27/04/2026
Υπάρχει μια στιγμή στη θεραπευτική δουλειά με το Somatic Experiencing που είναι τόσο λεπτή, κι όμως τόσο βαθιά.
Μια θεραπευόμενη μοιράστηκε αυτές τις μέρες : «Όταν είμαι σε αποσύνδεση, νιώθω…¨μεγάλη¨. Απροσδιόριστη. Σαν να πιάνω πολύ χώρο και καθόλου ταυτόχρονα. Τώρα όμως που αρχίζω να είμαι πιο παρούσα στο σώμα μου, μπορώ να νιώσω τα όριά μου. Κοιτάζω έξω από το παράθυρο και αντιλαμβάνομαι τη θέση μου στον κόσμο.»
Αυτή είναι η ήσυχη μετατόπιση από το freeze στην παρουσία.
Η αποσύνδεση συχνά φέρνει μια αίσθηση «απλώματος» χωρίς γείωση — ένα βίωμα του «παντού και πουθενά». Είναι ένας προστατευτικός τρόπος του νευρικού συστήματος όταν κάτι είναι υπερβολικό.
Και μετά, σιγά σιγά, με φροντίδα και ρυθμό, κάτι αλλάζει.
Το σώμα αρχίζει να «επιστρέφει». Τα όρια γίνονται αισθητά. Υπάρχει ένα εδώ… και ένα εκεί.
Μέσα από το πρίσμα του Somatic Experiencing, αυτό δεν είναι μικρό βήμα — είναι μια επαναδιαπραγμάτευση της ασφάλειας.
Το να νιώθεις τα όριά σου είναι να αρχίζεις να νιώθεις τον εαυτό σου. Το να αντιλαμβάνεσαι πού τελειώνεις εσύ και πού αρχίζει ο κόσμος είναι επανασύνδεση με την επιλογή, την επαφή, την παρουσία.
Αυτή η δουλειά δεν βιάζεται. Ακολουθεί τη σοφία του νευρικού συστήματος.
Και μερικές φορές, μοιάζει απλώς με το να κάθεσαι… να κοιτάς έξω από το παράθυρο… και να συνειδητοποιείς: «Είμαι εδώ.»
#σωματικηθεραπεια #τραυμα #αποσυνδεση #νευρικοσυστημα #ενσωματωση #παρουσια #θεραπεια
There’s a moment in somatic work that is so subtle, yet so profound.
A client these days shared: “When I’m dissociated, I feel… big. Undefined. Like I take up too much space and no space at all. But now, as I begin to feel more present in my body, I can sense my edges. I look out the window and I can feel my place in the world.”
This is the quiet shift from freeze into presence.
Dissociation can create a sense of expansion without grounding — a kind of “everywhere and nowhere” feeling. It’s not truly spaciousness, but the nervous system’s way of protecting when things feel too much.
And then, slowly, with care and pacing, something changes.
The body begins to come back online. Edges return. Orientation happens. There is a here… and a there.
From a Somatic Experiencing lens, this is not a small step — it’s a renegotiation of safety.
To feel your boundaries is to begin to feel your self. To sense where you end and the world begins is to reclaim choice, contact, and presence.
This work doesn’t rush. It follows the wisdom of the nervous system.
And sometimes, it looks like simply sitting… noticing the window… and realizing: “I am here.”
