11/04/2026
Πάσχα: η ορεογραφία μίας ψυχικής μετακίνησης
Το Πάσχα είναι η επιτομή της ζωής. Μέσα στα τελετουργικά του εμπερικλείεται το χρονικό της ανάπτυξης της ανθρώπινης ψυχής. Το Πάσχα προέρχεται από το εβραϊκό Pesach, το πέρασμα δηλαδή των Εβραίων από την ερυθρά θάλασσα υπό την προστασία του Θεού. Το Πάσχα είναι πράγματι ένα πέρασμα, μία κίνηση, μία πράξη αναζωογόνησης. Όπου κίνηση άλλωστε, ζωή. Παρετυμολογικά θα μπορούσαμε να συνδέσουμε το Πάσχα με το πάσχειν. Δεν υπάρχει Πάσχα χωρίς πάθος ούτε Ανάσταση χωρίς θάνατο. Κάθε μεγάλης χαράς προηγείται ο πόνος.
Η συμπύκνωση όλων των συμβολισμών του Πάσχα απαντά στο κόκκινο αυγό. Το κόκκινο του αίματος και της θυσίας που υπηρετεί τη ζωή. Το αυγό συμβολίζει την απαρχή της ζωής. Το σπάσιμο του κελύφους σηματοδοτεί τη ρήξη, που είναι απαραίτητη για το άνοιγμα στον κόσμο. Βγαίνουμε από τον εαυτό μας και γινόμαστε μέρος του κόσμου. Σπάζοντας τα αυγά μας συναντιόμαστε με τον Άλλον με μία διάθεση να σχετιστούμε μαζί του πιο αυθεντικά. Κάθε πέρασμα στην επόμενη εξελικτική φάση, κάθε συνάντηση προϋποθέτει τη ρήξη με όλα εκείνα που μας κρατάνε δέσμιους στην προηγούμενη κατάσταση. Για να ζήσει κάτι, πρέπει να πεθάνει κάτι άλλο. Κι αυτό το κάτι άλλο μας πονάει και πρέπει να το πενθήσουμε. Το πένθος είναι η διαδρομή που διανύουμε πριν την κάθε Ανάσταση.
Το τσούγκρισμα του αυγού γίνεται η απαραίτητη συνθήκη ώστε ο παλια-άνθρωπος να δώσει τη θέση του σε εκείνο τον άνθρωπο, που στρέφει το βλέμμα του προς τα πάνω.
Καλή Ανάσταση, με το φως να φωτίζει τις ψυχές όλων.
