29/09/2026
«Μα καλά, τι είναι αυτό που ακούς; Έλεος!»
Αυτή ήταν η ατάκα της μεγάλης μου κόρης τις προάλλες, όταν μπήκε στο σπίτι κι εγώ άκουγα Enya (την οποία λατρεύω και ακούω παντού — στο σπίτι, στο αυτοκίνητο, παντού!).
Το ύφος της; Το κλασικό εφηβικό
"τι ακούει η μάνα μου, ρε φίλε".
Δεν είπα τίποτα.
Ούτε κήρυγμα, ούτε "εσείς οι νέοι δεν ξέρετε από μουσική", ούτε προσπάθησα να υπερασπιστώ τις επιλογές μου.
Απλώς το προσπέρασα με ένα χαμόγελο.
Fast forward... χθες μπαίνω στο δωμάτιό της. Διαβάζει.
Και στο υπόβαθρο παίζει... Enya! 🎵
«Τι είναι αυτό;» τη ρωτάω.
«Α, τίποτα... έβαλα χαλαρωτική μουσική για να συγκεντρωθώ», μου απαντάει ατάραχη.
Οι έφηβοι βρίσκονται σε μια φάση που πρέπει να προβάλουν αντίσταση σε ό,τι προέρχεται από τους γονείς για να χτίσουν τη δική τους ταυτότητα.
Αν προσπαθήσεις να τους επιβάλεις κάτι ή να τους κάνεις κήρυγμα, το μόνο που καταφέρνεις είναι να ενεργοποιήσεις την άμυνά τους.
Δεν χρειάζονται νουθεσίες και εξυπνάδες. Χρειάζονται ερεθίσματα.
Όταν προσφέρουμε όμορφα πράγματα, αξίες και βιώματα χωρίς να απαιτούμε να τα υιοθετήσουν εκείνη τη στιγμή, εκείνοι τα παρατηρούν.
Τα καταγράφουν.
Και στο δικό ΤΟΥΣ χρόνο, όταν νιώσουν ότι είναι δική τους επιλογή και αν τους ταιριάζει, βρίσκουν το χώρο να τα εντάξουν στη ζωή τους.
Δώσε χρόνο, δώσε ποιοτικά ερεθίσματα και άσε το παράδειγμα να κάνει τη δουλειά του.
Σας έχει τύχει να δείτε το παιδί σας να υιοθετεί "κρυφά" κάτι που πριν λίγο καιρό απέρριπτε με παθος;
Υ.Γ. Αν νιώθεις έντονο θυμό κάθε φορά που το παιδί σου απορρίπτει αυτό που του προτείνεις, αυτό αφορά περισσότερο εσένα και λιγότερο εκείνο.
Ίσως είναι μια καλή ευκαιρία να αναρωτηθείς: από πού προέρχεται αυτή η ανάγκη σου να δέχεται άκριτα όσα του λες;
#εφηβεία #ψυχικήυγεία
#γονείς #σχεσεις #θεραπεία
