19/04/2026
«Είναι πάντα η αγάπη ο καλύτερος δρόμος;»
Κυριακή πρωί. Λέω, γιατί όχι; Ας πάρω τα ακουστικά μου και να βγω να περπατήσω.
Αγαπώ πολύ την άνοιξη, το ανθισμένο τοπίο, τις όμορφες μυρωδιές την νύχτα («συγγνώμη» στα άτομα με αλλεργίες, που μπορεί να τους πιάσει φτέρνισμα μόνο από την περιγραφή 🥹).
Κάποια στιγμή όπως προχωρούσα, λίγο παρακάτω, βρέθηκα μπροστά σε ένα σπίτι με μεγάλο κήπο.
Γλάστρες, λουλούδια, φυτά, όλα μαραμένα. Αφρόντιστα. Μια εικόνα που σε βαραίνει χωρίς να στο ζητήσει.
Η πρώτη μου σκέψη ήταν αυθόρμητη:
«Αν κάποιος τα φρόντιζε…πόσο όμορφα θα ήταν. Να μπορούσα να διορθώσω αυτή την εικόνα.»
Και αμέσως μετά έρχεται η σκέψη:
Δεν μπορώ.
Δεν είναι δικός μου ο κήπος.
Δεν έχω δικαίωμα να παρέμβω.
Τι σε αφορά ρε κοπέλα μου τι κάνει ο καθένας στο σπίτι του;
Ο καθένας έχει το δικαίωμα να διαχειρίζεται τα “δικά του” όπως θέλει. Ακόμα κι αν αυτό σημαίνει να τα αφήνει να μαραίνονται.
(Και κάπου εκεί, μια ενοχλητική αυτοεξέταση:
Τα δικά μου λουλούδια τα έχω φροντίσει αρκετά;
Γιατί, μεταξύ μας, έχω “σκοτώσει” δύο γλαστράκια το τελευταίο εξάμηνο 🫣).
Και προχωράω.
⚫️
Η σκέψη τρέχει. Και κάπου εκεί, γίνεται η σύνδεση:
Πόσες φορές έχουμε σταθεί μπροστά σε “ξένους κήπους” και νιώσαμε την ανάγκη να τους σώσουμε; Πόσες φορές έχουμε «κοντοσταθεί» μπροστά σε ξένες ζωές;
Σε σχέσεις ερωτικές.
Σε φιλίες.
Σε θεραπευτικά πλαίσια.
Σε συνεργασίες.
Βλέπουμε την έλλειψη, την πληγή, την ανάγκη…
(Ποιος ορίζει ότι κάτι λείπει σε κάποιον; Ότι είναι πληγωμένος; Μήπως κρίνω με τα δικά μου κριτήρια; Με τις δικές μου ανάγκες;)
.και ενεργοποιούμαστε. Συχνά από αγάπη. Από στοργή. Από συμπόνια.
Αλλά και από κάτι πιο σιωπηλό και πιο δύσκολο να παραδεχτούμε:
Την πεποίθηση ότι εγώ μπορώ να το αλλάξω, να το βελτιώσω. Να το κάνω κάτι που θα είναι «αντικειμενικά» όμορφο και περιποιημένο.
Επενδύουμε χρόνο.
Σκέψη.
Συναίσθημα.
Σχεδιάζουμε. Αναλύουμε. Προτείνουμε.
Προσπαθούμε να “ποτίσουμε”.
Και όταν αυτό δεν καρποφορεί;
Απογοητευόμαστε.
«Δεν το άξιζε.»
«Κρίμα.»
Και τότε φαίνεται καθαρά κάτι ΠΟΛΥ συγκεκριμένο.
Ξεκινήσαμε με έναν αλτρουιστικό εγωισμό
και καταλήξαμε σε έναν πληγωμένο εγωισμό.
Οφείλουμε να σεβαστούμε το δικαίωμα του κάθε ανθρώπου να ζει ή να μαραίνεται, όπως εκείνος αποφάσισε.
⚫️
Ποια είναι η πιο συχνή αλήθεια που παραβλέπουμε σε τέτοιες καταστάσεις;
Ότι δεν μπορείς να φροντίσεις έναν κήπο
που βρίσκεται πίσω από μια κλειδωμένη, ξένη πόρτα.
Δεν σου αναλογεί.
Και στην τελική δεν σου επιτρέπεται κιόλας.
Δεν θέλουν όλοι οι άνθρωποι να «ανθίσουν». Κάποιοι φοβούνται το ξεβόλεμα, κάποιοι δεν διαθέτουν τους πόρους και άλλοι, πολύ απλά, δεν θέλουν. Η αγάπη, όταν στερείται ορίων, μπορεί να γίνει παρεμβατική, ακατάλληλη, έως και «παράνομη» για την ψυχική οικονομία του άλλου.
Το να “θες το καλό κάποιου”
δεν σου δίνει αυτομάτως και το δικαίωμα
να το επιβάλεις.
⚫️
Πάρε το βλέμμα σου από τα ξένα λουλούδια.
Και γύρνα το στα δικά σου.
Εκεί που έχεις πρόσβαση.
Εκεί που έχεις ευθύνη.
Εκεί που η φροντίδα σου μπορεί όντως να έχει αποτέλεσμα.
Τα δικά μας λουλούδια
πάντα χρειάζονται περισσότερη φροντίδα
από όση νομίζουμε ότι τους δίνουμε.
⚫️
Ο χρόνος και η ενέργεια
ΔΕΝ είναι ανεξάντλητοι πόροι.
Και δεν είναι πάντα σωστό να επενδύονται
σε «κήπους» που άλλοι κρατούν τα κλειδιά.
⚫️
Υ.Γ. 1: Πρέπει να μειώσω το περπάτημα. Η υπερανάλυση της διαδρομής κοστίζει.
Υ.Γ. 2: Μια δημόσια συγγνώμη στη γλάστρα coffea arabica που έγινε σαν αποξηραμένο σύκο μετά από 1 μήνα στα χέρια μου.
Υ.Γ. 3: Αγαπάτε ΚΑΤαλλήλους.
Ναταλία Τ. Παππά
Ψυχολόγος-Ψυχοθεραπεύτρια
