττωματικοί", πιο σημαδεμένοι, πιο τραυματισμένοι εκεί συχνά κρύβεται και η πιο βαθιά μας ομορφιά. Αυτή που δεν φαίνεται με την πρώτη ματιά, αλλά αποκαλύπτεται σε όποιον έχει την υπομονή και το θάρρος να δει πέρα από το εξώφυλλο.

Η Πεντάμορφη δεν ερωτεύτηκε το Τέρας από την εμφάνιση του.
Το ερωτεύτηκε επειδή τόλμησε να δει τι κρυβόταν από κάτω.

Κι εσύ τι κρύβεις κάτω από τη σκόνη σου; 🌹

06/07/2026

Η Πεντάμορφη μπαίνει στο κάστρο βλέποντας μόνο ένα τέρας. Σκοτεινό, αγενές, τρομακτικό. Ό,τι ακριβώς θα έβλεπε κι ένας κόσμος συνηθισμένος να κρίνει με τα μάτια.

Κι όμως, μένει.

Δεν μένει επειδή είναι αφελής. Μένει επειδή κάτι μέσα της ξέρει να κοιτάζει πέρα από το πρώτο βλέμμα. Ξέρει ότι η εικόνα δεν είναι πάντα η αλήθεια είναι συχνά το πανωφόρι μιας πληγής.

Το Τέρας κουβαλάει ένα σώμα που τιμωρήθηκε. Μια εξωτερική ασχήμια που είναι, στην ουσία, η κρυστάλλωση μιας εσωτερικής κατάρας, της αλαζονείας, του ναρκισσισμού, του φόβου να αγαπηθεί κανείς όπως πραγματικά είναι. Η μεταμόρφωσή του δε γίνεται όταν αλλάζει η εικόνα του. Γίνεται τη στιγμή που κάποιος τον αγαπά πριν αλλάξει μορφή.

Εκεί βρίσκεται όλη η διδασκαλία του μύθου.

Η εξωτερική ομορφιά είναι αυτό που κάποιος βλέπει με την πρώτη ματιά. Την εικόνα. Πολλές φορές, μάλιστα, είναι το μόνο πράγμα που μάθαμε να εστιάζουμε, γιατί κάπου νωρίς στη ζωή μας μάθαμε πως το εσωτερικό μας δεν ήταν αρκετά αποδεκτό. Έτσι φτιάχνουμε πρόσοψη. Στολίζουμε το κάστρο. Κρύβουμε το τέρας μέσα μας, κι αφήνουμε να φαίνεται μόνο ό,τι είναι εύκολα αποδεκτό.

Η εσωτερική ομορφιά είναι κάτι εντελώς διαφορετικό. Δεν χτίζεται, αποκαλύπτεται. Δεν είναι η τελειότητα, είναι η αυθεντικότητα. Είναι αυτό που μένει όταν πέφτουν οι μάσκες, η τρυφερότητα κάτω απ' την αγένεια, η ευαισθησία κάτω απ' τον θυμό, η ανάγκη για σύνδεση κάτω απ' την απόσταση που κρατάμε.

Το ερώτημα, λοιπόν, δεν είναι «αν είμαι όμορφος/η;»

Το ερώτημα είναι: αν έχω τολμήσει να δείξω το πραγματικό μου πρόσωπο σε κάποιον, και να μείνω εκεί όσο εκείνος μαθαίνει να μ' αγαπάει;

Κι αν είσαι εσύ η Πεντάμορφη σήμερα μπορείς να κοιτάξεις κάποιον, ή κάποιο κομμάτι του εαυτού σου, πέρα απ' το πρώτο βλέμμα;

Κι αν είσαι το Τέρας μπορείς να αφεθείς να σε δουν, πριν νιώσεις έτοιμος/η;

Η μεταμόρφωση δε συμβαίνει όταν γινόμαστε ωραίοι. Συμβαίνει όταν γινόμαστε αληθινοί.

03/07/2026

Μπορεί να συνδέεται ένα παραμύθι όπως η Πεντάμορφη και το Τέρας με την θεωρία της σωματικής ψυχοθεραπείας όπως την διατύπωσε ο γνωστός ψυχίατρος και ψυχαναλυτής Wilhelm Reich.

Αν αυτό σας ενδιαφέρει αφιερώστε λίγα λεπτά να διαβάσετε το πρώτο μέρος του άρθρου που συνδέει την σωματική ψυχοθεραπεία με το συγκεκριμένο παραμύθι.

Η Πεντάμορφη και το Τέρας μέσα από τη Σωματική Ψυχοθεραπεία του Wilhelm Reich!Το πρώτο μέρος του άρθρου αναφορικά με την θεωρία του Reich

29/06/2026

Κάποτε, κάπου μέσα μας, ήταν ένα κομμάτι ζωντανό, τρυφερό, αυθόρμητο, που ήθελε να αγαπάει και να αγαπιέται χωρίς όρους. Ένα κομμάτι που δεν ήξερε ακόμα να κρύβεται.

Και μετά κάποια στιγμή, κάποιος, κάπως αυτό το κομμάτι πόνεσε. Απορρίφθηκε. Γελοιοποιήθηκε. Αγνοήθηκε. Ή απλώς δεν είδε ποτέ αρκετό φως για να ανθίσει.

Και η ψυχή για να το προστατέψει "το φυλάκισε", δηλαδή το απώθησε. Το έβαλε κάτω από γυαλί, σε μια απαγορευμένη πτέρυγα, πίσω από τείχη που με τα χρόνια έγιναν κάστρο.

Αυτό είναι το Τέρας. Δεν είναι η σκοτεινή πλευρά μας. Είναι η πιο φωτεινή αυτή που φυλακίστηκε γιατί ήταν υπερβολικά ευάλωτη για να μείνει έξω.

Γι' αυτό το Τέρας δεν θέλει να καταστραφεί.

Θέλει να φανεί.
Να το κοιτάξει κάποιος και να μείνει.
Να ακουστεί το «σ' αγαπώ» που δεν ακούστηκε τότε.

Η Πεντάμορφη δεν έσωσε το Τέρας γιατί ήταν γενναία ή αγνή ή υπομονετική. Το έσωσε γιατί έκανε το πιο σπάνιο πράγμα που μπορεί να κάνει ένας άνθρωπος:

Κοίταξε πέρα από την εικόνα και είδε ποιον φυλακίζει.

Ρώτα τον εαυτό σου σήμερα

Ποιο κομμάτι σου φυλακίστηκε για να επιβιώσεις;
Και αν μπορούσες να του πεις ένα πράγμα τώρα τι θα ήταν αυτό;

Η λύτρωση δεν έρχεται όταν εξαφανίσουμε το Τέρας μέσα μας.

Έρχεται όταν το αναγνωρίσουμε και του πούμε, για πρώτη φορά, με δική μας φωνή:

«Σε βλέπω. Είναι ώρα να φανείς.»

🌹 Γράψε στα σχόλια — ποιο κομμάτι σου έχει περάσει πολύ καιρό στο κάστρο;

26/06/2026

Άλλη μια έκπληξη του εργαστηρίου...

Ο χώρος μας για το εργαστήρι στο Αγρόκτημα Φωκαέων ήταν ένας αχυρώνας. 🙃

Χτισμένος για να στεγάζει, να προστατεύει, να συγκρατεί.
Κι αυτό ακριβώς έκανε και για μας — μας στέγασε, μας προστάτεψε, μας άφησε να συγκρατήσουμε ό,τι χρειαζόταν να συγκρατηθεί ώσπου να είμαστε έτοιμοι να το αφήσουμε.

Υπάρχει κάτι που με ενθουσιάζει όταν επιλέγω χώρους που δεν φαντάζεται κανείς.
Το παλιό αγρόκτημα, η αποθήκη, το υπόγειο με τις πέτρινες καμάρες, το σπίτι κάποιου παππού.

Χώροι που δεν σχεδιάστηκαν για να «κάνουν εντύπωση» κι ακριβώς γι' αυτό αφήνουν χώρο στην ψυχή να αναπνεύσει.

Δεν χρειάζεται να είναι τέλειος ο χώρος. Χρειάζεται να είναι αληθινός.

Κι ο αχυρώνας ήταν αληθινός με τον πιο απλό, πιο γήινο τρόπο.

Και εκεί που μπαίνεις, κάθεσαι και χαζεύεις την απλότητα κατεβαίνει μια οθόνη και αρχίζει η παρουσίαση...

Η ομορφιά της σύνδεσης...

24/06/2026

Υπάρχουν άνθρωποι που δεν συνεργάζονται απλώς μαζί σου, σε φροντίζουν.
Στέκονται δίπλα σου όταν καλείς άλλους να αφεθούν, και αφήνονται κι αυτοί.
Που ξέρουν ότι αυτή η εργασία δεν γίνεται μόνο με γνώση γίνεται με παρουσία, με θάρρος, με αγάπη που δεν φοβάται να κοιτάξει βαθιά.

Αυτό μου θύμισε και το παραμύθι του τελευταίου εργαστηρίου : ότι η αλήθεια δεν χρειάζεται να είναι όμορφη για να αγγίζει. Χρειάζεται να είναι αληθινή.
Και η αγάπη, η πραγματική, δεν κοιτάζει την εικόνα. Κοιτάζει αυτό που ζει κάτω από αυτήν.

Ευχαριστώ από καρδιάς όλους όσοι στάθηκαν δίπλα μου σε αυτό το εργαστήριο. Και όλους αυτούς που με εμπιστεύτηκαν και συμμετείχαν στο εργαστήριο με ανοιχτό μυαλό και ζεστή καρδιά ❤️

Ξέρετε ποιοι είστε και ξέρετε τι σημαίνει η παρουσία σας για μένα.✨

17/06/2026

Λίγο πριν ξεκινήσει το εργαστήριο στο αγρόκτημα σε μια πλαγιά ξαφνικά αρχίζει η καταιγίδα, ορμητική να σε ξυπνήσει και να σε ζωντανέψει θυμίζοντας σου ότι τίποτα δεν είναι δεδομένο παρά μόνο το πόσο σημαντικό είναι να ζεις στο παρόν και να αφήνεσαι σε ότι κι αν είναι αυτό!!

Ακόμα και ο καιρός ταίριαξε με την εισαγωγή του παραμυθιού!! Ο Μορίς μια μέρα με κακοκαιρία μπαίνει στο μαγεμένο κάστρο για να κλέψει ένα τριαντάφυλλο και να προστατευτεί.

Στο βίντεο ένα μικρό απόσπασμα από την καταιγίδα η οποία κατέληξε να σκεπάζει με χοντρό χαλάζι την γη και τον ερχομό των συμμετεχόντων που έφτασαν στο αγρόκτημα κατά τη διάρκεια της καταιγίδας μπαίνοντας αμέσως στο πνεύμα του παραμυθιού κυριολεκτικά και ψυχολογικά 🥰