14/05/2026
Ακούω πολλούς ειδικούς ψυχικής υγείας να αναλύουν το πώς οι γονείς πρέπει να προσφέρουν ανεμελιά και χαρά μέσα στο σπίτι.
Το πώς χρειάζεται να δίνουν συναισθηματική επαφή και ασφάλεια στα παιδιά τους.
Και, εν μέρει, είναι σωστό.
Πολλά από αυτά τα θέματα, άλλωστε, επεξεργαζόμαστε και με θεραπευόμενους και μαθητές μου: τι καλύτερο μπορεί να κάνει ο καθένας, από όποια θέση και ρόλο κι αν βρίσκεται.
Αλλά αρκεί αυτό;
Σχεδόν κανείς δεν μιλά για το σύστημα που πρώτα διαλύει τους γονείς και μετά ζητά από τα παιδιά να αντέξουν.
Που εκπαιδεύει μικρούς και μεγάλους σε ένα ατομοκεντρικό - υλιστικό ιδεώδες, απομακρύνοντας τους από τη συλλογικότητα, την βαθύτερη σύνδεση με ανθρώπους και φύση , από τη συναισθηματική ευφυία, την απόλαυση και την ευτυχία του "είμαι".
Δύο κορίτσια αυτοκτόνησαν πριν τις Πανελλήνιες.
Και πάλι, η συζήτηση έμεινε κυρίως στο ατομικό και οικογενειακό επίπεδο.
Όμως η ψυχική υγεία είναι και κοινωνικοπολιτική υπόθεση.
➡️Παιδιά μεγαλώνουν μαθαίνοντας ότι η αξία τους εξαρτάται από την απόδοση, την επιτυχία και το φαίνεσθαι.
➡️ Σχολεία και κοινωνία χτίζουν ταυτότητα πάνω στους βαθμούς, τη σύγκριση, τον ανταγωνισμό και το ποιος θα έχει περισσότερα χρήματα.
➡️Οι περισσότεροι γονείς ζουν σε διαρκή εξάντληση — οικονομική, ψυχική και χρονική.
➡️ Ένας εγκέφαλος σε μόνιμο στρες δύσκολα μπορεί να προσφέρει ασφάλεια, σύνδεση, παιχνίδι και συναισθηματική διαθεσιμότητα.
➡️ Και τα παιδιά “ρυθμίζονται” μέσα από το νευρικό σύστημα των ενηλίκων γύρω τους.
Δεν γίνεται να παράγουμε συλλογικά άγχος, φόβο, πίεση και εξουθένωση και μετά να αντιμετωπίζουμε τις ψυχικές καταρρεύσεις σαν ατομικές αποτυχίες.
Κανένα παιδί δεν θα έπρεπε να πιστεύει ότι η ζωή του αξίζει λιγότερο από έναν βαθμό.
Η ψυχική υγεία δεν είναι μόνο προσωπική ευθύνη.
Είναι και πολιτική, κοινωνική και συλλογική ευθύνη.
Και δεν γίνεται να ζητάμε συνεχώς από τους ανθρώπους να “γίνουν πιο δυνατοί”, ενώ τους αφήνουμε μόνους μέσα σε συνθήκες που δημιουργούνται ουσιαστικά για να τους συνθλίψουν σε όλα τα επίπεδα.
Κάποια στιγμή χρειάζεται να σταματήσουμε να προσαρμοζόμαστε σε ένα άρρωστο πλαίσιο και να αρχίσουμε, επιτέλους, να αλλάζουμε το ίδιο το πλαίσιο από τη ρίζα του.
