15/02/2026
Συνομιλούσα με μια νέα κοπέλα, 24 χρόνων. Μιλούσαμε απλά, ανθρώπινα, χωρίς θεωρίες και βαρύγδουπες λέξεις. Και κάποια στιγμή μου λέει:
«Σχέση είναι ένα ζευγάρι όπου ο άντρας οδηγεί, αναλαμβάνει την ευθύνη και η γυναίκα υποστηρίζει, εμπιστεύεται. Ελπίζω να μην το θεωρήσετε σεξιστικό…»
Χαμογέλασα. Όχι ειρωνικά, με εκείνο το χαμόγελο που βγαίνει όταν αναγνωρίζεις κάτι αληθινό.
Καθόλου, της είπα. «Αρκεί να έχουν και οι δύο κοινή κατεύθυνση. Και η γυναίκα να ακολουθεί τον δικό της δρόμο — που τυχαίνει να είναι ίδιος με τον δρόμο του άνδρα.»
Με κοίταξε ήρεμα. «Μα, αυτό είναι αυτονόητο», μου απάντησε. Και με αποστόμωσε.
Και τότε μου το εξήγησε όπως το ένιωθε. «Είναι όπως στους λάτιν χορούς», είπε.
Δεν είναι θέμα εξουσίας. Είναι θέμα ρόλων. Ο άντρας δίνει καθαρά σήματα με το σώμα και την καρδιά. Καθορίζει κατεύθυνση και ρυθμό. Προστατεύει και πλαισιώνει τη σύντροφό του. Όχι για να τη μικρύνει — αλλά για να της δημιουργήσει χώρο.
Κι εκείνη; Εκείνη ανταποκρίνεται γιατί νιώθει ασφαλής. Διατηρεί την ισορροπία και τη σύνδεση. Δεν υποτάσσεται — συντονίζεται. Και μέσα σε αυτόν τον συντονισμό εκφράζει το στυλ της, τη θηλυκότητά της, τη χάρη της. Και τότε ο χορός γίνεται κάτι παραπάνω από βήματα. Γίνεται εμπιστοσύνη.
Καθώς την άκουγα, ένιωσα συγκίνηση. Όχι γιατί άκουγα κάτι «παλιό». Αλλά γιατί το άκουγα καθαρό. Χωρίς φόβο. Χωρίς ιδεολογική άμυνα. Με επίγνωση.
Στη δική μου διαδρομή έχω δει σχέσεις να γκρεμίζονται όχι επειδή υπήρχαν ρόλοι, αλλά επειδή δεν υπήρχε κοινή πορεία. Επειδή δεν υπήρχε καρδιά μέσα στον ρόλο. Γιατί αν ο άντρας «οδηγεί» χωρίς να αγαπά, γίνεται αυταρχικός. Κι αν η γυναίκα «υποστηρίζει» χωρίς να επιλέγει, χάνεται.
Το μυστικό — αν υπάρχει μυστικό — είναι η ελευθερία μέσα στην ένωση. Να στέκεσαι δίπλα, όχι από κάτω. Να οδηγείς χωρίς να επιβάλλεσαι. Να υποστηρίζεις χωρίς να ακυρώνεσαι.
Χαίρομαι όταν οι νέοι άνθρωποι έχουν καθαρή εικόνα για τις σχέσεις και για τη θέση τους μέσα σε αυτές. Χαίρομαι γιατί αυτό μιλά για ποιότητα, βάθος, αυθεντικότητα. Και ναι — συγκινούμαι. Γιατί σημαίνει πως κάτι από όσα ζήσαμε, από όσα παλέψαμε να κρατήσουμε όρθια, δεν πήγε χαμένο.
Ίσως τελικά κάθε γενιά να παραδίδει στην επόμενη όχι έτοιμες απαντήσεις, αλλά έναν πυρήνα αξιών: σεβασμό, ευθύνη, τρυφερότητα, δύναμη με ισορροπία
Και τότε ο χορός συνεχίζεται.
Χρόνια πολλά.
Via internet
Αγγελική Μπολουδάκη