Love and Grief, Chiou 18, Athens (2026)

27/08/2026

Δεν έχω τίποτα από σένα.
Εκτός από έναν υπέρηχο που δεν αντέχω να κοιτάξω,
τίποτα.

Κάπου να κλάψω.
Ένα κουκλάκι να κρατάω, να μην κλαίω με χέρια αδειανά, κάτι.

Μου λένε να προχωρήσω.
Προχωράω, να, περπατάω!
Αλλά με το παιδί μου μαζί μου
-τι κι αν δεν γεννήθηκε στον κόσμο αυτό;

Με διάλεξε για μαμά του, έστω για λίγο,
κι αυτό μας δένει για πάντα.

Μετά μου είπαν να μην κλαίω άλλο.
Δε σε είδαν, δεν υπήρξες ποτέ για τους άλλους.

Ο πόνος μου δεν χωράει στα κουτάκια του πένθους
που φτιάξανε οι άλλοι για μένα.
Δεν χωράω.

Όπως δεν χώρεσες κι εσύ παιδί μου στον κόσμο αυτό.

Αλλά χωράς για πάντα στην καρδιά μου,

κι εκεί ο χώρος δεν έχει όρια -
έχει μόνο παντοτινή αγάπη.

Η εγκυμοσύνη που δεν ολοκληρώνεται είναι μια εμπειρία που ζητά αναγνώριση, φροντίδα, και τίμηση του μωρού που δεν είδε το φως αυτού του κόσμου.

Έλα μαζί μας να νιώσεις ότι αναγνωρίζεται η εμπειρία σου, να νιώσεις ότι χωράς όπως είσαι, χωρίς να χρειάζεται να μικρύνεις για να βολεύονται οι γύρω σου.

Πάτα στο link στο πρώτο σχόλιο, και θα σου ανοίξει το pdf με όλες τις λεπτομέρειες για την επόμενη ομάδα που ξεκινά τον Σεπτέμβριο 💕

Με πολλή αγάπη
Μαρία - Love and Grief

20/08/2026

Σταμάτησα να κλαίω, αλλά πενθούσα ακόμη.

“Τι ωραία που σε βλέπουμε να είσαι καλύτερα!”

Κι όμως, δεν είναι ακριβώς έτσι.

Πενθούσα ακόμη, αλλά για τους γύρω μου, προχωρούσα μπροστά.

Κι αυτό με πονούσε.

Δεν μπορούσα να τους εξηγήσω ότι αυτό που τώρα ζω, είναι κι αυτό πένθος.

Τον πρώτο καιρό της απώλειας ήταν όλα τόσο έντονα.

Και έκλαιγα πολύ.

Αλλά δεν κλαίω πια όπως τότε.

Κάθε πρωί ξυπνάω, και θυμάμαι αμέσως ότι δεν είσαι πια εδώ.

Αλλά δεν κλαίω πάντα.

Και καμιά φορά αυτό δεν βγάζει νόημα, ούτε σε μένα την ίδια.

Το πένθος είναι κάτι δύσκολο να το εξηγήσεις,
όταν ακόμη κι εσύ η ίδια δεν το καταλαβαίνεις.

Σταμάτησα να κλαίω,
Αλλά πενθώ ακόμη.

#αποβολή #θνησιγένεια #νεογνικήαπώλεια #περιγεννητικήαπώλεια #διακοπήκύησης

06/08/2026

*Απώλεια - διακοπή κύησης*

Ω πόσο μικρό ήσουν…
Δεν άκουσα ποτέ το κλάμα σου.

Ούτε τα μάτια σου τα είδα - να ‘τανε μπλε, ή μαύρα;

Τα βράδια που ξάπλωνα
με το χέρι στην κοιλιά μου,
σκεφτόμουν πώς θα τα βγάλω πέρα τον πρώτο καιρό.

Τι ρούχα να σου φοράω -θα 'χει ζέστη όταν γεννηθείς.
Και πόση άδεια να πάρω απ’ τη δουλειά.

Το δωμάτιό σου το είχα αδειάσει,
ήταν το παλιό γραφείο μου.
Η κούνια θα έμπαινε στη γωνία,
να σε βλέπω μόλις ανοίγω την πόρτα.

Τώρα στο δωμάτιο αυτό δεν μπαίνω.

Πήρα άδεια απ’ τη δουλειά για να κοιτάζω το ταβάνι.

Και ρούχα δε θα χρειαστείς ποτέ.

Το μόνο που έμεινε ίδιο,
είναι που δεν ξέρω πώς να τα βγάλω πέρα.
Όχι όμως με σένα.
Αλλά χωρίς εσένα.

Ω πόσο μικρό ήσουν…
Ελάχιστοι σε θυμούνται πια.

Για τον κόσμο δεν υπήρξες.

Για μένα όμως,

ήσουν όλος μου ο κόσμος.

23/07/2026

Κι έφτασε και το καλοκαίρι.

Αυτό το καλοκαίρι που θα κράταγες το μωρό σου στα χέρια σου, κι ανάμεσα στα γεύματα και τα κλάματα και την εξάντληση των πρώτων ημερών, των πρώτων μηνών, θα έψαχνες στο διαδίκτυο αξημέρωτα για κουνουπιέρα, για θερινά καταλύματα κατάλληλα για βρέφη, για καρεκλάκι φαγητού

Αυτό το καλοκαίρι που θα έβγαινες με τις φίλες σου τα απογεύματα βόλτες, μόλις άρχιζε να πέφτει ο ήλιος να δροσίσει και λίγο, και με καρότσια όλες μαζί, θα γυροφέρνατε στη γειτονιά, λίγο γελώντας, λίγο γκρινιάζοντας, με μαύρους κύκλους και σνακ δροσερά

Αυτό το καλοκαίρι που είναι γεμάτο γενέθλια, και γλέντια και χαρές, και δως του οι συναντήσεις, και δως του τα σινεμά, και τα πρώτα μπάνια με μωρουδίστικα αντηλιακά.

Αλλά η πραγματικότητα έφερε τα πάνω κάτω.

Και τίποτα από όλα αυτά δε χωράει τώρα στη ζωή σου.

Τίποτε από όλα αυτά δε μοιάζει με το φετινό σου καλοκαίρι.

Γιατί γύρισες πριν λίγο καιρό από το μαιευτήριο, χωρίς μωρό στην αγκαλιά.

Σκέτη.

Κι ενώ έξω ο ήλιος λάμπει, σε σένα όλα μοιάζουν σκοτεινά.

Ούτε μπάνια, ούτε σινεμά, ούτε μωρουδίστικα αντηλιακά.

Ησυχία, μούδιασμα, πόνος, συναισθήματα που δεν είχαν ποτέ τα καλοκαίρια σου.

Μέχρι τώρα.
Σε βλέπω.

Σήμερα βγήκες δειλά την πρώτη σου βόλτα.

Βλέπεις καρότσια, βλέπεις κοιλιές φουσκωμένες, γυρίζεις το βλέμμα.

Αγγίζεις το χέρι της μαμάς σου που πονάει μαζί σου αλλά δεν ξέρει τι να πει, της φίλης σου που δεν το έχει ζήσει αλλά σε αγκαλιάζει τόσο μα τόσο ζεστά,

κρατάς το χέρι του συντρόφου σου και κλαίτε παρέα τα βράδια πριν τον ύπνο.

Σε βλέπω.

Πίνεις έναν καφέ στο χέρι και κοιτάς τα δέντρα, και αναρωτιέσαι πώς θα συνεχίσεις μετά από αυτό.

Βάζεις το μαγιό σου, βγαίνεις στη βεράντα, ηλιοθεραπεία στο κορμί της λοχείας, χωρίς μωρό στην αγκαλιά,

σε βλέπω, βλέπω τον πόνο,

αλλά βλέπω και την ομορφιά, και την αναγέννηση του νέου εαυτού,

σιγά-σιγά, στο χρόνο σου, στο ρυθμό σου,

με τους ανθρώπους που σου ταιριάζουν,

σε βλέπω,

μάτια κλειστά, δάκρυα τρέχουν πλαγιαστά,

κι εσύ να ονειρεύεσαι πολύχρωμες, γεμάτες ουράνια τόξα,

να ονειρεύεσαι,

τις καλύτερες μέρες που θα 'ρθουν.

Μαρία - Love and Grief

14/07/2026

*❤️ Το ποστ αυτό είναι για σένα που πάτησες το καζανάκι ❤️*

Να θυμάσαι ότι αντέδρασες
με τον καλύτερο τρόπο που είχες εκείνη τη στιγμή.

Ενώ το σώμα σου αιμορραγεί,

το μωρό σου φεύγει,

Σκέψου ότι πάει στη θάλασσα,

στο νερό επιστρέφει,

το αγαπάει το νερό,

σ' αυτό γεννήθηκε,

σ' αυτό ξαναπάει,

του είναι οικείο,
είναι εντάξει,

έκανες αυτό που μπορούσες,

έκανες αυτό που άντεχες,

όπως και να το περιγράψουμε,

είναι οκ,

και το μωρό σου το ξέρει.

Μια μεγάλη αγκαλιά

σου στέλνω,

να απαλύνει την πληγή σου.

Είσαι ασφαλής.

Και το μωρό σου είναι ασφαλές.

Και είναι καλά.

❤💔❤

Μαρία – Love and Grief

07/07/2026

Ο τρόπος που μιλάμε
Οι χειρονομίες
Η πρόθεση
Ένα βήμα πίσω από όσα πιστεύουμε
Μπαίνουμε για λίγο στον κόσμο του άλλου
Στεκόμαστε με ιερότητα μπροστά στον πόνο

Σαν στάχυ μας εξομολογείται

Έχεις δει πόσο τρυφερά είναι τα στάχυα?

Μαρία - Love and Grief

(Το ποίημα είναι του Τσιμάρα Τζανάτου)

02/07/2026

Γάλα από το στήθος μου δεν έτρεξε για σένα

Νερό από τη βρύση μου δεν έπλυνε το κορμάκι σου

Κανένα βράδυ δεν σηκώθηκα να δω γιατί κλαις

Και τα ρουχαλάκια σου δεν μπήκαν στο πλυντήριο.

Τσαντούλα για το σχολείο σου δεν διάλεξες

Ούτε έπαιξες με τους φίλους σου σε πάρτυ παιδικό.

Δεν ήρθες. Κι όμως ήρθες.

Στην καρδιά μου, παιδί μου, για πάντα.

Όταν σκέφτομαι όσα δεν έζησα με το μωρό μου που δεν είδε το φως αυτού του κόσμου,
σκέφτομαι πόσο διαφορετική θα ήταν σήμερα η ζωή μου.
Πόσα δεν έζησα, και πόσα άλλα ήρθαν στη θέση τους.

Έχουν περάσει για μένα 8 χρόνια.
Αλλά πάντα θα μετράω ορόσημα.
Σχολικές γιορτές που δεν ζήσαμε,
κεράκια που δεν σβήσαμε,
μπάνια και παγωτά που δεν μετρήσαμε.

Σ’ αγαπώ.
Με άλλον τρόπο, αλλά σ’ αγαπώ.

Δεν πονάει πια όπως παλιά.
Η αγάπη είναι πολύ πιο δυνατή πια.

Και το ίδιο εύχομαι για όλες μας ❤️

Μαρία - Love and Grief

30/06/2026

⚽Μουντιάλ 2026 και απώλεια εγκυμοσύνης💔

Σήμερα τα ξημερώματα η Ολλανδία αποκλείστηκε από το Μαρόκο. Και πρωί-πρωί ο σύντροφός μου, μου έστειλε το στιγμιότυπο του γκολ που έβαλε ο Ολλανδός παίχτης Cody Gakpo στο παιχνίδι αυτό.

Δεν μου το έστειλε όμως για να δω το γκολ.
Αλλά για το μετά.

Ο Cody Gakpo, μόλις συνειδητοποίησε ότι η μπάλα μπήκε στα δίχτυα, έπεσε στο γρασίδι, έκρυψε το πρόσωπό του, και αμέσως όλοι του οι συμπαίκτες και όλα τα μέλη της αποστολής, τον αγκάλιασαν.

Έγιναν όλοι ένα σώμα, μια μεγάλη αγκαλιά. Γιατί ήξεραν.
Γιατί αμέσως κατάλαβαν.

Ότι εκείνη η στιγμή του μεγάλου πανηγυρισμού για τον Gakpo, μια στιγμή μεγάλης συναισθηματικής έντασης, πυροδότησε τον νωπό του πόνο, για την απώλεια του μωρού του στην εγκυμοσύνη, λίγες μόλις μέρες πριν.

Με συγκίνησε βαθιά η άμεση, σε κλάσματα δευτερολέπτου, ανταπόκριση των συμπαικτών του.

Η περιγεννητική απώλεια βλέπει πια το φως.
Γιατί δεν μπορούμε και δεν αξίζει να την κρατάμε άλλο στο σκοτάδι.

Και χωράει παντού:
Στις μεγάλες χαρές,
στις μεγάλες λύπες,
παντού.
Και στο Μουντιάλ.

Τα νέα είχε μοιραστεί το Σάββατο η γυναίκα του η Noa, σε story της στο Instagram, όπου δίπλα σε μια φωτογραφία του νεκρού μωρού τους τυλιγμένου σε ένα κουβερτάκι και στα χέρια των γονιών του, έγραφε:

“Με ραγισμένες τις καρδιές μας, μοιραζόμαστε την οδυνηρή είδηση ότι το αγοράκι μας πέθανε κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης.
Σας ευχαριστούμε για την αγάπη και την υποστήριξή σας.

Ελάιτζα Ραφαέλ Γκάκπο.
Για πάντα αγαπημένος.
Για πάντα γιος μας”.

25/06/2026

💕2o Free Hugs για απώλειες εγκυμοσύνης - 20.06.2026💕

Μας τύφλωνε ο ήλιος.
Ο αέρας φυσούσε δυνατά.

Κόσμος πολύς - Σάββατο πρωί.
Βλέμματα διστακτικά στην αρχή.

Και μετά…
Αγκαλιές που ήρθαν με ορμή, και κράτησαν ώρα.
Άλλες πιο δειλές, μάτια βουρκωμένα.
Και βλέμματα αγάπης.
Φιλιά πεταχτά.

“Δεν το έχω περάσει, αλλά είμαι μαζί σας!”

“Σε αγκαλιάζω για την αδερφή μου, πονάει πολύ”

“Ευχαριστώ…Ευχαριστώ πολύ...”

Ένα μικρό κορίτσι διάβασε δυνατά τις φράσεις της πινακίδας,
και μετά ξεκίνησε να μιλάει με τη μαμά του.

Και αντρικές αγκαλιές - η κοπέλα δεν άντεχε να μας αγκαλιάσει,
το έκανε ο σύντροφός της.

Φίλοι που πέρασαν τυχαία και συγκινήθηκαν μαζί μας.

Χαμόγελα πλατιά. Και κάτι σαν ανακούφιση.

Γιατί όταν βγαίνεις στο φως, είναι λύτρωση.

Από το Σάββατο που μας πέρασε κρατάω αυτές τις λέξεις:

🌸Ενημέρωση

🌸Ορατότητα

🌸Αναγνώριση

🌸Σύνδεση

Και αυτή η ενδυναμωτική αίσθηση ότι δεν είμαστε μόνες.
Είμαστε μαζί!
Και αγκαλιάζουμε η μία την άλλη - μέχρι να μην πονάμε πια.

Καλή αντάμωση στα επόμενα! Με πολλή αγάπη και συγκίνηση
Μαρία - Love and Grief

🙏Λιάνα, και όλες οι γυναίκες και όλοι οι άντρες και όλα τα πλάσματα που συναντηθήκαμε το Σάββατο - ο φακός έπιασε ενδεικτικές μόνο στιγμές μας - ευγνωμοσύνη και απέραντη χαρά που διασταυρώθηκαν οι δρόμοι μας.
Γιατί στο τέλος της μέρας, αυτό που μένει και αυτό που αξίζει,
είναι οι άνθρωποι.

21/06/2026

“Λυπάμαι πολύ, το μωρό σας δεν ζει”.

Κρατάς το χέρι της συντρόφου σου

Τρέμεις αλλά συγκρατείσαι

Όχι πολλά δάκρυα για σένα, λίγα μόνο

Χώρος για εκείνην τώρα.

Γυρίζεις σπίτι τρέχοντας,
μαζεύεις την κούνια όπως-όπως,
τη δίνεις στη μάνα σου να τη φυλάξει.

Εκεί στο άδειο δωμάτιο, βρίσκεις χώρο και κλαις.

Τον Αύγουστο θα γεννούσατε,
τώρα πώς θα κυλήσει αυτό το καλοκαίρι;

Γυρίζεις στο μαιευτήριο.

Κοντοστέκεσαι πριν φτάσεις στο δωμάτιο,
φοράς την πανοπλία σου και μπαίνεις.

Κάθεστε δίπλα-δίπλα παρέα.
Μπροστά σου μπορεί να αφεθεί,
της απλώνεις όλη την ψυχή σου και το σώμα σου όλο,
να πατήσει να σταθεί.

Κάπου να σταθεί.

Ο άντρας που βιώνει απώλεια ή διακοπή εγκυμοσύνης
κουβαλά και πόνο και ευθύνη.

Μπορεί τη σημερινή μέρα να μη γιορτάζεις,
ή να μη νιώθεις ότι γιορτάζεις.

Όμως να ξέρεις ότι χωράς στην αγκαλιά μας.

Σου ανοίγουμε τα χέρια
να χωρέσεις όπως ακριβώς είσαι,

ένα τρυφερό πλάσμα που σου είπαν από παιδί ότι
η σκληράδα και οι πανοπλίες σου πρέπουν μόνο.

Αν νιώθεις πατέρας, είσαι πατέρας.

Και σήμερα, μέρα Γιορτής για πολλούς,
νιώσε, αφέσου, δέξου,
κάνε ό,τι σε βοηθάει.

Εμείς σ’ αγαπάμε. Πολύ.
Και σε κρατάμε.
Όπως μας κρατάς κι εσύ.

*Γιορτή του Πατέρα 2026*
Μαρία - Love and Grief

Love and Grief

27/08/2026

20/08/2026

06/08/2026

23/07/2026

14/07/2026

07/07/2026

02/07/2026

30/06/2026

25/06/2026

21/06/2026

Address

Telephone

Website

Alerts

Contact The Practice

Shortcuts

Featured

Share

Category

Listing takedown request