06/08/2026
Η θέση του παιδιού και η θέση του ενήλικα μέσα μας
Σου έχει συμβεί να νιώθεις ότι έχεις κάτι δικό σου να προσφέρεις, αλλά το πλαίσιο γύρω σου δεν σου επιτρέπει να το εκφράσεις; Να μένεις για καιρό σε όσα δεν σου δίνουν, μέχρι να δυσκολεύεσαι να δεις τι μπορείς εσύ να δημιουργήσεις με όσα διαθέτεις;
Το παράπονό σου μπορεί να είναι αληθινό. Ίσως πράγματι το πλαίσιο να είναι περιοριστικό, άκαμπτο ή φτωχότερο από τις δυνατότητές σου. Ίσως να μη σου προσφέρει τον χώρο που χρειάζεσαι για να αναπτύξεις όσα επιθυμείς.
Υπάρχει, όμως, μια στιγμή που χρειάζεται να αναρωτηθείς όχι μόνο «γιατί δεν με αφήνουν;», αλλά και «τι μπορώ να κάνω εγώ μέσα σε αυτό που υπάρχει;».
Το παιδί μέσα μας λέει:
«Αφήστε με να παίξω. Δώστε μου χώρο να κάνω αυτό που θέλω».
Όταν δεν του τον δίνουν, απογοητεύεται. Νιώθει πως το εμποδίζουν, πως δεν το βλέπουν ή πως ακυρώνουν τις δυνατότητές του. Και μπορεί να παραμένει στο παράπονο: σε όσα δεν του επέτρεψαν, σε όσα δεν του πρόσφεραν, σε όλα εκείνα που θα έκανε «αν το άφηναν».
Η παιδική θέση περιμένει συχνά από το πλαίσιο να δημιουργήσει τις κατάλληλες συνθήκες. Σκέφτεται:
«Αφού δεν μπορώ να κάνω ακριβώς αυτό που θέλω, δεν μπορώ να κάνω τίποτα».
«Πρέπει πρώτα να αλλάξουν οι συνθήκες για να δείξω τι μπορώ».
«Κάποιος πρέπει να μου δώσει χώρο».
«Αν δεν αναγνωρίσουν την ιδέα μου, δεν έχει νόημα να προσπαθήσω».
Ο ενήλικας μέσα σου δεν απορρίπτει αυτό το παράπονο ούτε προσπαθεί να σε πείσει ότι όλα εξαρτώνται από εσένα. Κοιτάζει την πραγματικότητα και αναρωτιέται:
«Ποιες είναι οι δικές μου δυνατότητες και ποιες οι δυνατότητες του πλαισίου;»
«Ποιο μέρος της επιθυμίας μου μπορεί να πραγματοποιηθεί τώρα;»
«Τι μπορώ να ξεκινήσω με τα μέσα που ήδη διαθέτω;»
«Ποιον χώρο χρειάζεται να ζητήσω και ποιον μπορώ να δημιουργήσω;»
«Ποιοι περιορισμοί είναι πραγματικοί και ποιοι έχουν γίνει μέσα μου πεποίθηση;»
Το παιδί σκέφτεται συχνά με όρους «όλα ή τίποτα». Αν δεν μπορεί να πραγματοποιήσει ολόκληρο το όραμά του, αισθάνεται ότι ακυρώνεται. Ο ενήλικας διακρίνει το εφικτό από το ιδανικό, χωρίς να εγκαταλείπει ούτε την επιθυμία ούτε την πραγματικότητα. Μπορεί να ξεκινήσει από κάτι μικρό, όχι επειδή μικραίνει τον εαυτό του, αλλά επειδή γνωρίζει πως η δημιουργία χρειάζεται χώρο, χρόνο και συνέχεια.
Το να πάρεις χώρο δεν σημαίνει πάντοτε ότι κάποιος θα σου τον παραχωρήσει έτοιμο. Μπορεί να σημαίνει ότι εκφράζεις καθαρά την πρόθεσή σου, καταθέτεις μια συγκεκριμένη πρόταση, αναλαμβάνεις μια πρωτοβουλία ή αξιοποιείς διαφορετικά όσα ήδη υπάρχουν. Ότι δεν περιμένεις πρώτα να αναγνωριστούν οι δυνατότητές σου για να τις ενεργοποιήσεις, αλλά τους επιτρέπεις να αποκτήσουν ορατή μορφή μέσα από τις πράξεις σου.
Η ενήλικη θέση δεν σου υπόσχεται ότι κάθε επιθυμία μπορεί να πραγματοποιηθεί σε κάθε πλαίσιο. Σε βοηθά, όμως, να διακρίνεις αν χρειάζεται να προσαρμόσεις τον τρόπο, να επιμείνεις, να περιμένεις, να αναζητήσεις έναν διαφορετικό δρόμο ή να αναγνωρίσεις ότι το συγκεκριμένο πλαίσιο έχει εξαντλήσει όσα μπορεί να σου προσφέρει.
Η μετάβαση από το παράπονο στη δημιουργία δεν σημαίνει ότι δικαιολογείς όσα σε περιορίζουν. Σημαίνει ότι δεν τους παραδίδεις ολόκληρη τη δύναμή σου.
Το παιδί μέσα σου μπορεί να εξακολουθεί να λέει:
«Θέλω να παίξω, να δοκιμάσω, να δημιουργήσω κάτι δικό μου».
Και ο ενήλικας να του απαντά:
«Σε ακούω. Δεν θα περιμένουμε, όμως, να γίνει ο κόσμος ακριβώς όπως τον θέλουμε για να αρχίσουμε. Ας δούμε τι διαθέτουμε, ποιον χώρο μπορούμε να ανοίξουμε και τι αληθινό μπορούμε να δημιουργήσουμε από εδώ».
Αγγελική Μπολουδάκη
