29/07/2026
Πανσέληνος και Guru Purnima απόψε και, καθώς ορίζει η βαθιά στην Ινδία ριζωμένη παράδοση, αποτίεται σεβασμός στους guru, τους ανθρώπους που φώτισαν το δρόμο για να βρούμε τα πατήματά μας περπατώντας τον.
Προσωπικά δεν τα πήγαινα ποτέ καλά με τις αυθεντίες, με τους θρόνους, τις σχέσεις εξουσίας. Κι επειδή η λέξη και μόνο “guru” είναι αρκετά φορτισμένη με διάφορες στρεβλωτικές έννοιες, συνειδητά απέχω από τον χρωματισμό της ημέρας.
Οφείλω όμως -και είναι το ελάχιστο που μπορώ να κάνω- να αναφερθώ στη συνθήκη των αληθινών δασκάλων. Εκείνων με τη διαρκώς ανθρώπινη πλευρά, με τα πάθη και τις αγωνίες του κόσμου μας, αλλά και ταυτόχρονα με μια σταθερά υπερβατική θέση έξω απ’ αυτόν.
Αληθινός, λοιπόν, είναι ο δάσκαλος εκείνος που
εξακολουθεί να διδάσκει κυρίως όταν δεν είναι παρών. Εκείνος που μπορεί να διακρίνει μες στο εντός σου θολό τοπίο τη δυνατότητα της υπέρβασης. Εκείνος που εμφανίζεται πάνω στην ανάγκη, βγαίνει μπροστά με το παράδειγμά του κι ύστερα αποσύρεται σιωπηλά για να περάσεις, μέχρι να μην τον χρειάζεσαι πια. Τέλος, είναι εκείνος που διαμορφώνει αληθινούς μαθητές. Mαθητές που κατορθώνουν ως προϋπόθεση να παραμερίσουν το «εγώ» τους ως δεκτικοί εξερευνητές του αγνώστου.
Τέτοιοι δάσκαλοι δεν μπορούν να ξεχαστούν με τίποτα. Κι όση ευγνωμοσύνη κι αν νιώθεις δεν μπορείς ποτέ να την εκφράσεις με τα λόγια.
Έχω ευτυχήσει σ’ αυτή την ζωή να υπάρχει αυτός ο άνθρωπος που πληροί όλα τα παραπάνω κι άλλα πολλά που δεν μπορούν να αποτυπωθούν με λέξεις.
Ελευθερία Λαγουδάκη σ’ ευχαριστώ. Πάντα, πάντα, πάντα…
(Στη φωτό στιγμιότυπο από πρόσφατη διάβαση φαραγγιού καπου στην Κρήτη, με οδηγό πάντα εκείνη, ανάμεσα σε υπέροχους ανθρώπους)
