Enpsycho.gr - Τζάνου Άντζελα

07/10/2026

Πήρες τη θέση και το ανακοίνωσες με τον τόνο που λες ότι χάλασε το ψυγείο. «Ε, καλά, θα δούμε.»
Ερωτεύτηκες και το είπες στις φίλες σου τρεις μήνες μετά, «για να είμαι σίγουρη».
Ήρθαν καλά νέα και σου βγήκε πρώτα ένα «φτου φτου».
Μεγαλώσαμε με το «μη χαίρεσαι πολύ», το «θα μας ματιάσουν», το «όποιος γελάει πολύ, κλαίει πολύ».
Η χαρά εκθέτει όσο και ο πόνος. Δείχνει τι θέλεις, τι σου έλειπε, πόσο σε νοιάζει. Και ό,τι σε νοιάζει μπορεί να χαθεί. Οπότε τη μειώνουμε, την υποτιμούμε, την κρύβουμε, για να μη πονέσουμε πολύ αν φύγει.
Ο Perls έλεγε ότι το άγχος είναι διέγερση που κρατάει την ανάσα της. Στο σώμα, η χαρά και ο φόβος μοιάζουν πάρα πολύ: η καρδιά χτυπάει πιο γρήγορα, το στήθος γεμίζει, η ενέργεια ανεβαίνει και ψάχνει έξοδο. Η διαφορά διαπιστώνεται αν την αφήνεις να κυλήσει. Όταν ανασαίνεις, η διέγερση γίνεται χαρά, ενθουσιασμός, κίνηση προς τα έξω. Όταν σφίγγεις το στήθος και κόβεις την ανάσα για να μη σε πάρει από κάτω, η ίδια ακριβώς ενέργεια γυρίζει προς τα μέσα και γίνεται άγχος.
Δηλαδή, κάθε φορά που λες «φτου φτου» και κρατάς την ανάσα σου, μετατρέπεις σχεδόν μαγικά τη χαρά σου σε άγχος. Ήξερες ότι έχεις μαγικές ικανότητες;

30/09/2026

Τα Τρίωρα είναι
Online βιωματικά εργαστήρια, ένα κάθε μήνα - το καθένα γύρω από κάτι που συνήθως το κουβαλάμε (κυρίως) ανέκφραστο και καλυμμένο.

Για τις καλές κοπέλες που θύμωσαν - ή που πάνε να θυμώσουν και τους κόβεται. (8/10)
Για τη σχέση με το φαγητό, όταν η πείνα δεν είναι ποτέ μόνο για φαγητό. (12/11)
Για την επιθυμία που έγινε (κατα)πίεση. (10/12)
Για την κούραση που δεν φεύγει με ύπνο ούτε με άδεια. (Burn Out - μέσα στον Νοέμβρη)

*Δεν είναι διάλεξη ούτε σεμινάριο αυτοβελτίωσης. Είναι μικρές ομάδες όπου δουλεύουμε ψυχοεκπαιδευτικά και βιωματικά - με ασκήσεις κι ό,τι φέρνει ο καθένας. Για να το δούμε από πιο κοντά και με παρέα τα δύσκολα.

Γίνονται online, Πέμπτη 18.30-21.30, σε μικρή ομάδα.

Για κράτηση θέσης και πληροφορίες, στείλε μου μήνυμα.

21/09/2026

Ξεκίνησα πάλι για Αθήνα σήμερα. Την ίδια διαδρομή, τόσες φορές, και κάθε φορά είναι (έστω λίγο) διαφορετική από την προηγούμενη.
Και ήρθε επίσκεψη μετά ο Ηράκλειτος, ο οποίος λέει πως δεν μπαίνεις ποτέ στο ίδιο ποτάμι δύο φορές, γιατί τα νερά αλλάζουν. Αλλά εγώ πιστεύω πως δεν είναι μόνο τα νερά που αλλάζουν. Κι αυτός που μπαίνει δεν είναι ο ίδιος κάθε φορά.
Το ίδιο ισχύει για όλα όσα νομίζουμε ότι κρατάμε.
Το τραγούδι που στα δεκαοχτώ σου ήταν ύμνος ελευθερίας, τώρα στο ραδιόφωνο σου φέρνει έναν κόμπο που δεν περίμενες. Ίδιες νότες, άλλη ακρόαση.
Η συμβουλή της γιαγιάς σου που τη θεωρούσες οπισθοδρομική, τώρα που πέρασες αυτό που είχε περάσει κι εκείνη, την ακούς στο κεφάλι σου και σκέφτεσαι ότι ίσως ήξερε.
Το βιβλίο που δεν θυμάσαι καν πως διάβασες στα εικοσιπέντε και το ξαναπιάνεις τώρα, και σε ξέρει καλύτερα απ' όσο σε ήξερε τότε. Ίδιες σελίδες, άλλη εμπειρία.
Το σπίτι των παιδικών σου χρόνων που περνάς απ' έξω και σου φαίνεται μικρό. Δεν μίκρυνε αυτό. Μεγάλωσες εσύ, κι όμως κάτι μέσα σου το θυμάται ακόμα τεράστιο.
Δεν άλλαξε τίποτα απ' αυτά. Το νερό γύρω σου άλλαξε.
Κι εδώ είναι που φαίνεται ότι το «ζήσε στο παρόν» δεν πιάνει και πολύ. Γιατί το πιστεύουμε λες και το παρόν είναι ένα άδειο δωμάτιο που μπαίνεις αφήνοντας τις βαλίτσες σου έξω. Δεν είναι όμως έτσι. Ούτε λίγο. Το παρόν είναι γεμάτο, μέσα του χωράνε όλα όσα έζησες και όλα όσα φαντάζεσαι, και ανακατεύονται κάθε στιγμή σε άλλη συνταγή.
Δεν κουβαλάς το παρελθόν. Το παράγεις, τώρα, ξανά.
Θα φτάσω Αθήνα σε λίγες ώρες. Την ίδια Αθήνα, ξανά και ξανά για πρώτη φορά.

10/09/2026

Το να δίνουμε το μαθαίνουμε καλά - είναι ασφαλές, μας κρατάει στη θέση του δυνατού, δεν μας χρεώνει σε κανέναν. Το να λαμβάνουμε είναι το δύσκολο: μας βγάζει ακάλυπτους, ορατούς στην ίδια μας την ανάγκη.
Στη Gestalt, η επαφή δεν είναι μονόδρομη· είναι ένας κύκλος που χρειάζεται και το δίνω και το παίρνω. Ο Martin Buber μιλούσε για τη συνάντηση Εγώ-Εσύ ως κάτι αμοιβαίο - αν ο ένας μένει μονίμως στη θέση του δότη, ο άλλος γίνεται αντικείμενο φροντίδας, όχι παρουσία που τον συναντά. Η αληθινή επαφή θέλει και τους δύο εκτεθειμένους.

08/09/2026

Μιλάμε συνέχεια για το πόσο σημαντικό είναι να "ανοιγόμαστε". Αλλά μπορούμε να τα πούμε όλα και να μείνουμε εντελώς κρυμμένοι - αν αυτό που δίνουμε είναι πληροφορία, κι όχι ο εαυτός μας.
Ο Martin Buber έγραψε για τη διαφορά: άλλο να στεκόμαστε απέναντι σε κάποιον σαν να τον περιγράφουμε (Εγώ-Αυτό), κι άλλο να τον συναντάμε αληθινά, ως παρουσία (Εγώ-Εσύ). Η επαφή ζει μόνο στο δεύτερο - κι όχι στα λόγια, αλλά στο να είμαστε εκεί όπως είμαστε.

05/09/2026

Οι συναντήσεις με άλλους είναι οι συναντήσεις με εμάς; Ιδού η απορία.
Τέσσερα Τρίωρα workshops φέτος: burnout, θυμός, φαγητό, επιθυμία. Ένα τον μήνα, online, έως 8 άτομα.
Ξεκινάμε 24/9. Κράτησε θέση.
https://shorturl.at/Yc9w7

31/08/2026

Το 'γραψε ο Arnold Beisser το 1970 και δεν το 'χω ξεπεράσει από τότε: η αλλαγή έρχεται όταν γίνεσαι αυτό που είσαι, όχι όταν παλεύεις να γίνεις αυτό που δεν είσαι. Το ονόμασε paradoxical theory of change - και το παράδοξο κρύβεται ακριβώς εκεί που δεν το ψάχνεις.

Σκέψου το λίγο. Όσο πιέζεις τον εαυτό σου να γίνει διαφορετικός -πιο ικανός, πιο ήρεμος, πιο "δεν με πιάνει τίποτα"- τόσο κουράζεσαι με έναν τρόπο που ο ύπνος δεν τον φτάνει. Ξυπνάς και είσαι ήδη κουρασμένος. Οικείο Ε;

Και να τι δεν σου λέει κανείς: δεν σε εξαντλεί αυτό που κάνεις, σε εξαντλεί που το κάνεις κόντρα σε κομμάτια του εαυτού σου. Το ένα σπρώχνει, το άλλο δεν αντέχει, και τραβιούνται όλη μέρα. Αυτή η τριβή, μέσα σου, καίει καύσιμο που δεν φαίνεται πουθενά - δεν γράφεται σε καμία λίστα, δεν το μετράει κανένα app. Απλώς κάποια στιγμή τελειώνει.

Οπότε ίσως αυτό που λέμε "εξάντληση" να μην είναι πάρα πολλή δράση. Ίσως να είναι πάρα πολλή προσπάθεια να γίνεις κάποιος άλλος.

Τι θα γίνει, λοιπόν, αν σταματήσεις; *drumroll*

Θα ακούσεις, ίσως για πρώτη φορά, τι συμβαίνει από κάτω. Την κούραση, χωρίς να τρέξεις αμέσως να τη διορθώσεις. Την ανάγκη. Το όριο. Και μαζί μια περίεργη ανακούφιση, γιατί βγαίνεις επιτέλους από τον πόλεμο με τον εαυτό σου.
Εκεί, στο σημείο αυτό, στην επαφή με αυτό που ήδη είσαι, αρχίζει να κινείται κάτι. Όχι επειδή προσπάθησες περισσότερο - επειδή σταμάτησες.

27/08/2026

Το ρούχο σπάνια είναι απλά ρούχο. Είναι μια εκδοχή του εαυτού σου κρεμασμένη στην ντουλάπα - αυτή που ήσουν, αυτή που ελπίζεις να ξαναγίνεις, ή αυτή που φοβάσαι να αφήσεις πίσω.
..και η συζήτηση ξεκίνησε κάπως έτσι.

Με τη βοήθεια της ψυχολόγου - Ψυχοθεραπεύτριας Άντζελα Τζάνου επιχειρούμε να εξηγήσουμε μια συνήθεια που περιγράφει τους περισσότερους από εμάς.

21/08/2026

H αγάπη που κερδίζεις χρησιμεύοντας δεν σου ανήκει ποτέ.

25/05/2026

Χθες είδα τον τελικό🏀
Και κάπου στη μέση, ανάμεσα στην ανάλυση του αποτελέσματος και τα σχόλια για τον MVP, σκέφτηκα πόσο γρήγορα ξεχνάμε τα πάντα - την προετοιμασία, την τύχη, τους τραυματισμούς, τις αποφάσεις του τεχνικού, τα εκατό πράγματα που έπρεπε να συμβούν ταυτόχρονα για να καταλήξουμε σε αυτό το σκορ.
Βλέπουμε το αποτέλεσμα και... κρίνουμε👩🏼‍⚖️
Και μετά κάνουμε το ίδιο με τον εαυτό μας👩🏼‍⚖️👩🏼‍⚖️
Ξεχνάμε ότι δεν είμαστε μπάλες μπάσκετ. Βασικά είμαστε disco balls - και το μόνο μας λάθος είναι ότι προσπαθούμε να μπούμε σε στεφάνι🪩