22/04/2026
🔵"Η αναγκαιότητα της βιωματικής εκπαίδευσης στην συμβουλευτική και την ψυχοθεραπεία"
🔵Αγγέλα Πριμικύρη, Προσωποκεντρική και Focusing–Βιωματική Σύμβουλος Ψυχικής Υγείας, πιστοποιημένη στη Focusing Tραυματοθεραπεία
🔷Οι πρώτες μου σπουδές ήταν στην Αρχιτεκτονική του Α.Π.Θ.
Οι φοιτητές παρακολουθούσαμε κάποια (αρκετά) θεωρητικά μαθήματα και συμμετείχαμε σε ακόμη περισσότερα εργαστήρια. Δουλεύαμε σε μικρές ομάδες (2 έως 5 ατόμων) και πολλές από τις θεωρητικές εργασίες και σχεδόν όλα τα εργαστήρια ήταν συλλογική δουλειά. Χρειαζόταν γι’ αυτό να περάσουμε πολλές ώρες με τους καθηγητές και κυρίως με τους συμφοιτητές – συνεργάτες μας, να διασταυρώνουμε το τι έχει καταλάβει ο καθένας από τη θεωρία, το πώς αντιλαμβάνεται όσα διδάσκεται, ποιες είναι οι αισθητικές του σταθερές, αλλά και να γνωριστούμε, εν τέλει, σε ένα πιο βαθύ επίπεδο, να δούμε πώς αντιλαμβάνεται ο καθένας μας τον κόσμο μέσα από τις κοινωνικές, φιλοσοφικές και πολιτικές του πεποιθήσεις. Όλα αυτά δε συνέβαιναν από παραδοξότητα αλλά γιατί είναι ο μόνος τρόπος για να δημιουργήσεις αρχιτεκτονική, καθώς η αρχιτεκτονική γέννα συνιστά ένα σύνθετο κοινωνικό-πολιτικό-φιλοσοφικό-…-ψυχολογικό παράγωγο προσωπικής και συλλογικής ζύμωσης που διαμορφώνει τελικά ένα συνολικό τρόπο ύπαρξης.
🔷Όσοι συνεργαστήκαμε (σε ποικίλες συνθέσεις ομάδων) συζητήσαμε πολύ, φάγαμε, ήπιαμε και ξημερωθήκαμε μαζί πάνω από μακέτες και αρχιτεκτονικά σχέδια (πολλές φορές μας πήρε και ο ύπνος πάνω σε αυτά). Και, όπως θα φαντάζεται κανείς, διαφωνήσαμε, κοντραριστήκαμε, θυμώσαμε, αποκτήσαμε πρόσβαση στις κρυφές πλευρές του άλλου, τις προτιμήσεις του, τα όνειρά του και τις ματαιώσεις του (γι’ αυτό ίσως και κάποιοι από αυτούς έγιναν και παραμένουν οι καλύτεροι μας φίλοι ή έστω αγαπημένα και οικεία πρόσωπα). Δουλεύαμε εναλλάξ στα σπίτια μας, που είχαμε μετατρέψει σε εργαστήρια αρχιτεκτονικής, και στο τελευταίο έτος μας παραχωρούνταν από το Πανεπιστήμιο ειδικοί χώροι για να δουλέψουμε τις διπλωματικές μας εργασίες· «καμαράκια» τους αποκαλούσαν οι φοιτητές αρχιτεκτονικής στη Θεσσαλονίκη, «καμαρίνια» στην Αθήνα.
🔷Μόνο μέσω αυτής της τριβής, της εμπειρικής συνθήκης, της βιωματικής εκπαίδευσης μπορέσαμε να διεκδικήσουμε την ταυτότητα του αρχιτέκτονα/ της αρχιτεκτόνισσας.
🔷Κάποια χρόνια αργότερα, εκπαιδεύτηκα στην Προσωποκεντρική και Focusing-Βιωματική Συμβουλευτική και Ψυχοθεραπεία (4ετές πρόγραμμα στο Ελληνικό Κέντρο Focusing).
🔷Δουλεύαμε επίσης σε ομάδες - μεγάλη ομάδα συνάντησης (encounter group), αποτελούμενη από τα 11 άτομα του τμήματος και τους 2 εκπαιδευτές, μικρότερες ομάδες (2 έως 4 ατόμων) εργαστηρίων (ενεργητικής ακρόασης, ενσυναίσθησης, θεραπευτικών αποκρίσεων, focusing και πολλά άλλα). Δεν λάβαμε μόνο θεωρητικές και ακαδημαϊκές γνώσεις (που είναι βεβαίως απαραίτητες και πρέπει να περιλαμβάνονται σε ένα πρόγραμμα σπουδών) αλλά επιπλέον διασταυρώναμε το πώς αντιλαμβάνεται ο καθένας αυτά που διδασκόμασταν, μάθαμε -αρχικά- να αντέχουμε τον άλλο όταν εκφράζει μια αντίθετη από τη δική μας άποψη και -στη συνέχεια- πώς μπορεί αυτό να μην είναι απειλητικό για τον κόσμο μας, εκπαιδευτήκαμε να σχετιζόμαστε με το άλλο πρόσωπο, να το ακούμε πραγματικά και ταυτόχρονα να συνειδητοποιούμε τι διαδραματίζεται μέσα μας, διαμορφώσαμε μια στάση αυθεντικής παρουσίας με τον άλλο και τον εαυτό μας. Σμιλέψαμε τα μέσα μας και διευκολύναμε τους συν-εκπαιδευόμενούς μας να σμιλέψουν τα δικά τους (γι’ αυτό ίσως και κάποιοι από αυτούς έγιναν φίλοι καρδιάς).
🔷Περάσαμε πενθήμερα, ολοήμερα, με βιωματική εκπαίδευση, μακριά από τον τόπο διαμονής μας και σχετικά αποκομμένοι από τους δικούς μας, για να επιτρέψουμε στη βιωματική διαδικασία να γράψει πάνω μας και μέσα μας χωρίς περισπασμούς και αλλοιώσεις. Τα πρώτα από αυτά τα πενθήμερα τα θυμάμαι εξουθενωτικά, ψυχικά τόσο κοπιαστικά και ενεργοβόρα που όταν ολοκληρωνόντουσαν νιώθαμε αποκαμωμένοι. Αλλά και αλλαγμένοι, ανεπτυγμένοι, με έναν τρόπο.
🔷Συνιστούσε προϋπόθεση, για την ολοκλήρωση της εκπαίδευσης, η προσωπική θεραπεία και η εποπτεία, ολοκληρώσαμε περισσότερες από 500 ώρες εποπτευόμενης πρακτικής άσκησης σε δομές και πλαίσια παροχής ατομικών και ομαδικών θεραπειών, και πάνω από 700 ώρες θεωρίας και βιωματικών δραστηριοτήτων, για να μπορέσουμε να καλλιεργήσουμε τις απαραίτητες ποιότητες και δεξιότητες και να σμιλέψουμε μια προσωπική εσωτερική θεραπευτική στάση, ώστε να διεκδικήσουμε την ταυτότητα του/της συμβούλου και του ψυχοθεραπευτή/της ψυχοθεραπεύτριας.
🔷Χωρίς τη βιωματική εκπαίδευση τίποτα από τα παραπάνω δε θα ήταν ουσιαστικά εφικτό.
