Μαρίνη Νάνσυ Ψυχολόγος / Marini Nancy Psychologist

11/09/2026

Με αφορμή το πρώτο κουδούνι: μια συζήτηση που αξίζει να γίνει

Η επιστροφή στο σχολείο δεν αφορά μόνο τα βιβλία, τα τετράδια, το πρόγραμμα και τους στόχους. Είναι και η επιστροφή σε μια μικρή κοινωνία, όπου τα παιδιά θα συνεργαστούν, θα διαφωνήσουν, θα κάνουν λάθη, θα αναζητήσουν τη θέση τους και θα μάθουν να συνυπάρχουν.

Ας τους θυμίσουμε ότι:

• Η εμφάνιση, το σώμα, η προφορά, το χρώμα του δέρματος, η καταγωγή, η οικογένεια, τα ρούχα, το κολατσιό ή τα σχολικά είδη ενός παιδιού δεν λένε τίποτα για την αξία ή τις δυνατότητές του και δεν αποτελούν υλικό για αστεία. Ένα χρησιμοποιημένο σακίδιο ή τα ίδια παπούτσια δεν σημαίνουν μικρότερες ικανότητες ή λιγότερα όνειρα.

• Δεν χρειάζεται να γίνουν όλα τα παιδιά φίλοι. Χρειάζεται, όμως, να συμπεριφέρονται με σεβασμό: να μη μειώνουν, να μην ταπεινώνουν και να μην απομονώνουν σκόπιμα κανένα παιδί.

• Κάθε παιδί μαθαίνει με τον δικό του τρόπο και ρυθμό. Η δυσκολία, το λάθος, η ερώτηση ή η ανάγκη για επιπλέον βοήθεια δεν είναι λόγοι ντροπής. Το σχολείο είναι χώρος μάθησης και εξέλιξης, όχι ένας διαρκής διαγωνισμός σύγκρισης. Η επίδοση δεν ορίζει ποιο είναι ένα παιδί.

• Η καλοσύνη δεν σημαίνει ότι πρέπει να ανέχονται ό,τι τα ενοχλεί ή τα πληγώνει. Τα παιδιά έχουν δικαίωμα να πουν «όχι», «σταμάτα», «αυτό με ενοχλεί» και να ζητήσουν βοήθεια.

• Ένα αστείο παύει να είναι αθώο όταν ο άλλος δεν γελά, φοβάται, ντρέπεται ή πληγώνεται. Η πρόθεση έχει σημασία, αλλά δεν ακυρώνει το πώς ένιωσε ο άλλος.

• Όταν βλέπουν ένα παιδί να στοχοποιείται ή να δέχεται εκφοβισμό, δεν χρειάζεται να μπουν σε καβγά ή να θέσουν τον εαυτό τους σε κίνδυνο. Μπορούν, όμως, να μη γελάσουν, να μη συμμετάσχουν, να δείξουν στο παιδί ότι δεν είναι μόνο και να ενημερώσουν έναν ενήλικα που εμπιστεύονται.

• Οι ίδιοι κανόνες ισχύουν και στο διαδίκτυο. Ένα σχόλιο, μια φωτογραφία ή μια κοινοποίηση μπορούν να πληγώσουν πραγματικά. Δεν αναμεταδίδουμε περιεχόμενο που εκθέτει ή ταπεινώνει κάποιον και ζητάμε βοήθεια αντί να γινόμαστε μέρος της διάδοσής του.

• Αν αντιληφθούν ότι ένα παιδί δεν έχει φαγητό, σχολικά είδη ή κάτι άλλο βασικό, δεν το εκθέτουν και δεν το κάνουν θέμα μπροστά στους άλλους. Το λένε διακριτικά σε έναν ενήλικα που μπορεί να βοηθήσει, ώστε η στήριξη να δοθεί με σεβασμό στην αξιοπρέπειά του.

Μπορούμε να ξεκινήσουμε με μερικές απλές ερωτήσεις:

«Πώς θα ήθελες να σου φερθούν αν ήσουν το καινούργιο παιδί στην τάξη ή ένιωθες έξω από την ομάδα;»

«Τι θα μπορούσες να κάνεις αν έβλεπες ένα παιδί να μένει μόνο ή να γίνεται στόχος;»

«Σε ποιους ενήλικες μπορείς να απευθυνθείς, αν κάτι συμβεί σε εσένα ή σε κάποιο άλλο παιδί;»

Τα παιδιά, βέβαια, δεν μαθαίνουν μόνο από όσα τους λέμε. Παρατηρούν πώς μιλάμε για τους άλλους, πώς σχολιάζουμε τις διαφορές, πώς αντιμετωπίζουμε τα λάθη και τις δυσκολίες, αλλά και αν αναλαμβάνουμε την ευθύνη όταν πληγώνουμε κάποιον.

Δεν χρειάζεται να τους κάνουμε διάλεξη. Αρκεί να ανοίξουμε χώρο για ερωτήσεις, να ακούσουμε χωρίς να βιαστούμε να διορθώσουμε και να παραμείνουμε διαθέσιμοι σε όλη τη διάρκεια της σχολικής χρονιάς.

Ας τα στείλουμε, λοιπόν, στο σχολείο με κάτι περισσότερο από μια γεμάτη τσάντα: με τη γνώση ότι δεν χρειάζεται να αποδεικνύουν την αξία τους μέσα από συγκρίσεις, ότι τα όριά τους έχουν σημασία και ότι, με τη στάση τους, μπορούν να κάνουν το σχολείο λίγο πιο ασφαλές και ανθρώπινο για όλους.

Πηγές:

UNESCO. (2025, October 16). What you need to know about mental health and psychosocial support in schools.

UNICEF. (2022, December 12). How to talk to your children about bullying. UNICEF Romania. "https://www.unicef.org/romania/stories/how-talk-your-children-about-bullying"

World Health Organization, Regional Office for Europe. (2024). A focus on adolescent peer violence and bullying in Europe, central Asia and Canada: Health Behaviour in School-aged Children international report from the 2021/2022 survey (Vol. 2). "https://www.who.int/europe/publications/i/item/9789289060929"

Βλέπω να εκφοβίζουν έναν συμμαθητή ή μια συμμαθήτριά μου. Τι να κάνω; (n.d.). Stop-bullying.gov.gr. "https://stop-bullying.gov.gr/παρατηρώ-εκφοβισμό"

#ΝανσυΜαρινηΨυχολογος #ΕπιστροφηΣτοΣχολειο #ΠαιδικηΨυχολογια #Σεβασμος #Ενσυναισθηση #Ορια #Αποδοχη #Συμπεριληψη #ΣχολικοςΕκφοβισμος #ΨυχικηΥγεια

10/09/2026

10 Σεπτεμβρίου — Παγκόσμια Ημέρα Πρόληψης της Αυτοκτονίας

Πολλές φορές ο ψυχικός πόνος κρύβεται πίσω από ένα «είμαι καλά».

Δεν εκδηλώνεται πάντοτε με τρόπο που γίνεται εύκολα αντιληπτός. Μπορεί να συνυπάρχει με μια φαινομενικά συνηθισμένη καθημερινότητα, καθώς το άτομο συνεχίζει να εργάζεται, να σχετίζεται και να ανταποκρίνεται στις υποχρεώσεις του.

Η αυτοκτονία αποτελεί ένα σύνθετο ζήτημα δημόσιας υγείας. Σύμφωνα με τον Παγκόσμιο Οργανισμό Υγείας, περισσότερες από 720.000 ζωές χάνονται κάθε χρόνο παγκοσμίως. Κάθε απώλεια αφήνει βαθύ και μακροχρόνιο αποτύπωμα στις οικογένειες, στους οικείους και στις κοινότητες.

Δεν υπάρχει μία μοναδική αιτία ούτε μία απλή εξήγηση. Ψυχολογικοί, κοινωνικοί, βιολογικοί, πολιτισμικοί και περιβαλλοντικοί παράγοντες μπορεί να αλληλοεπιδρούν. Γι’ αυτό και η πρόληψη χρειάζεται έγκαιρη αναγνώριση, πρόσβαση σε επαγγελματική φροντίδα, κοινωνική υποστήριξη και περιορισμό του στίγματος.

Το φετινό διεθνές μήνυμα, «Αλλάζοντας την αφήγηση για την αυτοκτονία», μας καλεί να μετακινηθούμε από τη σιωπή και την απομόνωση προς την κατανόηση, τη σύνδεση και την έγκαιρη βοήθεια.

Και αυτό μπορεί να ξεκινήσει απλά: με ένα ειλικρινές «Πώς είσαι πραγματικά;» και την πρόθεση να μείνουμε για να ακούσουμε την απάντηση. Χωρίς κριτική, χωρίς να υποτιμήσουμε τον πόνο, χωρίς να βιαστούμε να δώσουμε εύκολες λύσεις.

Η παρουσία και το ενδιαφέρον μας έχουν αξία, δεν υποκαθιστούν, όμως, την επαγγελματική βοήθεια. Όταν κάποιος εκφράζει απόγνωση ή δηλώνει ότι δεν αντέχει άλλο, χρειάζεται να λαμβάνουμε σοβαρά υπόψη τα λόγια του και να διευκολύνουμε την άμεση σύνδεσή του με την κατάλληλη υποστήριξη.

Αν εσύ ή κάποιος δίπλα σου βρίσκεται σε κρίση, αναζήτησε άμεσα βοήθεια:

1018 — 24ωρη Γραμμή Παρέμβασης για την Αυτοκτονία. Οι κλήσεις είναι ανώνυμες και εμπιστευτικές.

10306 — δωρεάν και ανώνυμη ψυχολογική υποστήριξη, όλο το 24ωρο.

112 — όταν υπάρχει άμεσος κίνδυνος.

Δεν χρειάζονται πάντοτε οι τέλειες λέξεις, αλλά χρειάζεται ο άνθρωπος να μη μένει μόνος με τον πόνο του.

Η πρόληψη της αυτοκτονίας είναι συλλογική υπόθεση. Η ενημέρωση, η σύνδεση και η πρόσβαση σε επαγγελματική βοήθεια μπορούν να σώσουν ζωές.

Πηγές
World Health Organization. Su***de. https://www.who.int/news-room/fact-sheets/detail/su***de
International Association for Su***de Prevention. (2026). World Su***de Prevention Day 2026: Changing the narrative on su***de. https://www.iasp.info/wspd/
ΚΛΙΜΑΚΑ. Κέντρο Ημέρας για την Πρόληψη της Αυτοκτονίας. https://www.klimaka.org.gr/kentro-imeras-gia-tin-prolipsi-tis-autoktonias/
Γραμμή Ψυχοκοινωνικής Υποστήριξης 10306. Γραμμή Ψυχοκοινωνικής Υποστήριξης. https://10306.gr/
Υπουργείο Κλιματικής Κρίσης και Πολιτικής Προστασίας. 112: Το νούμερό σου στην έκτακτη ανάγκη. https://civilprotection.gov.gr/112

#ΝανσυΜαρινηΨυχολογος #ΠαγκοσμιαΗμεραΠροληψηςΤηςΑυτοκτονιας #ΨυχικηΥγεια #ΖητησεΒοηθεια
***dePreventionDay

01/09/2026

Καλό μήνα και καλό Σεπτέμβρη.

Ο Σεπτέμβρης έχει κάτι από επιστροφή και κάτι από νέα αρχή. Μας καλεί να ξαναβρούμε τον ρυθμό μας, να δούμε λίγο πιο καθαρά τι χρειαζόμαστε και, ίσως, να κάνουμε μικρές αλλαγές στην καθημερινότητά μας.

Μια νέα αρχή δεν χρειάζεται να είναι μεγάλη ή εντυπωσιακή. Μπορεί να είναι απλώς ένας επαναπροσδιορισμός, ένα όριο που ήρθε η ώρα να βάλουμε, μια ανάγκη που επιλέγουμε να ακούσουμε ή μια μικρή απόφαση να φροντίσουμε λίγο περισσότερο τον εαυτό μας.

Εύχομαι αυτός ο μήνας να γίνει για όλους μας μια ήρεμη επιστροφή σε ό,τι έχει πραγματικά σημασία.

#ΝανσυΜαρινηΨυχολογος #ΚαλοΜηνα #ΝεεςΑρχες #Αυτοφροντιδα #ΨυχικηΥγεια

18/05/2026

Ο D. W. Winnicott έγραφε στο βιβλίο του Playing and Reality (1971):

«Είναι χαρά να είσαι κρυμμένος και καταστροφικό να μη σε βρίσκουν.»

Σκέφτομαι πως αυτό ίσως περιγράφει κάτι βαθιά ανθρώπινο.

Αρκετές φορές προσπαθούμε να προστατευτούμε κρύβοντας πλευρές του εαυτού μας, από φόβο, από ντροπή ή απλώς από την ανάγκη να αντέξουμε. Συχνά αυτό μπορεί να γίνεται χωρίς να το αντιλαμβανόμαστε.

Και όμως, ταυτόχρονα, υπάρχει μέσα μας η ανάγκη να μας συναντήσει κάποιος αληθινά.
Η ανάγκη αυτή για σύνδεση συχνά συνυπάρχει με τον φόβο της έκθεσης.

Ίσως τότε αρχίζει και η θεραπευτική εμπειρία: στη στιγμή που κάποιος μπορεί να μας δει πραγματικά, χωρίς να χρειάζεται πια να κρυβόμαστε.

Πηγή:
Winnicott, D. W. (1971). Playing and Reality. Tavistock Publications.



#Ψυχοθεραπεία
#ΨυχικήΥγεία
#Σχέσεις
#Σύνδεση

10/05/2026

Η σημερινή ημέρα μπορεί να έχει διαφορετικό νόημα για τον καθένα.

Για κάποιους είναι γεμάτη αγάπη, παρουσία και ευγνωμοσύνη. Για άλλους κουβαλά απώλεια, απόσταση ή πιο σύνθετα συναισθήματα γύρω από τη σχέση με τη μητέρα.

Υπάρχουν, όμως, και πρόσωπα που αποτελούν μια σημαντική μητρική φιγούρα στη ζωή κάποιου μέσα από τη φροντίδα, τη σταθερότητα και την αποδοχή που προσφέρουν: γιαγιάδες, θετές μητέρες, φροντιστές ή άλλοι που στάθηκαν δίπλα με τρόπο ουσιαστικό.

Ίσως σήμερα να τιμάμε τελικά κάθε δεσμό που βοήθησε κάποιον να νιώσει ότι ανήκει.

Χρόνια πολλά.


#ΓιορτήΤηςΜητέρας #ΨυχικήΥγεία

image source: internet

05/05/2026

Παγκόσμια Ημέρα Μαιών.

Η περιγεννητική περίοδος είναι μια σύνθετη φάση, που περιλαμβάνει σωματικές, συναισθηματικές και κοινωνικές αλλαγές. Σε αυτή τη διαδρομή, η συνεργασία μεταξύ μαιευτήρα–γυναικολόγου, μαίας και επαγγελματιών ψυχικής υγείας είναι καθοριστική.

Μέσα σε αυτό το πλαίσιο, η μαία κατέχει μια ιδιαίτερα σημαντική θέση.
Συχνά αποτελεί το πρώτο σημείο επαφής της γυναίκας με το σύστημα φροντίδας και βρίσκεται δίπλα της σε μια περίοδο αυξημένης ευαλωτότητας και έντονων αλλαγών.

Παρέχει συνεχή υποστήριξη, τόσο σε σωματικό όσο και σε ψυχοσυναισθηματικό επίπεδο, ενώ μπορεί να συμβάλει ουσιαστικά στην έγκαιρη αναγνώριση ψυχικών δυσκολιών και στη διασύνδεση με υπηρεσίες ψυχικής υγείας.

Η σημασία αυτής της παρουσίας αποτυπώνεται και στη διεθνή βιβλιογραφία:

• το 10–20% των γυναικών εμφανίζουν επιλόχεια κατάθλιψη ή σημαντικά επίπεδα άγχους
• η συνεχής υποστήριξη στον τοκετό συνδέεται με βελτιωμένα μαιευτικά και ψυχολογικά αποτελέσματα
• η ποιότητα της πρώιμης σχέσης μητέρας–βρέφους επηρεάζει την ανάπτυξη ασφαλούς δεσμού και τη μελλοντική συναισθηματική ρύθμιση

Με βάση τα παραπάνω, η επένδυση στη συνεργασία μεταξύ μαιών και ψυχολόγων δεν αφορά μόνο την αντιμετώπιση δυσκολιών, αλλά και την πρόληψη και προαγωγή της ψυχικής υγείας μητέρας και παιδιού.

Γι’ αυτό, τιμούμε σήμερα τις μαίες που στέκονται δίπλα στη γυναίκα με γνώση, ενσυναίσθηση και φροντίδα.

Η γέννηση δεν είναι μόνο μια ιατρική πράξη.
Είναι σχέση, ρύθμιση και ασφάλεια.


#ΠαγκόσμιαΗμέραΜαιών
#ΨυχικήΥγεία
#Μητρότητα


image source: internet

Βιβλιογραφία

John Bowlby. (1969/1982). Attachment and loss: Vol. 1. Attachment. New York: Basic Books.
Cochrane Collaboration – Bohren, M. A., Hofmeyr, G. J., Sakala, C., Fukuzawa, R. K., & Cuthbert, A. (2017).
Continuous support for women during childbirth. Cochrane Database of Systematic Reviews, (7), CD003766. https://doi.org/10.1002/14651858.CD003766.pub6⁠
Daniel Stern. (1995). The motherhood constellation. New York: Basic Books.
The Lancet. (2014).
Advancing early childhood development: From science to scale. The Lancet, 384(9941), 173–173.
Lynne Murray, & Peter Cooper. (1997). Postpartum depression and child development. New York: Guilford Press.
National Institute for Health and Care Excellence. (2020). Antenatal and postnatal mental health: Clinical management and service guidance (CG192). London: Author.
World Health Organization. (2016). WHO recommendations on antenatal care for a positive pregnancy experience. Geneva: Author.
World Health Organization. (2022). Maternal mental health. Geneva: Author.

11/04/2026

*english follows*

Καλή Ανάσταση.

Αυτές οι ημέρες μπορεί να είναι μια ευκαιρία για τον καθένα να τις αξιοποιήσει όπως επιθυμεί.

Ίσως το να παρατηρήσει τον εαυτό του, να σταθεί στις μικρές στιγμές και να έρθει πιο κοντά σε όσα πραγματικά έχουν αξία, να είναι μια ουσιαστική αρχή...

Happy Easter.

May these days be an opportunity to pause and reflect.

A time to tune into ourselves, cherish the small moments, and reconnect with what truly matters, a meaningful place to begin...


#ΨυχικήΥγεία
#Αυτοφροντίδα
#Ενσυνειδητότητα
#Ευεξία

image source: internet

07/04/2026

Ευγενική υπενθύμιση

Η φωνή των πατέρων στην έρευνα μετράει.

Θα ήθελα να ευχαριστήσω θερμά όσους έχουν ήδη αφιερώσει χρόνο για να συμμετάσχουν στην έρευνα που διεξάγω στο πλαίσιο του μεταπτυχιακού μου στο University of Essex.

Για όσους δεν πρόλαβαν ή δεν είδαν την προηγούμενη ανάρτηση, η συμμετοχή παραμένει ανοιχτή και είναι ιδιαίτερα πολύτιμη.

Η μελέτη έχει τίτλο:

«Ψυχική Υγεία του Πατέρα κατά την Περιγεννητική Περίοδο και η επίδρασή της στον γονεϊκό ρόλο».

Στόχος της είναι:

Να διερευνήσει τις ψυχολογικές ανάγκες των πατέρων πριν και μετά τον τοκετό, την ισορροπία οικογενειακής και επαγγελματικής ζωής, καθώς και τις κοινωνικές προσδοκίες γύρω από τον ρόλο του πατέρα.

Αναζητούνται:

Πατέρες ηλικίας 25–50 ετών που βρίσκονται ή βρέθηκαν πρόσφατα στην περιγεννητική περίοδο (εγκυμοσύνη, γέννηση ή πρώτο έτος ζωής του παιδιού).

Συμμετοχή:

Μέσω ανώνυμου ερωτηματολογίου διάρκειας περίπου 30–45 λεπτών.
Τα ευρήματα της μελέτης θα αξιοποιηθούν για ακαδημαϊκή δημοσίευση και για την περαιτέρω κατανόηση της πατρικής ψυχικής υγείας.

Σύνδεσμος συμμετοχής:

https://docs.google.com/forms/d/e/1FAIpQLSfl2FbS0EWhTvCxo2KGC5C2qQUGgICOUpwweUjCd2TljNQ-RA/viewform

Η συμμετοχή σας ή η κοινοποίηση της έρευνας σε πατέρες που ενδέχεται να ενδιαφέρονται θα βοηθούσε σημαντικά την ολοκλήρωση της μελέτης.

Σας ευχαριστώ θερμά.

Ονομάζομαι Αθανασία Μαρίνη και εκπονώ τη διπλωματική μου εργασία στο πλαίσιο του μεταπτυχιακού μου, με τίτλο: «Ψυχική Υγεία του Πατέρα κατά την Περιγεννητική Περί....

02/04/2026

2 Απριλίου – Παγκόσμια Ημέρα Αυτισμού

Ο αυτισμός (Διαταραχή Αυτιστικού Φάσματος – ΔΑΦ) ανήκει στις νευροαναπτυξιακές διαταραχές και αφορά έναν διαφορετικό τρόπο οργάνωσης της εμπειρίας. Χαρακτηρίζεται από διαφοροποιήσεις στην κοινωνική επικοινωνία και αλληλεπίδραση, στην αισθητηριακή επεξεργασία, καθώς και από την ανάγκη για προβλεψιμότητα, ρουτίνα και επαναληπτικότητα.

Η αιτιολογία του αυτισμού θεωρείται πολυπαραγοντική και σχετίζεται με την αλληλεπίδραση γενετικών, νευροβιολογικών και περιβαλλοντικών παραγόντων. Παράλληλα, η αύξηση των διαγνώσεων τις τελευταίες δεκαετίες δεν αντανακλά απαραίτητα αύξηση της συχνότητας, αλλά κυρίως βελτίωση στην αναγνώριση, διεύρυνση των διαγνωστικών κριτηρίων και μεγαλύτερη ευαισθητοποίηση.

Ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζει το γεγονός ότι ο αυτισμός σε κορίτσια και γυναίκες συχνά παραμένει λιγότερο ορατός. Πολλά κορίτσια φαίνεται να αναπτύσσουν τρόπους προσαρμογής ή προσπάθειες να «ταιριάξουν» με το περιβάλλον, με αποτέλεσμα να καθυστερεί η αναγνώριση των αναγκών τους και η παροχή κατάλληλης υποστήριξης.

Είναι σημαντικό να θυμόμαστε ότι ο αυτισμός δεν σημαίνει ότι το παιδί δεν σχετίζεται, αλλά ότι σχετίζεται, αντιλαμβάνεται και επεξεργάζεται τον κόσμο με έναν διαφορετικό τρόπο. Συχνά, οι δυσκολίες που βιώνει το παιδί δεν προκύπτουν μόνο από τις εγγενείς ιδιαιτερότητές του, αλλά και από ένα περιβάλλον που δεν είναι επαρκώς προσαρμοσμένο στις ανάγκες του.

Η σύγχρονη προσέγγιση μετατοπίζεται από την προσπάθεια «διόρθωσης» προς την κατανόηση και την αποδοχή, από την ενημέρωση (awareness) προς την ουσιαστική ένταξη και συμπερίληψη (acceptance & inclusion), με στόχο το παιδί να μπορεί να αναπτυχθεί και να σχετιστεί με ασφάλεια μέσα σε ένα περιβάλλον που το κατανοεί.

Και αυτή η κατανόηση χρειάζεται να επεκτείνεται πέρα από την οικογένεια, στην κοινωνία συνολικά, σε ένα σχολείο, ένα σύστημα και έναν δημόσιο χώρο που μπορούν να προσαρμόζονται στις διαφορετικές ανάγκες, υποστηρίζοντας τη συμπερίληψη.

Για τους γονείς, αυτό σημαίνει μια στάση παρατήρησης, προσαρμογής και σεβασμού της μοναδικότητας του παιδιού. Η χρήση σαφούς γλώσσας, η διατήρηση σταθερών ρουτινών, η προετοιμασία για αλλαγές, η αναγνώριση των αισθητηριακών αναγκών και η ενίσχυση της επικοινωνίας με πολλαπλούς τρόπους αποτελούν βασικά στοιχεία υποστήριξης. Πάνω από όλα, όμως, η σχέση προηγείται της συμπεριφοράς.

Ίσως τελικά το ζητούμενο δεν είναι να μάθουν τα παιδιά να ταιριάζουν στον κόσμο, αλλά να μάθουμε εμείς να δημιουργούμε έναν κόσμο που τα συμπεριλαμβάνει.

Ενδεικτική βιβλιογραφία

American Psychiatric Association (2013). Diagnostic and Statistical Manual of Mental Disorders (5th ed.)
Lord, C., Elsabbagh, M., Baird, G., & Veenstra-VanderWeele, J. (2018). Autism spectrum disorder. The Lancet, 392(10146), 508–520
Happé, F., & Frith, U. (2020). Annual Research Review: Looking back to look forward – changes in the concept of autism. Journal of Child Psychology and Psychiatry, 61(3), 218–232
Lai, M. C., Lombardo, M. V., Auyeung, B., Chakrabarti, B., & Baron-Cohen, S. (2015). Sex/gender differences and autism. JAACAP, 54(1), 11–24
Pellicano, E., & den Houting, J. (2022). Annual Research Review: Shifting from “normal science” to neurodiversity. Journal of Child Psychology and Psychiatry


#Αυτισμός
#ΨυχικήΥγεία
#Γονείς #Παιδί

pic: internet

08/03/2026

Η Ημέρα της Γυναίκας έχει κάτι ιδιαίτερο κάθε χρόνο.

Η θέση της γυναίκας στην ιστορία μοιάζει με μια μακρά διαδικασία διεκδίκησης χώρου ύπαρξης. Όχι απλώς δικαιωμάτων. Χώρου για φωνή, σώμα, επιθυμία και γνώση.

Η ιστορία της ημέρας συνδέεται με αγώνες εργασίας και ισότητας, όμως το νήμα δεν έχει κοπεί ποτέ. Απλώς αλλάζει μορφή. Σήμερα ζούμε σε έναν κόσμο όπου γύρω μας υπάρχουν πόλεμοι, κοινωνίες που ξανασκληραίνουν και μια παλιά πατριαρχική λογική που συχνά επανεμφανίζεται με άλλο λεξιλόγιο αλλά με την ίδια δομή εξουσίας.

Και τότε γεννιέται ένα ενδιαφέρον ερώτημα:
πώς γίνεται να προχωρά η κοινωνία και ταυτόχρονα να επιστρέφουν παλιές μορφές ανισότητας;
Η απάντηση βρίσκεται σε κάτι βαθιά ανθρώπινο. Οι κοινωνίες, όπως και οι άνθρωποι, φοβούνται την αλλαγή της ισορροπίας δύναμης. Όταν αλλάζουν οι ρόλοι ενεργοποιούνται άμυνες. Κάποιες φορές εμφανίζονται ως αντίδραση, άλλες ως υποτίμηση, άλλες ως σιωπή.

Και όμως, μέσα σε αυτή την ένταση, οι γυναίκες συνεχίζουν να κάνουν κάτι που ιστορικά γνωρίζουν καλά:
να δημιουργούν ζωή, σχέσεις, κοινότητες και νόημα ακόμη και σε ασταθείς εποχές.
Αν κάτι αξίζει να θυμόμαστε σήμερα δεν είναι μόνο οι αγώνες του παρελθόντος. Είναι ότι κάθε γενιά γυναικών καλείται να επαναπροσδιορίσει τι σημαίνει ελευθερία, φροντίδα και δύναμη μέσα στις δικές της συνθήκες.

Ίσως τελικά η Ημέρα της Γυναίκας να είναι πάνω απ’ όλα μια υπενθύμιση συνείδησης.

Η ισότητα δεν είναι δεδομένη. Κάθε εποχή τη δοκιμάζει ξανά.

****

International Women’s Day holds a unique significance every year.

The place of women in history feels like a long journey of reclaiming a space to exist. It’s not just about rights; it’s about claiming space for our voice, our bodies, our desires, and our knowledge.

The history of this day is rooted in the struggle for labor rights and equality, a thread that has never been broken; it only changes form. Today, we live in a world marked by conflict, by societies that are hardening once more, and by an old patriarchal logic that frequently resurfaces, using new vocabulary, perhaps, but maintaining the same structures of power.

This raises a compelling question: How can society move forward while old forms of inequality return?
The answer lies in something deeply human. Societies, much like individuals, fear a shift in the balance of power. When roles change, defenses are triggered. Sometimes they manifest as resistance, other times as dismissal or silence.

And yet, amidst this tension, women continue to do what they have always done best: creating life, building relationships, fostering communities, and finding meaning even in unstable times.

If there is one thing worth remembering today, it isn't just the struggles of the past. It is that every generation of women is called to redefine what freedom, care, and strength mean within their own unique circumstances.

Perhaps, ultimately, International Women’s Day is a call to awareness.

Equality is never a given. Every era puts it to the test once again.


#ΗμέραΤηςΓυναίκας
#Ισότητα
#Σεβασμός
#Ενδυνάμωση
#ΨυχικήΥγεία
#Κοινωνία

pic: internet