Βιβή Φατούρου - Ψυχολογώ

Directions Website Contact the practice

Βιβή Φατούρου - Ψυχολογώ ΒΙΒΗ ΦΑΤΟΥΡΟΥ
Ψυχολόγος, M.Sc.
Ψυχοθεραπεύτρια (ECP - EAP)

Η αμφιθυμία των σύγχρονων γυναικών απέναντι στους άντρες.Ως ψυχολόγος και θεραπεύτρια, συναντώ καθημερινά τη σύγκρουση μ...
12/02/2026

Η αμφιθυμία των σύγχρονων γυναικών απέναντι στους άντρες.

Ως ψυχολόγος και θεραπεύτρια, συναντώ καθημερινά τη σύγκρουση μεταξύ επιθυμίας και ιδεολογίας, όχι ως αφηρημένο θεωρητικό σχήμα, αλλά ως βίωμα. Εμφανίζεται στις αφηγήσεις των γυναικών για τις σχέσεις τους, την επιθυμία τους, τον θυμό τους, την ενοχή τους, τη μοναξιά τους.

Η πολιτική τους τοποθέτηση ενάντια στα «πατριαρχικά» μοντέλα σχέσης είναι ισχυρή. Παρόλα αυτά, οι γυναίκες δεν έχουν πάψει να επιθυμούν τους άντρες, ούτε να επενδύουν στη σχέση, στη δέσμευση και στην οικειότητα. Αυτό που φαίνεται να έχει αλλάξει είναι το καθεστώς νομιμοποίησης αυτής της επιθυμίας.

Σε ένα ιδεολογικό περιβάλλον που αντιμετωπίζει την ετεροφυλοφιλική σχέση με καχυποψία, οι γυναίκες βιώνουν την επιθυμία τους για έναν άντρα ως ψυχολογικά και πολιτικά ύποπτη. Συχνά επιθυμητές εκφράσεις της αρρενωπότητας, όπως η αποφασιστικότητα, η ικανότητα ανάληψης ευθύνης, ακόμη και κάποια μορφή προστατευτικότητας ή ισχύος, αντιμετωπίζονται ως παρωχημένες ή «τοξικές». Η ανδρική ετερότητα βιώνεται ταυτόχρονα ως αντικείμενο επιθυμίας και ως πολιτικό πρόβλημα – μία αντίφαση που δεν είναι μόνο ψυχολογική, αλλά δομική.

Στο θεραπευτικό δωμάτιο ο προβληματισμός επανέρχεται σταθερά: τι συμβαίνει όταν η επιθυμία συγκρούεται με εσωτερικευμένους ιδεολογικούς «όρους αξίας»; Όταν η χειραφέτηση παύει να λειτουργεί απελευθερωτικά και μετατρέπεται σε νέο κανονιστικό πλαίσιο που υπαγορεύει ποιες επιθυμίες είναι αποδεκτές και ποιες πρέπει να αποσιωπηθούν;

Το άρθρο δεν προσφέρει εύκολες απαντήσεις ούτε «σωστές» απόψεις για τις σχέσεις των φύλων. Δεν είναι φεμινιστικό μανιφέστο, αλλά ούτε αντι-φεμινιστικό σχόλιο – δεν καταγγέλλει τις γυναίκες, ούτε υπερασπίζεται τους άντρες.

Αντίθετα, επιχειρεί να προσεγγίσει με θάρρος την αμφιθυμία που διαπερνά τη γυναικεία επιθυμία: την ένταση ανάμεσα στη βιωμένη ανάγκη για οικειότητα και στις σύγχρονες αφηγήσεις χειραφέτησης. Μια ένταση πολιτικά άβολη και ψυχικά απαιτητική, που αποκαλύπτει τα όρια των κυρίαρχων ιδεολογιών γύρω από τη γυναικεία εμπειρία.

Και ακόμα, επιλέγει να αντέξει την επιθυμία όπως είναι – αντιφατική, συγκρουσιακή και συχνά πολιτικά ανορθόδοξη – χωρίς να τη λογοκρίνει ή να τη «διορθώσει». Όπως και η ίδια η επιθυμία, δεν ζητά πολιτική άδεια.

Η αμφιθυμία των σύγχρονων γυναικών απέναντι στους άντρες και τα όρια των κυρίαρχων αφηγήσεων χειραφέτησης γύρω από τη γυναικεία εμπειρία.

Την τελευταία δεκαετία παρατηρούμε στο διαδίκτυο ένα ανησυχητικό φαινόμενο: αυτόκλητοι "ειδικοί" και αυτοαποκαλούμενοι θ...
05/01/2026

Την τελευταία δεκαετία παρατηρούμε στο διαδίκτυο ένα ανησυχητικό φαινόμενο: αυτόκλητοι "ειδικοί" και αυτοαποκαλούμενοι θεραπευτές ή ψυχοεκπαιδευτές χρησιμοποιούν pop-ψυχολογικό jargon για να χτίσουν κύρος και προσωπική επιρροή, αντλώντας ταυτόχρονα ναρκισσιστική τροφοδοσία και οικονομικά οφέλη.

Σε πολλές διαδικτυακές κοινότητες γύρω από την ψυχική υγεία, που συχνά θυμίζουν παρα-ψυχολογικές "σέκτες", αμφιλεγόμενοι "ψυχολογικοί" όροι όπως το "no contact", το "gaslighting", το "love bombing" ή το "hoovering" χρησιμοποιούνται ως άλλο ευαγγέλιο, αναπαράγοντας τη γενικότερη θυματοποίηση, παθητικοποίηση και πόλωση ως ιδεολογική κανονικότητα.

Το αποτέλεσμα είναι η ψυχολογική γνώση να συρρικνώνεται σε μισές αλήθειες, η γλώσσα της ψυχολογίας να μετατρέπεται σε εργαλείο κυριαρχίας του κάθε ψυχολόγου-influencer και το κοινό να εγκλωβίζεται σε ψευδο-θεραπευτικές σχέσεις συναισθηματικής εξάρτησης.

Κατά ειρωνικό τρόπο, σε μια κοινωνία ήδη βαθιά ναρκισσιστική, οι διαδικτυακοί "ψυχολόγοι" που βαυκαλίζονται ότι διεξάγουν "ιερό" αγώνα ενάντια στους "κακοήθεις ναρκισσιστές" ενώ παραβλέπουν τα δικά τους ναρκισσιστικά ελλείμματα, καταλήγουν να ενισχύουν ακριβώς τη ναρκισσιστική παθολογία που υποτίθεται ότι καταγγέλλουν.

Το πλήρες άρθρο εδώ:

Η pop-ψυχολογία περί ναρκισσισμού ως εργαλείο ψευδούς κατανόησης και μετατροπής της ψυχολογικής γνώσης σε όχημα αυτοπροβολής.

Τι απομένει όταν ο Θεός πεθαίνει, αλλά η ανάγκη για νόημα παραμένει;Κάποιοι φαντάζονται ότι ζούμε σε μια «μεταθρησκευτικ...
30/11/2025

Τι απομένει όταν ο Θεός πεθαίνει, αλλά η ανάγκη για νόημα παραμένει;

Κάποιοι φαντάζονται ότι ζούμε σε μια «μεταθρησκευτική» εποχή, αλλά η αλήθεια είναι πως ζούμε στην πιο θρησκόληπτη περίοδο των τελευταίων δεκαετιών, παριστάνοντας μάλιστα τους αυστηρά επιστημονικούς και τους υπερήφανα άθεους.

Σε έναν κόσμο όπου οι παλιές βεβαιότητες χάνονται, στρεφόμαστε απεγνωσμένα σε οτιδήποτε υπόσχεται κάποιου είδους πνευματική καθοδήγηση. Η θεραπευτική κουλτούρα καθιερώθηκε ως η νέα κοσμική θρησκεία της Δύσης – όχι επειδή την έχρισε κάποιος, αλλά επειδή το κενό άνοιξε και κάπως έπρεπε να καλυφθεί.

Το νέο ιερατείο δεν φορά ράσα, αλλά περιφέρεται στο διαδίκτυο υποσχόμενο «ευεξία» και «αυτοπραγμάτωση». Διαθέτει τα δικά του δόγματα, τα δικά του τελετουργικά και τους δικούς του «ιερείς». Και, κυρίως, μια υπόσχεση λύτρωσης στο εδώ και τώρα.

Η κουλτούρα της θεραπείας δεν περιορίζεται πια στα «ψυχολογικά προβλήματα» – διεκδικεί να ορίζει τι σημαίνει να είσαι «υγιής», «ώριμος», «κανονικός». Έχει εξελιχθεί σε ένα νέο σύστημα πειθάρχησης, με σαφείς οδηγίες για το πώς «πρέπει» να νιώθουμε, πώς «πρέπει» να μιλάμε, πώς «πρέπει» να υπάρχουμε. Και όταν κάποιος δεν ευθυγραμμίζεται με το κυρίαρχο θεραπευτικό ευαγγέλιο τον βαφτίζουμε – όχι «αμαρτωλό» φυσικά – αλλά «τοξικό», «ανώριμο» ή «αναχρονιστικό». Η ορολογία προφανώς εκσυγχρονίστηκε, αλλά η ηθικολογία έμεινε ίδια.

Η νέα θρησκεία, εκπαιδεύει και συμμορφώνει με τρόπο πολύ πιο ύπουλο από τις παλιές θρησκείες, και μάλιστα χωρίς καν μια υπόσχεση σωτηρίας σε κάποια άλλη ζωή. Και το πιο ενδιαφέρον; Την πιστεύουμε περισσότερο από ό,τι τα παλιά δόγματα, γιατί έρχεται ντυμένη με τη γλώσσα της «επιστήμης» και της «φροντίδας».

Είναι παραπάνω από προφανές: η θεραπευτική κουλτούρα δεν είναι ουδέτερη – είναι ιδεολογία. Και μάλιστα μια ιδεολογία χωρίς παράδοση, χωρίς ρίζες και – κυρίως – χωρίς επίγνωση της εξουσίας που ασκεί, ενώ προβάλλεται ως υπόθεση ελεύθερης επιλογής. Που όμως αντί να απελευθερώνει, συχνά αναπαράγει τις ίδιες ψυχοπολιτικές παθογένειες που δημιουργούν τα προβλήματα εξαρχής.

Η θεραπεία μπορεί να είναι πολύτιμη.

Αλλά όταν γίνεται «ιδεολογικό καθήκον», «νέος ηθικός κώδικας», «εργαλείο συμμόρφωσης» και «βιομηχανία νοήματος», τότε μάλλον έχουμε πρόβλημα.

Το ερώτημα είναι απλό: μήπως απλώς αντικαταστήσαμε την παραδοσιακή θρησκεία με μια φαινομενικά ορθολογική και προοδευτική, πιο καλαίσθητη, αλλά εξίσου καταπιεστική εκδοχή της; Και αν ναι, τι σημαίνει αυτό για τον τρόπο που αντιλαμβανόμαστε τον άνθρωπο και τον κόσμο;

Και ένα ακόμη ερώτημα:

Θέλουμε θεραπεία ή απλώς μια νέα θρησκεία που παριστάνει ότι δεν είναι θρησκεία;

Το πλήρες άρθρο εδώ:

Η θεραπευτική κουλτούρα ως υποκατάστατο πνευματικότητας και πηγή νοήματος σε έναν μετα-θρησκευτικό απομαγευμένο κόσμο.

Εκεί που οι θεραπευτές-γκουρού και οι θεραπευτές-influencers εμφανίζονται απόλυτα σίγουροι για τον εαυτό τους, οι θεραπε...
27/12/2024

Εκεί που οι θεραπευτές-γκουρού και οι θεραπευτές-influencers εμφανίζονται απόλυτα σίγουροι για τον εαυτό τους, οι θεραπευτές που είναι άξιοι του ονόματός τους εμφανίζονται διατεθειμένοι να αμφισβητήσουν ή και να τροποποιήσουν τους ισχυρισμούς ή τις πεποιθήσεις τους. Στην κλινική πρακτική τους αποφεύγουν την υπερδιόγκωση των διαγνώσεων και είναι φειδωλοί με τη χρήση όρων όπως τραύμα, κακοποίηση, bullying, ναρκισσισμός. Ελαχιστοποιούν στον λόγο τους την ψυχομπουρδολογία και νευρομπουρδολογία, αρνούνται να συμπτύξουν περίπλοκες έννοιες και σχήματα σε απλοϊκές, εύπεπτες αφηγήσεις, αναδεικνύουν όλες τις -συχνά αντιφατικές- διαστάσεις των ψυχολογικών και κοινωνικών φαινομένων. Αναμετρώνται με την κοινωνική πραγματικότητα όχι απαραίτητα με στόχο να την αλλάξουν αλλά τουλάχιστον να την αναγνωρίσουν όπως είναι και να αναδείξουν την καταλυτική επιρροή της στον ατομικό ψυχισμό. Επίσης θέτουν τα μεγάλα ερωτήματα προσκαλώντας τους θεραπευόμενούς τους να αναστοχαστούν για τις αξίες σε έναν κόσμο που έχει σχετικοποιήσει τις αξίες: τι σημαίνει να είσαι γυναίκα ή άντρας, τι σημαίνει δέσμευση, τι σημαίνει ελευθερία, τι σημαίνει εργασία, τι σημαίνει «καλή ζωή», ποιο είναι το νόημα της ζωής... Πόση ειρωνεία πάντως για τις σύγχρονες θεραπευτικές κουλτούρες να αποθεώνουν την απελευθέρωση από τα πάντα αλλά όχι από τις ίδιες, να μετατρέπονται στην πράξη σε μια νέα πολιτική ορθότητα, σε μια νέα θρησκεία.

Οι νέες θεραπευτικές κουλτούρες που ανθούν κυρίως στο διαδίκτυο και οι οποίες πλασάρονται με όρους life style.

Μια συναρπαστική ιστορία επιστημονικής φαντασίας με καλούς που γίνονται κακοί και κακούς που γίνονται καλοί, με κολλημέν...
25/11/2024

Μια συναρπαστική ιστορία επιστημονικής φαντασίας με καλούς που γίνονται κακοί και κακούς που γίνονται καλοί, με κολλημένους στην παλαιολιθική εποχή ανθρώπους και εξελιγμένους στραμμένους στο μέλλον μετανθρώπους, με τους παραδοσιακούς κλασικούς αλλά και τους νεότερους μεταμοντέρνους εχθρούς, με Παλαιές, Νέες και ακόμα πιο Νέες Κανονικότητες, με όντα και προϊόντα τεχνητής νοημοσύνης, με κρυπτονομίσματα, ταξίδια στο διάστημα και μεγιστάνες του πλούτου, με θρησκευτικές μάχες και μάχες ιδεολογικές, χωρίς happy end αλλά με ανοιχτό σε όλα τα ενδεχόμενα τέλος.

Η ιδεολογική διαπάλη μεταξύ "προοδευτικού" κοσμοπολίτικου woke και "συντηρητικού" εθνοκεντρικού anti-woke σε έναν κόσμο που αλλάζει ραγδαία.

Με δεδομένο ότι η ψυχολογία είναι ένας από τους κυρίαρχους λόγους σήμερα επηρεάζοντας και κατασκευάζοντας συνειδήσεις, έ...
05/11/2024

Με δεδομένο ότι η ψυχολογία είναι ένας από τους κυρίαρχους λόγους σήμερα επηρεάζοντας και κατασκευάζοντας συνειδήσεις, έχοντας μάλιστα αντικαταστήσει τις θρησκείες, τις ιδεολογίες, την κοινή λογική και την κοινή ηθική, οι θεραπευτές θα όφειλαν να προβληματιστούν με συγκεκριμένα ερωτήματα: Ποιο ηθικοκανονιστικό πλαίσιο, ρητά ή άρρητα, προκρίνουμε ιδίως μάλιστα αν επιχειρούμε να αποδομήσουμε το παλαιό πλαίσιο; Ποιους δηλαδή νέους όρους αξίας, νοήματα, σημασίες, στερεότυπα τοποθετούμε στη θέση των παλαιών όρων αξίας, νοημάτων, σημασιών, στερεοτύπων; Και ακόμα πώς διαχειριζόμαστε το κενό στον ψυχισμό και την κοινωνική ζωή που αφήνει η παθιασμένη αποδόμηση των μέχρι πρότινος ενεργών, έστω και καταπιεστικών, κοινωνικών σχηματισμών και ταυτοτήτων; Μήπως μαζί με τα απόνερα πετάμε και το μωρό;

Οι θεραπευτές της γενιάς μου, της μοναδικής γενιάς που μεγάλωσε και ενηλικιώθηκε στον παλαιό κόσμο (χωρίς κινητά και πρόσβαση στο ίντερνετ, αλλά με σχετική υλική αφθονία) και η οποία καλείται να εργαστεί και ζήσει την υπόλοιπη ζωή της στον θαυμαστό, νέο ψηφιακό και ρευστό κόσμο, οι άνθρωποι αυτοί λοιπόν αισθάνονται σήμερα ότι πατάνε σε δύο βάρκες ανάμεσα σε “προοδευτισμό” και “συντηρητισμό”, “παλαιό” και “νέο” φεμινισμό, παλαιό (νεωτερικό) και νέο (μετανεωτερικό) παράδειγμα.

Από την πλευρά τους, οι ειδικοί ψυχικοί υγείας που έχουν προσχωρήσει στη μεταμοντέρνα λογική φαίνεται να έχουν ασπαστεί όλα τα νεοφιλελεύθερα δόγματα περί “προόδου”, “ισότητας των ευκαιριών” και “ατομικών ανθρώπινων δικαιωμάτων” ομνύοντας σε έναν απολίτικο και ανιστορικό, ιδανικό κόσμο εντός του οποίου το ανθρώπινο άτομο δεν θα είχε λόγο να νιώθει δυσφορία μιας και θα διέθετε όλα τα μέσα να αυτοπραγματωθεί. Έναν κόσμο από τον οποίο θα απουσιάζουν οι κοινωνικές αδικίες και ανισότητες, όπως και οι ατομικές και διομαδικές συγκρούσεις. Μια ουτοπική παγκόσμια κοινωνία δηλαδή αποτελούμενη μόνο από άτομα και καθόλου από συλλογικά υποκείμενα. Όραμα που υποτίθεται θα πραγματοποιηθεί όχι με ρήξεις και συγκρούσεις, αλλά ως δια μαγείας, με ανεκτικότητα, συναινέσεις και διάλογο.

Ο δυτικός κόσμος, τουλάχιστον σε επίπεδο πολιτικών ελίτ, είναι ήδη μετα-εθνικός. Που σημαίνει ότι είναι επίσης, κατά κάποιο τρόπο, μετα-δημοκρατικός. Στον ορίζοντα διαφαίνονται νέα μοντέλα διακυβέρνησης χωρίς ακόμα ξεκάθαρο περίγραμμα. Κάποιοι φοβούνται την άνοδο και επικράτηση της ακροδεξιάς αλλά ποιος μπορεί να αποκλείσει ότι αυτό που έρχεται δεν θα είναι ακόμα χειρότερο; Ποιος μπορεί να δώσει εγγυήσεις ότι η συνειδησιακή ή πραγματική κατάλυση των εθνών-κρατών (ιδίως μάλιστα των μικρών γιατί τα μεγάλα ζουν και βασιλεύουν…) θα οδηγήσει σε μια “παγκόσμια δημοκρατική κοινωνία ίσων και διαφορετικών ατόμων/πολιτών” όπως ελπίζουν ή φαντασιώνονται κάποιοι και όχι σε μια ολοκληρωτικού τύπου αυτοκρατορία;

Προς το παρόν, σε επίπεδο ατομικής ψυχολογίας καταγράφεται ενοχοποίηση, αυξημένη αυτολογοκρισία, ντροπή και απέχθεια για συγκεκριμένες ταυτότητες (εθνική, εργατική, ανδρική, ετεροφυλοφιλική) και για συγκεκριμένες νοοτροπίες ή τρόπους ζωής (πατριωτισμός, μονογαμία, ηθική του καθήκοντος), αποπολιτικοποίηση που μοιάζει με πολιτικοποίηση (κατά την οποία η πολιτική αντικαθίσταται από τον πολιτισμό), δαιμονοποίηση και συνακόλουθα καταπίεση των συγκρουσιακών πτυχών της κοινωνικής και ατομικής ζωής, απουσία κοινωνικής πλαισίωσης, υπαρξιακή σύγχυση και αίσθημα ματαίωσης.

Τι θα ήταν άραγε το ανθρώπινο άτομο χωρίς ιστορία, χωρίς συλλογικές ταυτότητες, χωρίς κοινωνική υπαγωγή, χωρίς ταξική συνείδηση, χωρίς φύλο; Εάν υποθέσουμε ότι το ζητούμενο διαχρονικά είναι η αρμονική συνύπαρξη των ανθρώπων, ρίχνοντας μια ματιά στο παρελθόν θα διαπιστώσουμε ότι τα μέχρι τώρα οράματα εγκαθίδρυσης μιας πανανθρώπινης συνοχής και ευημερίας έχουν διαψευστεί ιστορικά. Όπως ποτέ στην ιστορία δεν ενώθηκαν οι προλετάριοι ανεξάρτητα από την εθνική τους ταυτότητα, όπως ποτέ η ελεύθερη παγκόσμια αγορά δεν έφερε την υπεράνω εθνών αρμονία των συμφερόντων, μάλλον είναι το ίδιο απίθανο να ζήσουν οι άνθρωποι αρμονικά στη βάση ενός στοιχείου ακόμα πιο αφηρημένου και εκτός τόπου και χρόνου όπως σκέτη η ανθρώπινη ιδιότητα.

Τι θα ήταν άραγε το ανθρώπινο άτομο χωρίς ιστορία, χωρίς συλλογικές ταυτότητες, χωρίς κοινωνική υπαγωγή, χωρίς ταξική συνείδηση, χωρίς φύλο;

Για μεγάλο διάστημα ερχόταν στη θεραπεία και περιέγραφε πόσο καλά διαχειρίζεται τα πράγματα στη ζωή της και ήταν εμφανές...
23/10/2024

Για μεγάλο διάστημα ερχόταν στη θεραπεία και περιέγραφε πόσο καλά διαχειρίζεται τα πράγματα στη ζωή της και ήταν εμφανές ότι απλώς αποζητούσε αναγνώριση και επικύρωση ότι δικαιούται να υπάρχει στον κόσμο με τον τρόπο που υπάρχει.

Έναν τρόπο προσδεδεμένο σε μια άκαμπτη και ανέφικτη απαίτηση για τελειότητα και πληρότητα χωρίς σκιά ανεπάρκειας, ατέλειας, αποτυχίας ή μεταμέλειας.

Κατά βάθος βίωνε τη μοναξιά και συνακόλουθα το κενό του να μην την έχουν φροντίσει και στηρίξει ως αληθινό πρόσωπο, ως συνηθισμένο κανονικό παιδί, αλλά να έχει δεχτεί προσοχή και θαυμασμό μόνο για τα χαρίσματα που είχε.

Από την οικογένεια είχε λάβει το μήνυμα ότι "εσύ, αντίθετα με εμάς, μπορείς να φτάσεις στο ανώτερο σκαλί της κοινωνικής κλίμακας, να ζήσεις μια συναρπαστική ζωή", ενώ από τις κυρίαρχες ιδεολογίες περί "ισότητας ευκαιριών" και "ατομικών ανθρώπινων δικαιωμάτων" το μήνυμα ότι "δικαιούσαι τα πάντα στη ζωή και το μόνο που σε εμποδίζει να τα αποκτήσεις είναι ο εαυτός σου".

Είχε διαμορφώσει μια ψευδή αίσθηση ότι δεν (θα έπρεπε να...) υπάρχουν βιολογικοί, οικονομικοί, κοινωνικοί ή άλλοι περιορισμοί και έπεφτε διαρκώς από τα σύννεφα βιώνοντας μεγάλη σύγχυση μεταξύ του "πώς θα μπορούσαν ή θα έπρεπε να είναι τα πράγματα" και του πώς πραγματικά "είναι".

Η μοίρα των “κοινών” ανθρώπων την τρόμαζε. Η ιδέα, λόγου χάρη, ότι θα δεχτεί απόρριψη από τον άντρα που είχε ερωτευτεί ή ότι θα βρεθεί να ζει συμβατικά σε μία σχέση, παρότι συνηθισμένα κοινωνικά φαινόμενα, της ήταν αδιανόητα. Έμοιαζε να αγνοεί το πώς λειτουργεί ο κόσμος και να περιφρονεί τη συνηθισμένη ανθρώπινη αλληλεπίδραση, αν και κάποιες φορές προέκυπτε η ανάγκη της να ανήκει κάπου, να είναι κοινή θνητή, να έχει κοινή μοίρα με τους άλλους ανθρώπους.

Η θεραπεία έμοιαζε με περίτεχνο χορό ή με "προσπάθεια να μην πλησιάσει ο Ίκαρος πολύ κοντά στον ήλιο και καεί", καθώς προσπαθούσαμε να ισορροπήσουμε μεταξύ του να επιτρέπουμε να υπάρχουν τα "ναρκισσιστικά" στοιχεία ενώ παράλληλα αφήνουμε χώρο να αναπτυχθούν τα μη "ναρκισσιστικά" στοιχεία.

Ξένη ανάμεσα σε πλήθος ομοίων της εξίσου μοναχικών και εγωκεντρικών ανθρώπων, παράδερνε όπως και εκείνοι σε μια θάλασσα υπαρξιακού κενού. Στη θεραπεία, έναν από τους ελάχιστους εναπομείναντες "ασφαλείς" τόπους, ήρθε για να βρει σωσίβιο αλλά τελικά έμαθε να κολυμπάει.

Μια θεραπευτική απόπειρα εξισορρόπησης ανάμεσα στις ναρκισσιστικές αυταπάτες και τα δεδομένα της ανθρώπινης ύπαρξης.

Ποιος στ’ αλήθεια πιστεύει ότι οι ιατρικές παρεμβάσεις στο σώμα, από την παρένθετη μητρότητα μέχρι τις επιβεβαιωτικές ια...
30/01/2024

Ποιος στ’ αλήθεια πιστεύει ότι οι ιατρικές παρεμβάσεις στο σώμα, από την παρένθετη μητρότητα μέχρι τις επιβεβαιωτικές ιατρικές θεραπείες για το φύλο, ακόμα και όταν γίνονται στο όνομα της ελευθερίας και της ισότητας, έρχονται χωρίς αντίτιμο; Ποιος αποφεύγει να δει ότι η υπέρβαση της ανθρώπινης φύσης που βρίσκεται στον πυρήνα των μεταμοντέρνων θεωριών περί κοινωνικής κατασκευής, οδηγεί όχι μόνο σε λιγότερη ελευθερία και περισσότερη εκμετάλλευση αλλά ανοίγει τον δρόμο προς τον μετανθρωπισμό;

Πώς η απομάκρυνση από την ανθρώπινη φύση στο όνομα της ελευθερίας ανοίγει τον δρόμο στην εκμετάλλευση και απανθρωποποίηση.

Το δικαίωμα υπέρβασης της ανθρώπινης φύσης.Η περίφημη στροφή προς τον μετανθρωπισμό, βρίσκει την πλήρη έκφρασή της στο ι...
24/01/2024

Το δικαίωμα υπέρβασης της ανθρώπινης φύσης.

Η περίφημη στροφή προς τον μετανθρωπισμό, βρίσκει την πλήρη έκφρασή της στο ιδεολόγημα του trans-human, δηλαδή του ανθρώπου που με τη βοήθεια ή μη της ιατρικής και της επιστήμης, έχει τη δυνατότητα ως άλλος θεός να δημιουργήσει ή επινοήσει τον εαυτό του εκ του μηδενός και να του αποδώσει όποια χαρακτηριστικά επιθυμεί διαγράφοντας φύλο, όνομα, προσωπική ιστορία ή άλλους ιστορικούς και κοινωνικούς καθορισμούς. Οι συνέπειες αυτής της ιδεολογικής στροφής, είτε μιλάμε για τροποποίηση του φύλου είτε για δημιουργία μωρών εκτός του γυναικείου σώματος, είναι προς το παρόν άγνωστες ενώ το πώς αισθάνονται οι γυναίκες για όλα αυτά μένει συνήθως εκτός συζήτησης.

Ποιος φοβάται ή θίγεται αν τεθούν τα δύσκολα ερωτήματα;

Για παράδειγμα μήπως το φύλο έχει κάποια σημασία και τα παιδιά που μεγαλώνουν με δύο μπαμπάδες χρειάζονται επαφές και θετικές σχέσεις με γυναίκες και αντίστοιχα τα παιδιά που μεγαλώνουν με δύο μαμάδες χρειάζονται επαφές και θετικές σχέσεις με άντρες; Μήπως ο βιολογικός δεσμός έχει κάποια σημασία και τα παιδιά που μεγαλώνουν με τους βιολογικούς τους γονείς ή μαθαίνουν ποιοι είναι οι βιολογικοί τους γονείς αποκομίζουν συγκεκριμένα μοναδικά οφέλη; Μήπως κάποιοι “φεμινισμοί” αποδομώντας τη “γυναικεία φύση” αποδεικνύονται πολύ περισσότερο μισογυνικοί από ό,τι υπήρξαν άλλοι θεσμοί υποτίθεται πατριαρχικοί στο παρελθόν;

Το κέρδος δεν έχει ηθικούς ή άλλους φραγμούς στο πόσο μπορεί να εκμεταλλευτεί το ανθρώπινο σώμα, επομένως είτε μιλάμε για σεξεργασία, είτε για παρένθετη μητρότητα είτε για επιβεβαιωτικές ιατρικές παρεμβάσεις για το φύλο, η μάχη είναι πάντα η ίδια: "η υπεράσπιση των γυναικών, ως σεξουαλικά, ενσώματα όντα, αλλά και του ανθρώπου ως τέτοιου, ενάντια στην τυφλή πείνα της (καπιταλιστικής) μηχανής."

Είναι μια μάχη απέναντι σε ένα πολιτικό-οικονομικό σύστημα που αποδεικνύεται πολύ περισσότερο “προοδευτικό” από οτιδήποτε εμείς θα μπορούσαμε ποτέ να ονειρευτούμε. Και ναι, είμαστε όλοι πολύ συντηρητικοί για τα δεδομένα του, ακόμα και οι “προοδευτικότεροι” εξ ημών. Αντί λοιπόν να διαγκωνιζόμαστε για το ποιος είναι πιο προοδευτικός καλύτερα να αγωνιστούμε να διαφυλάξουμε (συντηρήσουμε;) ό,τι έχει απομείνει από τις ψυχές και τα σώματά μας.

Με αφορμή τη συζήτηση για τον γάμο των ομοφύλων και την πρακτική της παρένθετης μητρότητας μερικές σκέψεις για το πώς η υπέρβαση της ανθρώπινης φύσης στο όνομα της ισότητας και της ελευθερίας, αντλώντας ηθική νομιμοποίηση από τις μεταμοντέρνες θεωρίες περί κοινωνικής κατασκευής του φύλου, οδηγεί όχι μόνο σε λιγότερη ελευθερία και περισσότερη εκμετάλλευση αλλά ανοίγει τον δρόμο προς τον μετανθρωπισμό.

Πώς η απομάκρυνση από την ανθρώπινη φύση στο όνομα της ελευθερίας ανοίγει τον δρόμο στην εκμετάλλευση και απανθρωποποίηση.

ΨΗΦΙΑΚΗ ΕΠΟΧΗ - ΨΗΦΙΑΚΟΣ ΨΥΧΙΣΜΟΣΓια ποιο λόγο οι θεραπευτές νιώθουμε την ανάγκη να συνδέσουμε την ψυχοθεραπεία με τη νε...
20/04/2023

ΨΗΦΙΑΚΗ ΕΠΟΧΗ - ΨΗΦΙΑΚΟΣ ΨΥΧΙΣΜΟΣ

Για ποιο λόγο οι θεραπευτές νιώθουμε την ανάγκη να συνδέσουμε την ψυχοθεραπεία με τη νευροεπιστήμη; Γιατί θεωρούμε απαραίτητη την "τεκμηρίωση" των μεθόδων και θεωριών μας από τις "σκληρές" επιστήμες; Πόσο θεωρούμε ότι η σύγχρονη στροφή προς τη νευροεπιστήμη είναι κάποιου είδους νομοτέλεια ή συνέπεια μιας αναπόφευκτης προόδου; Και τελικά: Πόσο στ’ αλήθεια πιστεύουμε ότι η παρατηρούμενη κίνηση από το personhood στο brainhood είναι "επιστημονική" και όχι ιδεολογική;

Είναι αλήθεια ότι η γλώσσα της θεραπείας (ενσυναίσθηση, αυθεντικότητα, αυτοπραγμάτωση, ενδυνάμωση και λοιπά) έχει γίνει τόσο mainstream και έχει σε τέτοιο βαθμό απαξιωθεί (psychobabble) που ίσως θεωρούμε ότι η ενσωμάτωση όρων όπως “νευρώνες” και “γονίδια” θα μας αναβαθμίσει “επιστημονικά” προσφέροντάς μας μια επίφαση “επιστημοσύνης”. Όμως, όσο περισσότερο αφηνόμαστε σε αυτή την παρόρμηση αποφεύγοντας να σκεφτούμε κοινωνικά και πολιτικά, τόσο περισσότερο συμβάλλουμε, συνειδητά ή ασυνείδητα, στη νομιμοποίηση και "φυσικοποίηση" του υφιστάμενου στάτους κβο, το οποίο είναι ηλίου φαεινότερο ότι έχει συμφέρον να υποβαθμίσει την κοινωνική και πολιτική διάσταση του ανθρώπου.

Κινούμενοι με οδηγό τη νευροεπιστήμη προς περισσότερο άτομο, το αίτημα πολλών από εμάς για περισσότερη “κοινωνία” στην ψυχοθεραπεία απομακρύνεται ακόμα περισσότερο. Στρεφόμενοι προς τις “σκληρές” επιστήμες προκειμένου να πλασαριστούμε ως “αληθινοί επιστήμονες” κινδυνεύουμε να χάσουμε την “κοινωνικότητά” μας ως κοινωνικοί επιστήμονες. Ως θεραπευτές της ανθρωπιστικής παράδοσης χάνουμε ίσως τον “ανθρωπισμό” μας στρεφόμενοι από τον άνθρωπο στον εγκέφαλο. Ακόμα και αν οι ανθρωπιστικές θεραπευτικές προσεγγίσεις, όπως η προσωποκεντρική, έχουν κατά καιρούς “κατηγορηθεί” για μια αφελή ή απλοϊκή ανθρωπιστική αντίληψη για τον κόσμο και τον εαυτό τους, η “λύση” δεν είναι να απαλλαγούν από τον “ανθρωπισμό”, αλλά να στραφούν προς έναν νέο, περισσότερο κοινωνικό ανθρωπισμό.

Με έναν λόγο, αν υποθέσουμε ότι οι ανθρωπιστικές ψυχοθεραπευτικές προσεγγίσεις χρειάζονται έναν αέρα ανανέωσης αυτός θα ήταν μάλλον περισσότερη κοινωνία παρά περισσότερη βιολογία.

Περισσότερα εδώ:

Η κίνηση από το personhood στο brainhood ως ιδεολογική στροφή στο χώρο της ψυχοθεραπείας αλλά και ευρύτερα στην κοινωνία.

Address

Ασκληπιού 104
Athens
11471

Website

Alerts

Be the first to know and let us send you an email when Βιβή Φατούρου - Ψυχολογώ posts news and promotions. Your email address will not be used for any other purpose, and you can unsubscribe at any time.

Contact The Practice

Send a message to Βιβή Φατούρου - Ψυχολογώ:

Shortcuts

Sponsored

Share

Category