10/02/2021
Μα πόση μοίρα υπάρχει στο όνομά μας;
Στην αρχαιότητα φαίνεται πως υπήρξαν δούλοι- αγγελιοφόροι που μετέφεραν τα μηνύματα που τους εμπιστεύονταν, γραμμένα πάνω στον ξυρισμένο σβέρκο τους, έτσι ώστε να διαφυλαχθεί το μυστικό. Μεταφέροντας το μήνυμα στον παραλήπτη τους δεν μπορούσαν επομένως με κανέναν τρόπο να διαβάσουν το μυστικό.
Κάθε παιδί φέρει στο ξυρισμένο σβέρκο του τα -μη αναγνώσιμα ίχνη του Άλλου. Είμαστε “γραμμένοι”, μιλημένοι, σημαδεμένοι από τον Άλλον. Φέρουμε στο σβέρκο μας τις αποφάσεις, τις κατάρες, τις ευχές, τις ελπίδες, τις επιθυμίες και τις χαρές της μητέρας και του πατέρα μας. Φέρουμε πάνω μας τη γραφή του Άλλου χωρίς ποτέ να μπορούμε να τη διαβάσουμε καθαρά, ούτε να την αποκωδικοποιήσουμε εντελώς.
Το ίχνος δεν ιχνογραφεί μια αμείλικτη μοίρα, είναι προορισμένο για ατελείωτους συνδυασμούς με άλλα ίχνη. Τα “μνημονικά” ίχνη που φέρει γραμμένα στον ξυρισμένο σβέρκο του είναι γραμμένα πίσω μας. Η προέλευση δείχνει πώς το παρελθόν συνεχίζει να σημαδεύει σε βάθος το παρόν και το μέλλον.
Το όνομα εμφανίζεται ως το πρώτο ίχνος του Άλλου. Δεν είναι ο Άλλος που επιλέγοντας το πριν ακόμα έρθουμε στον κόσμο, έχει χαράξει την πρώτη γραμμή της μοίρας μας, με ένα όνομα βασιλιά, αγίου, εξερευνητή, φυτού, πόλης, ζωντανού ή νεκρού συγγενή; Το όνομά μας δεν είναι άραγε το όνομα ενός Άλλου;
Γινόμαστε αγαπητοί ή περιφρονημένοι, περιττοί ή απαραίτητοι, πληγωμένοι ή σωσμένοι, λατρεμένοι ή καταραμένοι από τα λόγια του Άλλου.
-----------------------------------------------------------------
Απόσπασμα από το βιβλίο “Το μυστικό του παιδιού”, του Massimo Recalcati, εκδόσεις Κέλευθος.
