Γιάννης Ζαχαριουδάκης, Ψυχοθεραπευτής

16/09/2026

Ένας χώρος, τρεις καθρέφτες.

Στον κύκλο της ομάδας,
οι φωνές των πολλών γίνονται μία υπόκωφη μνήμη που ψάχνει συνοδό.

​Στο τραπέζι του ζεύγους,
δύο επιθυμίες συγκρούονται στο κενό
ανάμεσα στα βλέμματα,
κρατώντας στα χρόνια όσα δεν ειπώθηκαν ποτέ.

​Στην οικογένεια,
οι ρόλοι μοιρασμένοι πριν από το σώμα,
οι σιωπές κληρονομιά,
οι φόβοι δεμένοι με κόμπους αρχαίους.

​Κι εκείνος, παρών,
το δοχείο που αντέχει την παλίρροια.
Οριοθετεί το χάος,
κρατάει τον χρόνο,
μέχρι οι ξένοι να γίνουν καθρέφτες
και η ιστορία να βρει χώρο να αναπνεύσει.

27/07/2025

Ψευδής και Αληθινός Εαυτός

Έμαθες από νωρίς να σωπαίνεις
Να χαμογελάς όταν πονάς
Να συμφωνείς για να μην χαθείς
Να κρύβεσαι
όχι γιατί ήθελες
αλλά γιατί δεν γινόταν αλλιώς

Φόρεσες έναν εαυτό κομμένο και ραμμένο
πάνω στις ανάγκες των άλλων
Έγινες ο καθρέφτης τους
η άνεσή τους
η βολική σιγή τους

Και κάπου μέσα σου
κάτι γονάτισε
Κάτι που ήθελε να φωνάξει
"Κι εγώ είμαι εδώ!"
Μα δεν το άκουσαν
Ούτε εσύ

Ο ψευδής εαυτός σε κράτησε όρθιο
Σε έκανε να επιβιώσεις
Ήταν ο τρόπος σου να μείνεις στη σχέση
όταν η σχέση δεν άντεχε την αλήθεια σου

Μα η σιωπή έχει βάρος
Η προσαρμογή κοστίζει
Και τώρα, που έχεις πια λίγο χώρο
ακούς εκείνη την ψιθυριστή φωνή
"Αυτό που δείχνεις δεν είσαι εσύ... "

Ο αληθινός εαυτός σου δεν είναι δυνατός
Είναι ευάλωτος
Είναι τρυφερός
γεμάτος επιθυμίες, φόβους και χρώματα
Κρύφτηκε γιατί κάποτε δεν άντεχαν τη φωνή του
Κρύφτηκε για να σε προστατεύσει

Μα δεν χάθηκε

Σου μιλάει στα όνειρα
στα δάκρυα που δεν έχουν λόγο
στην κούραση που δεν εξηγείται
στη λαχτάρα για κάτι αληθινό
όχι τέλειο
Απλώς αληθινό

Δεν χρειάζεται να πετάξεις τον ψευδή εαυτό
Χρειάζεται να του πεις
"Ευχαριστώ που με φύλαξες. Τώρα μπορώ μόνος μου"

Μπορείς να μάθεις να μιλάς αλλιώς
Να λες "όχι" χωρίς ενοχή
Να θέλεις χωρίς ντροπή
Να υπάρχεις χωρίς μάσκα

Ο αληθινός σου εαυτός δεν είναι πολυτέλεια
Είναι ζωή
Και σε περιμένει εκεί
κάτω από όλες τις παλιές υποχωρήσεις

να τον αγγίξεις
να τον πιστέψεις
να τον αναστήσεις

10/07/2025

Η ομάδα

Καρέκλες, ανάσες, βλέμματα
σε κύκλο
Έναν κύκλο από ιστορίες που ζητούν να ακουστούν
σιωπές που βαραίνουν
πληγές που δεν έχουν ακόμα όνομα

Σε αυτόν τον κύκλο
ο χρόνος διπλώνεται σαν φύλλο χαρτί
Το παρόν γίνεται παιδική ανάμνηση
Ένα γιατί, που τότε δεν ειπώθηκε
Ένα φοβάμαι που ντύθηκε με θυμό

Μάτια συναντούν άλλα μάτια
και κάτι αρχίζει
Η Χ. θυμώνει με τη σιωπή του Θ.
ο Μ. αποσύρεται όταν η Τ. υψώνει τη φωνή

Όμως εκεί δεν είναι μόνο οι άλλοι
υπάρχουν και πρόσωπα απ’ το χθες
Δεν φαίνονται αλλά είναι εκεί
η μητέρα, ο αδελφός, ο πατέρας
ο εαυτός στα δώδεκα, στα πέντε
που δεν κατάλαβε, δεν αντέδρασε, δεν μίλησε

Ο θεραπευτής κρατά το πλαίσιο σαν αγκαλιά
Όχι για να φυλακίσει
αλλά για να προστατεύσει
Είναι εκεί, όταν το παλιό επανέρχεται σαν κύμα
όταν το νέο ακόμη δεν έχει γεννηθεί

Σιγά σιγά
οι ιστορίες ενώνονται
οι άμυνες μαλακώνουν
ο φόβος γίνεται δάκρυ
το δάκρυ σχέση

Στην ομάδα
κάποιος για πρώτη φορά νιώθει ότι τον βλέπουν
Άλλος ότι μπορεί να θυμώσει χωρίς να χαθεί
Άλλη ότι έχει φωνή που ακούγεται

Και τότε
κάτι αλλάζει
Όχι απότομα, όχι θεαματικά
αλλά σταθερά
Όπως όταν ένα τραύμα αρχίζει να κλείνει
όχι γιατί ξεχάστηκε
αλλά γιατί επιτέλους ειπώθηκε
κι έγινε δεκτό

Οι άμυνες που κάποτε προστάτεψαν
αλλά τώρα περιορίζουν
ξεδιπλώνονται
αναγνωρίζονται
δεν είναι πια ταυτότητα
είναι μέρος της ιστορίας
Η σύγκρουση δεν είναι εχθρός
είναι κάλεσμα για κατανόηση

Και καθώς τα χρόνια περνούν
οι σχέσεις αλλάζουν
γίνονται πιο ελεύθερες, πιο αληθινές
Οι άνθρωποι δεν είναι πια μόνο οι ρόλοι τους
Γίνονται πρόσωπα
Γίνονται εμείς

08/07/2025

Το ζευγάρι

Βλέπω μπροστά μου δύο ανθρώπους που παλεύουν να συναντηθούν στ’ αλήθεια. Κοιτάζονται, αλλά πολλές φορές δεν βλέπουν ο ένας τον άλλον. Βλέπουν κάτι γνώριμο, μα από μια άλλη εποχή. Ένα πρόσωπο από το παρελθόν, από ένα άλλο σπίτι. Και τότε οι αντιδράσεις δεν απευθύνονται στον σύντροφο, αλλά σε κάποιον άλλον, που υπήρξε κάποτε.

Εκείνος, όταν την ακούει να υψώνει τη φωνή της, όταν γίνεται κατηγορηματική ή απαιτητική, ξαφνικά μικραίνει. Νιώθει όπως τότε, παιδί. Όχι ελεύθερος να εκφράσει τί νιώθει, αλλά εγκλωβισμένος σε έναν ρόλο, να κρατήσει τις ισορροπίες, να μην διαλυθούν τα πράγματα.

Εκείνη, όταν τον βλέπει να αποσύρεται, να παγώνει, κυριεύεται από πανικό. Μιλά πιο δυνατά, πιέζει, σαν να προσπαθεί να ακουστεί μέσα από δεκαετίες σιωπής. Σαν να φωνάζει όχι σ’ εκείνον, αλλά για τον εαυτό της, για όλες εκείνες τις φορές που κανείς δεν την άκουσε. Και τώρα αρχίζει να καταλαβαίνει πως δεν φωνάζει σ’ αυτόν. Φωνάζει για εκείνη.

Τόσο καιρό, δεν είχανε μια σχέση. Είχαν δύο παιδικά σενάρια που ενώθηκαν, χωρίς όμως να συναντηθούν. Εκείνος μπήκε στον ρόλο του ήρεμου, του μεσολαβητή, του καλού παιδιού που έμαθε να μη ζητά. Εκείνη στον ρόλο αυτού που κουβαλά την οργή των άλλων, την ανάγκη για έλεγχο, τη δίψα για επανόρθωση.

Και μετά ήρθαν εδώ, στη θεραπεία. Και σιγά σιγά μπήκαν στην αλήθεια. Εκείνος τόλμησε να δείξει τον φόβο του, και εκείνη δεν το εκμεταλλεύτηκε. Εκείνη μίλησε πιο καθαρά, κι εκείνος δεν προσπάθησε να τη διορθώσει ή να την αποφύγει. Και στάθηκαν μαζί σε αυτό το σημείο.

Κατάλαβαν πως αυτά που έπαιζαν δεν ήταν δικά τους. Πως μπορούν να κατέβουν από τη σκηνή. Να σταματήσουν να ψάχνουν στο πρόσωπο του άλλου τη λύση για κάτι που χάθηκε πολύ πριν γνωριστούν.

Τώρα είναι η στιγμή να συνεχίσουν χωρίς σενάριο. Να γράψουν κάτι καινούριο, μαζί. Όχι μέσα στη σκιά των ρόλων που τους όρισαν, αλλά στο φως αυτού που μπορούν να γίνουν.

Εκείνη δεν είναι η φιγούρα που του θυμίζει. Εκείνος δεν είναι ο ρόλος που εκείνη βλέπει. Βρίσκονται ο ένας απέναντι στον άλλον και από εδώ μπορούν να αρχίσουν, ξανά.

06/07/2025

ΤΟ ΠΑΓΟΒΟΥΝΟ

Κοιτάς μπροστά σου και βλέπεις ένα παγόβουνο
Άσπρο, παγερό, στιβαρό
Σου φαίνεται ολόκληρο
κι όμως, βλέπεις μόνο την κορυφή του

Αυτό που ξεπροβάλλει πάνω από τη θάλασσα.
Αυτό που φαίνεται.
Αυτό που ξέρεις
Το συνειδητό σου

Εκεί βρίσκεται ό,τι νομίζεις πως είσαι
Οι σκέψεις σου
Οι λέξεις που επιλέγεις
Οι αποφάσεις που καταλαβαίνεις
Η ιστορία που λες στον εαυτό σου για τον εαυτό σου

Αλλά ξέρεις κάτι;
Το μεγαλύτερο μέρος του παγόβουνου
είναι κάτω από την επιφάνεια

Μέσα στο νερό
Μακριά από τα μάτια σου
Κρυμμένο
Αυτό είναι το ασυνείδητο σου

Εκεί βρίσκονται πράγματα που δεν θυμάσαι
ή δεν θέλεις να θυμάσαι.
Πόνοι, εικόνες, φόβοι και επιθυμίες
που έμαθες να αποφεύγεις

Κι ανάμεσα σε σένα και στο βάθος,
υπάρχει μια δύναμη
Η άνωση της θάλασσας
Σε σπρώχνει ξανά και ξανά προς τα πάνω
Σε κρατά στην επιφάνεια
Σε κάνει να ξεχνάς, να μην βλέπεις, να μη νιώθεις

Αυτή η άνωση είναι η απώθηση
Ο μηχανισμός που σε προστατεύει
και ταυτόχρονα σε περιορίζει

Κι όμως… μπορείς να βουτήξεις.
Μπορείς να μπεις μέσα στα σκοτεινά νερά της ψυχής σου.
Όχι μόνος σου
αλλά με κάποιον δίπλα σου,
που κρατά τον φακό
και σε βοηθά να μείνεις εκεί κάτω λίγο παραπάνω,
χωρίς να τρομάξεις.

Αυτός είναι ο θεραπευτής
Αυτή είναι η ψυχοθεραπεία

Και όσο μαθαίνεις να μένεις λίγο μέσα στο νερό,
χωρίς να σε πετά η άνωση πίσω στην επιφάνεια,
αρχίζεις να βλέπεις

Βλέπεις το βυθισμένο κομμάτι σου
Αυτό που σε κινεί χωρίς να το καταλαβαίνεις
Αυτό που σε πονά χωρίς να ξέρεις γιατί
Αυτό που σε μπλοκάρει, σε μπερδεύει, σε τρομάζει

Και μαζί με την όραση
έρχεται και η κατανόηση
Ένα βήμα τη φορά

Το παγόβουνο είναι εκεί
Ήταν πάντα εκεί
Μα τώρα ίσως μπορέσεις να το δεις
ολόκληρο

Και τότε…
ίσως αρχίσεις να γίνεσαι ολόκληρος κι εσύ

03/07/2025

Η ενσυναίσθηση του παιδιού ως αντανάκλαση της ενσυναίσθησης που έλαβε

Το βίντεο με το τρίχρονο αγόρι που ακούει από τη μητέρα του ότι του έφαγε όλα τα γλυκά προκαλεί συγκίνηση. Η πράξη της μητέρας δοκιμάζει τα όρια του παιδιού και τη συναισθηματική του διαθεσιμότητα. Ωστόσο, το πιο αξιοσημείωτο δεν είναι η πράξη της μητέρας, αλλά η αντίδραση του παιδιού.

Το μικρό αγόρι δεν επιτίθεται, δεν κλείνεται στον εαυτό του, δεν αναζητά εκδίκηση. Αντίθετα, διατηρεί μια εντυπωσιακή νηφαλιότητα και τρυφερότητα. Εξετάζει την κατάσταση, αναγνωρίζει ότι υπήρχαν άλλες εναλλακτικές («θα μπορούσες να φας κάτι από το ψυγείο») και τελικά την απαλλάσσει από την ενοχή λέγοντάς της «δεν πειράζει» και ότι δεν έχει θυμώσει.

Η στάση αυτή φανερώνει ένα παιδί που έχει ήδη εσωτερικεύσει τη δυνατότητα για κατανόηση και συμπόνοια. Δεν γεννιέται κανείς με αυτού του είδους την ωριμότητα. Αυτό είναι αποτέλεσμα ενός περιβάλλοντος που έχει σταθερά ανταποκριθεί στις συναισθηματικές ανάγκες του παιδιού με τρόπο ασφαλή και ενσυναισθητικό. Ένα παιδί που έχει λάβει κατανόηση σε στιγμές θυμού ή απογοήτευσης, μπορεί να ανταποδώσει αυτή την κατανόηση στους άλλους. Ακόμα και σε μια μητέρα που «του τρώει τα γλυκά».

Σε ψυχαναλυτικούς όρους, πρόκειται για ένα παιδί που φαίνεται να έχει αποκτήσει έναν σταθερό εσωτερικό κόσμο, ικανό να αντέξει απογοητεύσεις χωρίς να καταστραφεί συναισθηματικά. Ο μηχανισμός της ενσυναίσθησης που επιδεικνύει, υποδηλώνει ότι ο ψυχικός του χώρος δεν είναι γεμάτος απειλές αλλά σχέσεις που του επιτρέπουν να νοηματοδοτεί τη συμπεριφορά των άλλων χωρίς να καταφεύγει στην εκδίκηση ή την απόσυρση. Είναι η απόδειξη πως η πρώιμη κατανόηση, αυτή η «ψυχική τροφή» που έλαβε, μπορεί να γίνει βάση για μια ζωή εσωτερικής ελευθερίας και σχέσεων όπου ο Άλλος παραμένει αγαπητός ακόμη και όταν μας απογοητεύει.

This 3-year-old had the best reply when his mother told him she ate all his Halloween candy “I’m not mad".https://bit.ly/32jURag___The National Desk (TND) b...

01/07/2025

Περί Θλίψης

Δεν ξυπνάς πια. Απλώς ανοίγεις τα μάτια.
Το σώμα σου είναι εδώ, αλλά εσύ όχι.
Σαν κάτι να έχει φύγει από μέσα σου και να μη γυρίζει πια.

Δεν νιώθεις λύπη. Η λύπη έχει πρόσωπο, δάκρυ, ιστορία.
Αυτό που κουβαλάς είναι πιο σιωπηλό, πιο μουγγό.
Μια απόσυρση. Ένα σταδιακό σβήσιμο.
Σαν να τραβήχτηκε πίσω το φως, κι εσύ να έμεινες στη σκιά.

Δεν ξέρεις πια τι σου κάνει νόημα. Τι σε κινεί.
Οι φωνές των άλλων σε διαπερνούν χωρίς να αφήνουν ίχνος.
Θα ήθελες να σε νοιάζει. Να αντέχεις.
Αλλά δεν έχεις πια κουράγιο ούτε για την επιθυμία.

Κάποτε ήθελες να σε δουν. Να σε αναγνωρίσουν.
Τώρα σε κουράζει ακόμα και η σκέψη να εξηγήσεις πώς είσαι.
Άλλωστε, τι να πεις;
Είναι ένα βάρος, ένας βάλτος. Ένα «τίποτα» που πονά.

Ξέρεις τι θα σου πουν. «Έχεις αξία, είσαι ικανός.»
Αλλά μέσα σου, εκείνη η παλιά φωνή συνεχίζει να ψιθυρίζει:
«Δεν είσαι αρκετός. Δεν ήσουν ποτέ.»
Φωνή γνωστή. Ίσως να μην θυμάσαι πότε την πρωτο-άκουσες,
αλλά πάντα ήταν εκεί.

Και κάποτε υπήρξες παιδί.
Ένα παιδί που περίμενε ένα βλέμμα, ένα χάδι, μια αναγνώριση.
Κι όταν δεν ήρθαν όπως τα ήθελες, έμαθες να κρύβεσαι.
Να προσαρμόζεσαι. Να γίνεσαι αυτό που «πρέπει».
Μέχρι που δεν ήξερες πια ποιος/ποια είσαι στ’ αλήθεια.

Η θλίψη σου το θυμίζει αυτό.
Δεν είναι μόνο πόνος. Είναι το κενό μετά την εγκατάλειψη.
Η σιωπή εκεί όπου κάποτε υπήρχε ελπίδα.
Εσύ, χωρίς «άλλον».

Κι όμως...
Αν κάποιος καθίσει δίπλα σου, χωρίς να προσπαθήσει να σε διορθώσει,
αν σε αντέξει έτσι όπως είσαι,
ίσως τότε αρχίσεις να υπάρχεις ξανά.

Ίσως όχι ολόκληρος.
Αλλά αληθινός.

20/06/2025

Οι ρόλοι που (δεν) έπαιξες

Κάποια στιγμή, πολύ παλαιά, σου δόθηκε ένας ρόλος. Δεν ρώτησες, δεν επέλεξες. Σου τον φόρεσαν σαν ρούχο και τον ένιωσες σαν δεύτερο δέρμα. Έγινες το "καλό παιδί", το "ήσυχο", το "δυνατό", το "υπεύθυνο", ή το "δύσκολο". Ένας ρόλος για να καλύψει τα κενά των άλλων, να απαλύνει τους φόβους τους, να ικανοποιήσει τις προσδοκίες τους.

Και εσύ, μικρό παιδί τότε, το αποδέχτηκες γιατί η αγάπη είχε όρους, και ο ρόλος σου ήταν το εισιτήριο για να ανήκεις.
Μεγαλώνεις, αλλά ο ρόλος μένει. Δεν τον θυμάσαι πάντα συνειδητά. Τον υποδύεσαι αυτόματα. Στην εργασία, στις σχέσεις, στις φιλίες. Σα να παίζεις την ίδια θεατρική σκηνή, ξανά και ξανά, με διαφορετικούς ηθοποιούς. Αλλά το σενάριο… ίδιο. Ίδιες ατάκες, ίδιο φινάλε.

Και δεν είναι μόνο ότι παίζεις. Είναι και ότι σκηνοθετείς. Αναθέτεις ρόλους στους άλλους. Περιμένεις να σε απορρίψουν, να σε θαυμάσουν, να σε σώσουν, να σε πληγώσουν. Και βρίσκεις ανθρώπους που χωρούν στις προβολές σου. Ίσως και εκείνοι να κάνουν το ίδιο μαζί σου, ένα αόρατο συμβόλαιο, μια αμοιβαία αναπαράσταση.

Κάποιες φορές νιώθεις ότι κάτι δεν πάει καλά. Σαν να είσαι παγιδευμένος/η. Σα να μην είσαι αληθινά εσύ. Αλλά ποιός/ά είσαι, αν δεν είσαι αυτός ο ρόλος;

Και τότε, αρχίζει η σιωπηλή επανάσταση. Δεν είναι φωνές, δεν είναι συγκρούσεις. Είναι μια ήσυχη παρατήρηση "Γιατί νιώθω έτσι; Σε ποια σκηνή βρίσκομαι πάλι; Σε ποιον μιλώ στ’ αλήθεια;" Είναι η στιγμή που αρχίζεις να βλέπεις πίσω από το προσωπείο. Όχι για να το πετάξεις, αλλά για να το αναγνωρίσεις. Να το κρατήσεις στα χέρια σου και να πεις "Αυτό δεν είμαι εγώ. Αυτό ήταν το εισιτήριό μου για την αγάπη, τότε. Τώρα, όμως, μπορώ αλλιώς."

Και κάπου εκεί, αρχίζεις να γράφεις νέο σενάριο. Όχι απαλλαγμένο από το παρελθόν αλλά ελεύθερο από τον καταναγκασμό της επανάληψης. Πιο αληθινό. Πιο δικό σου.

25/05/2025

Περί Άγχους

Δεν ξέρεις ακριβώς τι φοβάσαι, έτσι δεν είναι; Δεν έχεις εικόνα, δεν έχεις λέξεις παρά μόνο εκείνη την πίεση στο στήθος, το βούλιαγμα, τον πανικό που δεν έχει αιτία. Δεν είναι φόβος εξωτερικός. Είναι κάτι μέσα σου που τρίζει, κάτι που απειλεί να σπάσει. Δεν φοβάσαι τι θα γίνει έξω. Φοβάσαι ότι εσύ δεν θα υπάρξεις.

Το άγχος σου δεν είναι απλό. Είναι βαθύ. Είναι ο φόβος της διάλυσης. Ο φόβος ότι δεν υπάρχεις αρκετά για να κρατήσεις τον εαυτό σου ενωμένο. Σαν να ξεχειλίζει κάτι μέσα σου και δεν βρίσκεις τρόπο να το περιχαρακώσεις.

Κάποτε, πολύ παλαιά, ίσως χρειαζόσουν κάποιον να σε δει, να σε νιώσει και να σε κρατήσει. Κάποιον που θα σε καθρέφτιζε χωρίς να σε πληγώνει, χωρίς να σου ζητά να γίνεις κάτι άλλο. Και ίσως αυτός ο κάποιος δεν υπήρξε ποτέ ή υπήρξε με λάθος τρόπο. Κι έτσι έμαθες να ζεις με ένα άγχος χωρίς όνομα. Με ένα βάρος που δεν ήξερες από πού προέρχεται.

Τώρα, όμως, αρχίζεις να πλησιάζεις εκείνο το κενό. Να μην το αποφεύγεις πια. Να κάθεσαι απέναντί του και να αφήνεις κάποιον να είναι εκεί μαζί σου. Ίσως για πρώτη φορά να μην σε λύνει, να μην σε διορθώνει. Μονάχα να σε κρατά με βλέμμα σταθερό, με σιωπή γεμάτη παρουσία.

Το άγχος σου είναι η φωνή του Εαυτού σου που ζητά να ακουστεί. Που λέει: "Κοίτα με, Υπάρχω, Είμαι εδώ, Μη με αφήσεις." Κι εσύ, ίσως για πρώτη φορά, αρχίζεις να τον ακούς. Να τον παίρνεις στα σοβαρά. Να τον φροντίζεις.

Και μέσα από αυτή τη φροντίδα, ίσως αρχίσεις ξανά να υπάρχεις. Όχι μέσα από τον φόβο, αλλά μέσα από τη σχέση. Μέσα από τη σύνδεση. Μέσα από την τρυφερή επανόρθωση εκείνου που κάποτε δεν δόθηκε.

10/09/2024

Με χαρά σας ανακοινώνουμε το ετήσιο εκπαιδευτικό πρόγραμμα της Ελληνικής Εταιρείας Ομαδικής & Οικογενειακής Ψυχοθεραπείας.

Το σεμινάριο θα εξετάσει σε βάθος τον σημαντικό μηχανισμό της Μεταβίβασης και Αντιμεταβίβασης, ο οποίος διαδραματίζει καίριο ρόλο στην ψυχαναλυτική πρακτική, τόσο στην ατομική θεραπεία όσο και στην θεραπεία ομάδας, οικογένειας και ζεύγους.

Το σεμινάριο απευθύνεται σε νέους επαγγελματίες του χώρου της ψυχικής υγείας (ειδικευόμενους/ειδικευμένους ψυχιάτρους και παιδοψυχιάτρους, ψυχολόγους, κοινωνικούς λειτουργούς κ.ά.).

Η Ελληνική Εταιρεία Αναλυτικής Ομαδικής και Οικογενειακής Ψυχοθεραπείας διοργανώνει ετήσιο σεμινάριο για το ακαδημαϊκό έτος Οκτώβριος 2024- Ιούνιος 2025.