Φαρμακείο Γκιούρδα Χριστίνα - Giourda Pharmacy

  • Home
  • Greece
  • Holargos
  • Φαρμακείο Γκιούρδα Χριστίνα - Giourda Pharmacy

Φαρμακείο Γκιούρδα Χριστίνα - Giourda Pharmacy Το Φαρμακείο της Χριστίνας Γκιούρδα στον Χολαργό, Βουτσινά 65

Το Φαρμακείο της Χριστίνας Γκιούρδα στον Χολαργό, Βουτσινά 65 στην πλατεία Δημοκρατίας, αποτελεί ένα από τα κεντρικότερα φαρμακεία στην περιοχή. Άρτια καταρτισμένο επιστημονικό προσωπικό συνεχίζει με αφοσίωση και ζήλο να παρέχει ολοκληρωμένες υπηρεσίες φαρμακευτικής φροντίδας και συμβουλευτικής σε θέματα ομορφιάς και ευεξίας.

Στο Φαρμακείο μας, όλα τα άτομα της ομάδας συνεισφέρουν με μεγάλη προθ

υμία, υπευθυνότητα, ευσυνειδησία και απαράμιλλη εργατικότητα στο να αποκτήσει το φαρμακείο ταυτότητα, φήμη και αναγνώριση για το επίπεδο των υπηρεσιών του. Η ανθρώπινη προσέγγιση με στόχο την πληρέστερη ενημέρωση του ασθενή για τις δυνατότητες αντιμετώπισης οποιουδήποτε θέματος υγείας αποτελεί για εμάς ανάγκη και μέσο εξέλιξης για την περαιτέρω βελτίωση των υπηρεσιών μας.

Επιπλέον, η αγάπη για τα ζώα μας έχει ωθήσει στην δημιουργία εκτεταμένης τεχνογνωσίας στην διαχείριση κτηνιατρικών φαρμάκων και την μεγιστοποίηση των αποτελεσμάτων φαρμακευτικής φροντίδας για τους μικρούς μας φίλους.

Στο φαρμακείο μας θα βρείτε ολοκληρωμένες σειρές δερμοκαλλυντικών και φυσικών προϊόντων, μεγάλη ποικιλία σε φυτικά συμπληρώματα υγείας και ομορφιάς, ομοιοπαθητικά φάρμακα και εξοπλισμένο φαρμακευτικό εργαστήριο. Επίσης, σε ειδικά διαμορφωμένο χώρο εξειδικευμένο προσωπικό σας προσφέρει υπηρεσίες περιποίησης και ομορφιάς (μακιγιάζ, θεραπείες προσώπου-σώματος, χαλαρωτικό μασάζ) και την ευκαιρία να δοκιμάσετε μεγάλη ποικιλία προϊόντων ομορφιάς και περιποίησης από επώνυμες εταιρείες.

Με διευρυμένο ωράριο λειτουργίας καθημερινά (πλην Κυριακής) από τις 8:00 το πρωί έως τις 11:00 το βράδυ στεκόμαστε δίπλα σας σε κάθε σας ανάγκη.

Στα πέτρινα μονοπάτια της Μεσογείου, εκεί που ο άνεμος ψιθυρίζει αρχαίες ιστορίες και ο ήλιος φωτίζει με την ένταση της ...
24/08/2026

Στα πέτρινα μονοπάτια της Μεσογείου, εκεί που ο άνεμος ψιθυρίζει αρχαίες ιστορίες και ο ήλιος φωτίζει με την ένταση της αιωνιότητας, υπάρχει ένας θησαυρός αθέατος, αγνοημένος και πολύ υποτιμημένος. Είναι ένας ταπεινός κάκτος, και πάνω του, σαν πολύτιμοι λίθοι πλεγμένοι με αγκάθια, αναπαύονται τα.. #φραγκόσυκα. Αυτά τα παράξενα φρούτα, τα συχνά αφημένα να μαραζώσουν κάτω από τη ζέστη του καλοκαιριού, κρύβουν μέσα τους ένα μεγαλείο που μόνο οι πιο επίμονοι και τολμηροί ανακαλύπτουν.
Τα άσημα και άγνωστα στους πολλούς φραγκόσυκα μοιάζουν να ανήκουν σε έναν άλλο κόσμο από τον δικό μας, έναν μαγεμένο κόσμο όπου οι καρποί κρύβουν κάτω από αγκαθωτές πανοπλίες, το ελιξήριο υγείας στον μελένιο πυρήνα τους.
Με την πρώτη ματιά, ο σκληρός, αγκαθωτός τους φλοιός δεν μαρτυρά τίποτα από την απέραντη γλύκα και την απαλότητα που κρύβεται στο εσωτερικό τους. Ωστόσο, όσοι είχαν τη χαρά να δοκιμάσουν αυτό το φρούτο, να γευτούν τη γλυκιά και δροσιστική του σάρκα, γνωρίζουν καλά ότι το φραγκόσυκο δεν είναι απλώς ένας καρπός, είναι ένα δώρο της φύσης, ένας θησαυρός που αξίζει να ανακαλύψετε.

Το φραγκόσυκο φέρνει μαζί του την ιστορία του κόσμου. Έφτασε στις μεσογειακές ακτές από μακρινούς τόπους, από την Αμερική των Ίνκας, κουβαλώντας μαζί του το μυστήριο και την ομορφιά του νέου κόσμου. Όμως, αντί να αγκαλιάσουμε με ευγνωμοσύνη την φραγκοσυκιά και να την εκτιμήσουμε όπως της αξίζει, την αφήνουμε να ξεραίνεται κάτω από τον καυτό ήλιο, αγνοώντας ότι αν και είναι κάκτος, ενδόμυχα, ζητά απεγνωσμένα το νερό για να ευδοκιμήσει.
Στην καρδιά του ταπεινού φραγκόσυκου κρύβεται ένα σύμπαν θρεπτικών στοιχείων, που αποκαλύπτουν το πραγματικό μεγαλείο αυτού του αγκαθωτού φρούτου. Όσοι το προσεγγίσουν με σεβασμό και υπομονή θα ανακαλύψουν ότι η φυσική του θωράκιση είναι μόνο το προοίμιο για τις ευεργεσίες που επιφυλάσσει για την υγεία μας.
Τα φραγκόσυκα είναι πλούσια σε βιταμίνη C, προσφέροντας περίπου το 35% της ημερήσιας ανάγκης μας και λειτουργούν ως φυσικός σύμμαχος του ανοσοποιητικού συστήματος, ενισχύοντας την άμυνά μας έναντι ασθενειών. Η ισχυρή παρουσία αντιοξειδωτικών στο φραγκόσυκο, όπως οι βεταλαΐνες, προστατεύουν το σώμα μας από τις επιπτώσεις της γήρανσης και παίζουν σημαντικό ρόλο στη μείωση του κινδύνου εμφάνισης καρκίνου, ενώ παράλληλα φροντίζουν τα μάτια, τις αρθρώσεις και τα νευρικό μας σύστημα.
Αλλά δεν είναι μόνο η βιταμίνη C που κάνει το φραγκόσυκο τόσο ξεχωριστό. Οι μικρές ποσότητες βιταμινών του συμπλέγματος Β ενισχύουν τη συνολική μας ευεξία, ενώ τα πολύτιμα μέταλλα όπως το ασβέστιο, το μαγνήσιο και το κάλιο υποστηρίζουν την εύρυθμη λειτουργία του οργανισμού μας. Το κάλιο, ειδικότερα, βοηθά στη ρύθμιση της αρτηριακής πίεσης και διατηρεί την καρδιά μας υγιή, προσφέροντας ισορροπία σε κάθε χτύπο της.
Η πλούσια περιεκτικότητά του σε φυτικές ίνες και πηκτίνη όχι μόνο διευκολύνει την πέψη, συμβάλλοντας στην ομαλή λειτουργία του εντέρου, αλλά βοηθά επίσης στη μείωση των επιπέδων γλυκόζης στο αίμα, γεγονός που καθιστά το φραγκόσυκο έναν πολύτιμο σύμμαχο κατά του σακχαρώδη διαβήτη. Η ίδια αυτή περιεκτικότητα τους σε φυτικές ίνες δημιουργεί ένα αίσθημα κορεσμού για όσους επιθυμούν να ελέγξουν το σωματικό τους βάρος χωρίς να στερηθούν τη γεύση.
Για τους αθλητές, τα φραγκόσυκα προσφέρουν κάτι ακόμα πιο πολύτιμο. Η πλούσια περιεκτικότητά τους σε αντιοξειδωτικά και αντιφλεγμονώδη στοιχεία συμβάλλει στην ταχεία αποκατάσταση των μυών μετά από έντονη προπόνηση, ανακηρύσσοντας τα σαν φρούτο ανάκαμψης και ενίσχυσης της απόδοσης.

Κάθε μπουκιά φραγκόσυκου είναι μια υπενθύμιση ότι η φύση μάς προσφέρει απλόχερα ό,τι χρειαζόμαστε για την ευεξία και την ευζωία μας. Μια σύνδεση με την αρχέγονη γη που μας διδάσκει να αποτείνουμε ευγνωμοσύνη σε πολύτιμους καρπούς κρυμμένους κάτω από απωθητικούς και αγκαθωτούς μανδύες.

Ελληνικό καλοκαιράκι, τραπεζάκια στην ακροθαλασσιά και το κύμα να σκάει απαλά στην άμμο. Και συ, σκυμμένος στο χάρτινο, ...
22/08/2026

Ελληνικό καλοκαιράκι, τραπεζάκια στην ακροθαλασσιά και το κύμα να σκάει απαλά στην άμμο.
Και συ, σκυμμένος στο χάρτινο, όχι και τόσο οικολογικό τραπεζομάντηλο, να αποτυπώνεις στο μυαλό σου το σχήμα του νησιού που βρίσκεσαι, να αναζητάς την παραλία που θα κάνεις το μπάνιο σου, να χαράζεις διαδρομές προς τα γραφικά χωριά που θα επισκεφτείς, να κλειδώνεις το βλέμμα σου στην απεικόνιση του αγνώστου χαρτογράφου που έβαλε στόχο να παίξει με τη φαντασία σου, να σε προσκαλέσει να γνωρίσεις και να αγαπήσεις το νησί, να γεμίσεις με εμπειρίες τις διακοπές σου.
Τα πιάτα κρύβουν προς στιγμή τον βουβό σου χάρτη, όμως το μυαλό σου ήδη καλπάζει και κάνει σχέδια για ένα ανέμελο και ξέγνοιαστο αύριο. Συνοδοιπόρος σου το χάρτινο τραπεζομάντηλο που τώρα έχει ξεφτίσει στην άκρη καθώς τα δάκτυλά σου το αποχωρίζουν από το πλαστικό της κάτω όψης του. Μια ευφορία σε καταλαμβάνει και «ξεφλουδίζεις» με μανία ολοένα και περισσότερο. Η συζήτηση ανάβει, τα μάτια λάμπουν από προσμονή, τα ποτήρια του ούζου τσουγκρίζουν σε μια πρόποση για την επόμενη χαρούμενη μέρα, για μια αμμουδιά που περιμένει να την πατήσεις, για ένα βράχο που προσδοκά να τον κατακτήσεις, για τα καθάρια νερά της θάλασσας που η ευλογημένη από το Θεό χώρα σου προσφέρει απλόχερα σε κάθε γωνιά της.

Ένα αεράκι σηκώνεται και το χάρτινο τραπεζομάντηλο ανεμίζει τις ξεφτισμένες άκρες που απέκτησε, θυσία στα όνειρα σου. Σαν το πανί του καϊκιού που λικνίζεται στην άκρη του γιαλού και περιμένει να σε ταξιδέψει σε άλλη στεριά, σε άλλο νησί, σε άλλη παραλία. Σαν αυτή που έχεις κυκλώσει με το μολύβι πάνω του.

Αχ καλοκαιράκι μας! Τι δύναμη έχεις να μας ξελογιάζεις!
Καλό Σαββατοκύριακο σε όλα τα πελάγη της χαράς των διακοπών σας!

#χάρτινατραπεζομάντηλα #νησιά

Λένε ότι όταν ο Θεός δημιούργησε τον κόσμο κράτησε ένα κομμάτι γης για τον Εαυτό του που σχηματίστηκε από τις πετρούλες ...
21/08/2026

Λένε ότι όταν ο Θεός δημιούργησε τον κόσμο κράτησε ένα κομμάτι γης για τον Εαυτό του που σχηματίστηκε από τις πετρούλες που είχαν απομείνει στα χέρια Του. Τις πέταξε στην θάλασσα και ξεπρόβαλε ένας πολύ ξεχωριστός τόπος….η Ελλάδα με τα νησιά της...Το Αιγαίο, το Ιόνιο, τα άγρια βουνά που ευωδιάζουν άγρια ρίγανη και θυμάρι και μια πλανεύτρα θάλασσα που αγκαλιάζει μια χώρα γεννημένη από φως.
Ασημένιες ελιές, ευωδιαστές λεμονιές, πεύκα λυγισμένα από την δύναμη των ανέμων, κυπαρίσσια που κατευθύνουν το βλέμμα μας στον γαλάζιο ουρανό μας. Δέντρα σφηνωμένα με ψυχή στην πέτρα του τόπου μας, δέντρα που αναπνέουν ήλιο και εκπνέουν ζωή!
Υπάρχει όμως και μια άλλη φύση, τροπική στην καταγωγή, που έρχεται να απλωθεί στην Ελληνική γη. Ένα όρθιο, ψηλό,παράταιρο στα μάτια μου δέντρο, με λογχοειδή πλούσια φύλλα στην κορυφή, ανήμπορο να προσφέρει σκιά, να προσελκύσει μέλισσες και να γίνει ασφαλές καταφύγιο για τα πουλάκια μας. Ο #φοίνικας.
Και όμως! Εμείς οι Έλληνες λέμε και γράφουμε το όνομα του απαράλλαχτο εδώ και 3500 χρόνια αφού το όνομα «φοίνιξ» προέρχεται από τις λέξεις «φοινίσσω»: βάφω κάτι κόκκινο, «φοινός»: κόκκινος σαν αίμα και συνδέεται με το χρώμα των καρπών του δέντρου, οι οποίοι, ανάλογα με το στάδιο της ωρίμανσής τους, αλλάζουν χρώμα από ανοιχτό κόκκινο σε σκούρο καφέ.

Προσωπικά, δεν αγαπώ τους φοίνικες. Δεν νιώθω ότι κοσμούν την φύση της πατρίδας μας. Μοιάζουν με απρόσκλητοι επισκέπτες που οικειοποιήθηκαν με θράσος το δικαίωμα της παρουσίας τους. Φυτεύτηκαν στις παραλίες μας, στις πλατείες μας, στους κήπους μας, στους δρόμους μας, στο όνομα μιας εξωτικής αισθητικής που στο δικό μου μυαλό φέρνει μόνο εικόνες από οάσεις σε ερήμους, από βεδουίνους και καμήλες που αναπαύονται στις ρίζες τους.
Οι φοίνικες της παραλιακής οδού αρρώστησαν εδώ και πολλά χρόνια από τον κόκκινο σκαραβαίο, τον δολοφόνο των φοινικόδεντρων που εξαπλώθηκε σε όλη την χώρα και μετέτρεψε τους φοίνικες σε ξερά τοτέμ, σε απογυμνωμένους σκελετούς ενός τροπικού ονείρου που ποτέ δεν ζήσαμε.
Εκτοπίστηκαν οι νεραντζιές, οι πορτοκαλιές, οι ελιές μας που έθρεψαν γενιές, τα αρχοντικά πεύκα μας που μοσχοβολούν ρετσίνι και καλοκαίρι από ένα δέντρο…κυριολεκτικά φλογοβόλο αν συναντηθεί με την φωτιά…
Υπάρχουν βέβαια και οι «δικοί» μας φοίνικες που διεκδίκησαν τη θέση τους στα ιερά χώματα μας. Ο «Φοίνικας του Καποδίστρια» που στάθηκε σύμβολο ελπίδας στο Ναύπλιο και φυσικά ο κρητικός φοίνικας, ο Phoenix theophrasti, που απεικονίζεται στα μυκηναϊκά ανάκτορα. Ο Φοίνικας του Θεόφραστου, ονομάστηκε έτσι προς τιμήν του πατέρα της Βοτανικής Θεόφραστου, ο οποίος πρώτος τον περιέγραψε και είναι πράγματι ενδημικός του Νότιου Αιγαίου. Με κέντρο την Κρήτη, φύεται στην ΝΔ Μικρά Ασία (Αττάλεια), σε λίγα νησιά των Κυκλάδων (Αμοργός, Ανάφη) και της Δωδεκανήσου (Νίσυρος, Κως) και στην Επίδαυρο της Πελοποννήσου. Στο Βάι της Κρήτης σχηματίζει το μεγαλύτερο φοινικόδασος της Ευρώπης. Αποτελεί κατάλοιπο μιας εποχής που στην Ελλάδα μάλλον επικρατούσε τροπικό κλίμα και διασώθηκε σε θέσεις που διατηρούν υποτροπικό κλίμα, συνήθως σε εκβολές ποταμών και ρεμάτων. Οι φοίνικες, λοιπόν, δεν είναι εντελώς ξένοι στην ιστορία μας. Ήρθαν με τον Θησέα, στόλιζαν τα ιερά του Απόλλωνα, στεφάνωσαν νικητές, αλλά και δίχασαν τον Πυθαγόρα, που τους έβλεπε σαν ασεβή τρόπαια.
Οι φοίνικες της αρχαιότητας είχαν λόγο ύπαρξης. Ήταν συνδεδεμένοι με τη λατρεία, με τον μύθο, με τη ζωή. Οι σημερινοί εισαγόμενοι φοίνικες, αυτοί που φυτεύουμε στις πόλεις και στις πλατείες μας, δεν έχουν καμία σχέση με εκείνους. Δεν δίνουν καρπό, δεν προσφέρουν τίποτα στη βιοποικιλότητα, δεν ανήκουν στο ελληνικό τοπίο. Είναι ξένοι, και όμως, τους επιβάλλουμε με επιμονή.
Δεν ξέρω αν οι επόμενες γενιές θα ζουν σε μια Ελλάδα γεμάτη φοίνικες. Δεν ξέρω αν οι δρόμοι μας θα χάσουν για πάντα την μεθυστική ευωδιά των νεραντζολούλουδων. Ξέρω όμως ότι πρέπει να προστατέψουμε την ελληνικότητα της φύσης μας και ότι οφείλουμε να μην ξεριζώνουμε από τη γη μας την ευλογία των δέντρων που οι αιώνες της ιστορίας χάρισαν στον τόπο μας.

Photo credits: Lukasz Artur

Σαν μικροί πειρατές των βράχων ανακαλύπταμε τον μαγικό κόσμο της θάλασσας παίζοντας. Στα βράχια της ακροθαλασσιάς αναζητ...
20/08/2026

Σαν μικροί πειρατές των βράχων ανακαλύπταμε τον μαγικό κόσμο της θάλασσας παίζοντας. Στα βράχια της ακροθαλασσιάς αναζητούσαμε με ενθουσιασμό τις διάφανες γαριδούλες και τα μικρά καβουράκια που ζούσαν στις αλμυρές λίμνες που σχημάτιζαν οι σχισμές τους, τις πεταλίδες και τα σαλιγκαράκια της θάλασσας που στόλιζαν την πέτρα, τους αχινούς που ξεπρόβαλλαν από το αδιάκοπο χτύπημα των κυμάτων.
Ναι, κάποτε οι βράχοι της θάλασσας ήταν γεμάτοι ζωή!

Όταν ήμουν παιδί, τα μικρά γκριζόλευκα σαλιγκαράκια της θάλασσας δεν με συγκινούσαν. Δεν είχαν τίποτε το εντυπωσιακό στα μάτια μου. Μικρά, ταπεινά και ασήμαντα έμοιαζαν τόσο αδιάφορα όπως έστεκαν κολλημένα στα βράχια προσμένοντας τα φιλιά της θάλασσας.
Τότε δεν γνώριζα ότι οι μικροσκοπικοί αυτοί οργανισμοί που αντέχουν τον καυτό ήλιο, το αλάτι και το μαστίγωμα των κυμάτων βοσκούσαν τον βράχο πόντο πόντο και συμμετείχαν καίρια στην καθαρότητα των ακτών μας.

Τα θαλάσσια σαλιγκάρια είναι οι αφανείς ήρωες του θαλάσσιου οικοσυστήματος μας. Ανήκουν στα γαστερόποδα και είναι συγγενείς των σαλιγκαριών της στεριάς. Στην πραγματικότητα τα θαλασσινά σαλιγκαράκια είναι σιωπηλοί μάρτυρες των ανθρώπινων λαθών. Λειτουργούν σαν βιοδείκτες της καθαρότητας των καταγάλανων θαλασσών μας και η παρουσία τους είναι απόδειξη μιας πλούσιας ισορροπίας στην φύση που εμείς οι άνθρωποι δεν μάθαμε ποτέ να προστατεύουμε.

Για τους παλαιότερους η συλλογή τους ήταν τροφή επιβίωσης. Χοχλιοί της θάλασσας με κρίταμο και κάπαρη ήταν η νοστιμιά που αναζητούσαν. Τότε η πείνα γινόταν ληστεία των βράχων της θάλασσας και η ληστεία γινόταν φαγητό. Σήμερα όμως, με χορτάτη την κοιλιά μας, η συνείδηση της θέασης μας πρέπει να είναι διαφορετική.

Το σαλιγκαράκι πάνω στον βράχο, ίσως να ήταν η τροφή και το πρώτο φιλάρεσκο κόσμημα στο λαιμό του πρωτόγονου ανθρώπου. Σήμερα όμως η φύση δεν μπορεί να συνεχίσει να υπάρχει μόνο όταν είναι ωφέλιμη για εμάς. Να δικαιούται ένας οργανισμός να συνεχίσει να υπάρχει μόνο γιατί…μας εξυπηρετεί ή γιατί τρώγεται..Ότι έχει ζωή στους βράχους μας, οι αχινοί, τα σαλιγκάρια, οι πεταλίδες, τα κοχύλια δεν πρέπει να συναντούν την βουλιμία μας.

Ας μην αφαιρούμε από την φύση ότι την φροντίζει και ότι την προστατεύει. Ας μην παίρνουμε τίποτε μαζί μας. Ίσως η πιο όμορφη σχέση που μπορούμε να έχουμε με τη θάλασσα μας είναι να φεύγουμε από κοντά της με άδεια χέρια και με γεμάτη από χαρά την ψυχή.

Photo credits: Νίκος Μαστρόπουλος

Περπάτησα μέχρι τον ιερό βράχο. Κόσμος, ομιλίες, θαυμασμός, φωτογραφίες, όλα συγκεντρωμένα γύρω από ένα μικρό κομμάτι γη...
19/08/2026

Περπάτησα μέχρι τον ιερό βράχο.
Κόσμος, ομιλίες, θαυμασμός, φωτογραφίες, όλα συγκεντρωμένα γύρω από ένα μικρό κομμάτι γης, γύρω από ένα τεράστιο κομμάτι ιστορίας.
Μέχρι που το βλέμμα μου έπεσε πάνω σου.
Στεκόσουν εκεί, σιωπηλή, με ένα τεράστιο βάρος στους ώμους σου και με εκατοντάδες κάμερες να φωτογραφίζουν τη μοναξιά σου…

Περίεργο πράγμα η μοναξιά.
Να έχεις όλα τα βλέμματα στραμμένα πάνω σου, να ζεις στο κέντρο ενός κόσμου, να έχεις στα πόδια σου μια πόλη ολόκληρη, αλλά να μην μπορείς να μιλήσεις, να γελάσεις, να ζήσεις την ζωή όπως την ονειρεύτηκες...
Να θες να ξεφύγεις από όλους και τα πάντα μα να στέκεσαι στο ίδιο σημείο, μαρμαρωμένος, σιωπηλός και μόνος.
Να θες να προχωρήσεις μπροστά μα κάτι να σε κρατά αιχμάλωτο του χθες, δέσμιο του παρελθόντος.
Να θες να τα τινάζεις όλα στον αέρα, για να ξεκινήσεις από την αρχή, μα να είναι το σώμα σου παγιδευμένο και το βάρος σου διπλάσιο από αυτό που θα μπορούσες να σηκώσεις…

Πόσο περίεργο πράγμα η μοναξιά.
Σε κοιτούσα στα ψηλά και θαύμαζα την υπομονή σου, θαύμαζα την στάση σου σε κάθε αδικία της ζωής.
Ο κόσμος που σε φυλάκισε είναι τώρα ο κόσμος που σε θαυμάζει. Και ο κόσμος που σε θαυμάζει είναι τώρα ο κόσμος που σε φυλάκισε.
Γιατί έτσι είμαστε οι άνθρωποι. Παράξενοι σαν τη μοναξιά μας.
Κι εσύ εκεί, όποιο κι αν είναι το όνομα σου, σημασία έχει ότι μένεις ακόμη όρθια.
Γιατί όρθιοι χρειάζεται να μείνουμε! Γιατί με το βλέμμα μας μπροστά πρέπει να κοιτάζουμε το μέλλον!

*Χρήστος Δασκαλάκης

Υπάρχει μια παράξενη μοναξιά τον Αύγουστο. Ίσως επειδή είναι ο μήνας που υποτίθεται ότι όλοι πρέπει να τον ζούμε με ευτυχία. Φωτογραφίες και βίντεο από ονειρεμένες θάλασσες, παραμυθένια ηλιοβασιλέματα, παρέες που ξεκαρδίζονται στα γέλια, αγκαλιές αγάπης με την υπόσχεση του «για πάντα μαζί»…. Κι όμως, για κάποιους ανθρώπους, όταν επιτέλους φθάνει η σιωπή της πόλης και η απομάκρυνση από την δουλειά , έρχεται και η συνειδητοποίηση της αλήθειας. Ότι η κούραση που νιώθουν τόσο βαθιά στην ύπαρξη τους δεν είναι συνέπεια της στρεσογόνας καθημερινότητας τους αλλά μιας αλήθειας που ανακαλύπτουν να στέκει σαν «καρυάτιδα μόνη» μπροστά στα μάτια τους..

Υπάρχουν άνθρωποι που έχουν μάθει ότι τους αγαπούν μόνο όταν είναι χρήσιμοι. Ξέχασαν πώς είναι να νιώθουν χαρούμενοι. Και αυτό είναι μια διαφορετική κούραση. Δεν διαγράφεται με δέκα ώρες ύπνου ούτε με δεκαπέντε ημέρες άδεια. Είναι η κόπωση μιας ύπαρξης που σκορπίζεται διαρκώς στους άλλους και κρατά για τον εαυτό της ό,τι περισσέψει. Και συνήθως δεν περισσεύει τίποτε. Είναι η εξάντληση του ανθρώπου που έμαθε να λέει «δεν πειράζει» όταν πειράζει, «μπορώ» όταν δεν μπορεί άλλο, «καλά είμαι» όταν μέσα του έχει κυριολεκτικά διαλυθεί, «προχωράμε» ενώ το κάθε βήμα μπροστά είναι αβάσταχτα επώδυνο…

Αν ο Αύγουστος κρατά μια υπόσχεση ευτυχίας που και εσύ αδυνατείς να νιώσεις, σταμάτα να πνίγεις τον πόνο της ψυχής σου στο αλάτι μιας καταγάλανης θάλασσας που δεν θες ούτε να αντικρίσεις. Ίσως η μελαγχολία που αισθάνεσαι να είναι ο τρόπος να ομολογήσεις στον εαυτό σου ότι πρέπει να σταματήσει πια να αντέχεις, ότι έχεις ανάγκη να σε φροντίσουν, ότι αποφάσισες να διεκδικήσεις την πολύτιμη ζωή της….ζωής σου!

Photo credits: Ελένη Κόνιαρη

Σε μια βανίλια υποβρύχιο κρύβεται η πιο γλυκιά μου θύμηση…πολλά πολλά χρόνια πριν..Στεντόρειο από το τραγούδι των τζιτζι...
18/08/2026

Σε μια βανίλια υποβρύχιο κρύβεται η πιο γλυκιά μου θύμηση…πολλά πολλά χρόνια πριν..

Στεντόρειο από το τραγούδι των τζιτζικιών μεσημέρι και εγώ περιπλανιέμαι στις Στενιές της Άνδρου. Το χωριό μοιάζει λυτρωτικά αφημένο στην ησυχία του από τον άνθρωπο καθώς περπατώ ανάμεσα στα γραφικά σοκάκια του. Παρατηρώ τα σπίτια, τις ασβεστωμένες αυλές τους, τα νυχτολούλουδα και τα γιασεμιά που ξεπροβάλλουν ατίθασα από τα παρτέρια τους για να μου διηγηθούν την ιστορία τους.
Φθάνω στην όαση της μικρής πλατειούλας που απολαμβάνει την δροσερή σκιά του αιωνόβιου πλατάνου. Δύο ξύλινα τραπεζάκια με τις καρέκλες τους μπροστά σε ένα καφενεδάκι. Η πόρτα του ανοιχτή αν και έμοιαζε έρημο. Κάθομαι να ξαποστάσω κοιτώντας το απέραντο γαλάζιο στον ορίζοντα μακριά..
Πρώτα ακούω την γλυκιά φωνή της να μου λέει
«Δεν έχω τίποτε να σε φιλέψω κορίτσι μου. Μόνο ελληνικό καφέ αν θέλεις να σου φτιάξω..»
Ανασηκώνω το βλέμμα μου και αντικρίζω το ηλικιωμένο ρυτιδιασμένο πρόσωπο μιας γυναίκας να με κοιτά στοργικά..
«Ναι, θα ήθελα πολύ να πιω έναν καφέ από τα χέρια σας!»

Λίγη ώρα μετά την βλέπω να πλησιάζει με το αργό ασταθές βήμα της. Κρατά στα τρεμάμενα χέρια της ένα μικρό ασημένιο δίσκο στρωμένο με το λεπτεπίλεπτο σεμεδάκι της. Πάνω του το φλυτζανάκι με τον πιο μερακλίδικο καφέ και δίπλα του ένα κρυστάλλινο ψηλό ποτήρι με παγωμένο νερό και βυθισμένη μέσα του μια κουταλιά με ένα ολόλευκο σύννεφο μαστιχένιας βανίλιας..
«Αυτό έχω μόνο να σε γλυκάνω» ..είπε ντροπαλά και αποσύρθηκε αθόρυβα σαν οπτασία..

Δεν ξεχνώ ποτέ την γεύση της βανίλιας αυτής. Δεν ήταν η γλύκα της που μου έμεινε αξέχαστη. Ήταν ο τρόπος που μου προσφέρθηκε. Το νοιάξιμο, η φροντίδα, η σεμνότητα μιας προσφοράς που έχει ψυχή μέσα της, η φιλοξενία ενός ηλικιωμένου ανθρώπου που σε καλωσορίζει στον δικό του ταπεινό αλλά συνάμα τόσο όμορφο κόσμο.

Εκεί στο μικρό καφενεδάκι του χωριού ένιωσα ότι αρκεί το ελάχιστο για να νιώσεις ευτυχία. Ένας ήλιος να στριμώχνεται στα φύλλα του γίγαντα πλατάνου για να σε συναντήσει να απολαμβάνεις μια βανίλια υποβρύχιο μέσα σε κρυστάλλινα παγωμένο νερό πηγής.

Κάπως έτσι γράφτηκε ανεξίτηλα μέσα μου ότι η απλότητα της γενναιοδωρίας είναι δύο βασανισμένα τρεμάμενα ηλικιωμένα χέρια που κρατούν έναν δίσκο για να σε φιλέψουν την συγκίνηση της απροσποίητης αυθεντικής φροντίδας μιας βανίλιας υποβρύχιο

#βανίλιαυποβρύχιο

Έχουμε ανάγκη να ζήσουμε λίγο απρόσεχτα….εκεί που τελειώνει η άμμος να αρχίζει το νερό και αυτό να είναι η μοναδική νομο...
17/08/2026

Έχουμε ανάγκη να ζήσουμε λίγο απρόσεχτα….εκεί που τελειώνει η άμμος να αρχίζει το νερό και αυτό να είναι η μοναδική νομοτέλεια…Που είμαστε εμείς και ο χρόνος. Που έχει γλιστρήσει η μισή παραλία ανάμεσα από τα δάχτυλα μας. Που φαντάζει ατελείωτη αλλά δεν είναι…

*Οδυσσέας Ιωάννου

Αναπολώ τα παιδικά καλοκαίρια…τότε που δεν χρειαζόμασταν πολλά για να είμαστε ευτυχισμένοι. Τότε που η ψυχή μας ανέπνεε αλήτικη ελευθερία και ρουφούσαμε αχόρταγα την ζωή με ξεγνοιασιά. Ατέλειωτες βουτιές με μια μάσκα για να «κλέβουμε» όλα τα στολίδια του βυθού, κοχύλια και βότσαλα στις μικρές μας χούφτες, ζαρωμένα από την θάλασσα δάχτυλα και πεισματάρικη άρνηση να βγούμε από την αγκαλιά της.
Κάστρα στην άμμο μεγάλα και περίτεχνα σαν τα όνειρα μας, σχέδια της φαντασίας που κατέγραφαν το πέρασμα μας, ξυπόλητα βήματα και γραμμένα ονόματα με αυτοσχέδια ξυλαράκια εκεί που σκάει το κύμα.
Και ας ερχόταν μετά η θάλασσα να τα σβήσει όλα…να γκρεμίσει τα κάστρα μας, να διαγράψει τα σχέδια που τολμήσαμε να ζωγραφίσουμε στο άφθαρτο τετράδιο της..
Δεν ξέραμε τότε ότι αρκεί ένα μεγάλο κύμα για να κάνει το τώρα …πριν. Ότι η χαρά, το γέλιο, το παιχνίδι, η ανεμελιά είναι στιγμές…και ότι όλα είναι τόσο προσωρινά και τόσο αναλώσιμα όσο τα κάστρα, οι ζωγραφιές και τα βήματά μας στην αμμουδιά.
Ήταν όμως τόσο υπέροχα και ευτυχισμένα αληθινά την στιγμή που τα ζούσαμε..

Γι αυτό, μην αναβάλλεις το καλοκαίρι σου! Ζήσε το με όλη σου την ψυχή…και μην φοβηθείς ότι θα έρθει ένα μεγάλο κύμα να κλέψει τα όνειρα σου. Να πιστεύεις ότι όσο και να φαίνεται ακατόρθωτο εσύ θα πραγματοποιήσεις όλα μα όλα όσα έχεις ονειρευτεί!

Photo credits: Γιούλη Κυριακοπούλου

Ανοίγοντας την πόρτα βρέθηκα στο εσωτερικό μιας γραφικής εκκλησούλας, που η ενέργειά της με τύλιξε αμέσως στη θαλπωρή τη...
15/08/2026

Ανοίγοντας την πόρτα βρέθηκα στο εσωτερικό μιας γραφικής εκκλησούλας, που η ενέργειά της με τύλιξε αμέσως στη θαλπωρή της και ξάφνου αισθάνθηκα πλήρως εναρμονισμένη με τον ιερό αυτό χώρο. Το άρωμα από το λιβάνι και το μύρο άγγιξε σαν χάδι όλες μου τις αισθήσεις, γαληνεύοντας μονομιάς την ψυχή και το νου μου. Και τότε εκεί, στρέφοντας το βλέμμα μου στην αριστερή πλευρά του τοίχου, συναντήθηκαν οι ματιές μας και ένα ζεστό κύμα Αγάπης και συγκίνησης πλημμύρισε όλη μου την ύπαρξη.
Εκεί, σκεπασμένη γύρω-γύρω με ένα μεταξωτό, λευκό ύφασμα με το σύμβολο του σταυρού κεντημένο πάνω του με χρυσή κλωστή, βρισκόταν η ιερή εικόνα της Παναγίας…
Τυλιγμένη στον κόκκινο χιτώνα Της…να κρατάει στην αγκαλιά Της τον λατρεμένο Της Υιό…
Ιερή εικόνα…ιερή φιγούρα…ιερή στιγμή…το θαύμα και το μεγαλείο της Μητρότητας απεικονισμένο με πάσα λεπτομέρεια, δημιουργώντας σου συναισθήματα δέους, Αγάπης, λατρείας, συγκίνησης, θαυμασμού, αγαλλίασης…Το πρόσωπό Της γεμάτο τρυφερότητα προς τον μονάκριβο Υιό Της…που σήμαινε για Εκείνη τον κόσμο ολόκληρο…κι ακόμη παραπέρα…Τον Υιό Της, που αργότερα είδε να σταυρώνεται επειδή θέλησε και πάσχισε να κηρύξει παντού την ΑΓΑΠΗ…Την Αγάπη που μεταμορφώνει και το πιο άγονο τοπίο στην ίδια τη ΖΩΗ…Που είναι η μεγαλύτερη δύναμη για να καταφέρουμε το ο,τιδήποτε, φτάνει μόνο να το συνειδητοποιήσουμε…και να το θελήσουμε…και να κινηθούμε προς την κατεύθυνσή της…
Η Αγάπη της Μητέρας προς το παιδί της…
Που δεν διστάζει να θυσιαστεί για να το προστατεύσει…που είναι πάντοτε δίπλα του ανιδιοτελώς και που παίρνει ζωή μέσα από το χαμόγελό του…
Που είναι ο επίγειος άγγελός του…
Που θα έδινε για χάρη του και την ίδια της τη ζωή…χωρίς δεύτερη σκέψη…φτάνει εκείνο να είναι χαρούμενο κι ευτυχισμένο…για πάντα…
Η Μάνα…ιερή λέξη…άγια η μορφή της…
Άγρυπνος προστάτης του παιδιού της…
Φροντίζει αγόγγυστα για εκείνο χωρίς να υπολογίζει δυσκολίες και φουρτούνες. Γιατί δεν υφίστανται δυσκολίες, όταν πρόκειται για τη ζωή του παιδιού της. Βρίσκει πάντοτε λύσεις και δεν υπάρχει άλλη επιλογή παρά μόνο η μέγιστη δυνατή φροντίδα από εκείνη προς αυτό…
Η Παναγία…
Προστάτιδα της Μητρότητας…
Υμνεί τη Ζωή…και τη θαυματουργή δύναμη της Αγάπης…
Με το παιδί Της πάντοτε στην αγκαλιά Της…
Πριν…τώρα…μετά…παντοτινά…αιώνια…

*Βίκυ Καλοφωτιά

Ένας χαιρετισμός στην Παναγία μας. Τη Μητέρα των μητερών. Στο γλυκύτερο όνομα που έχει ο κάθε άνθρωπος στην καρδιά του.
Η Παναγία είναι το στήριγμα μας, η οδηγός, το καταφύγιο, η προστάτιδα που μας δίνει δύναμη, ελπίδα και παρηγοριά. Σύμβολο της άνευ όρων αγάπης, της αγνότητας, της ταπεινοφροσύνης, της ενσυναίσθησης, της θυσίας και της αντοχής στον πόνο. Βίωσε την υπέρτατη δοκιμασία που μπορεί να βιώσει ένας άνθρωπος. Την μαρτυρική απώλεια του παιδιού της. Στωικά, σεμνά όπως έζησε. Μας δίδαξε την συγχώρεση και μας έμαθε ότι όλα του κόσμου τα παιδιά είναι παιδιά μας.
Σήμερα, ημέρα της Κοίμησης της Θεοτόκου μας, το «χαροποιόν πένθος» κάθε ελληνορθόδοξης ψυχή!
Η εικόνα της Παναγίας περιμένει το τρυφερό φιλί μας και την προσευχή μας!

Χρόνια πολλά σε όσους γιορτάζουν! Χρόνια πολλά σε όλους σας!

Photo credits: Sotiris Dimou

#Δεκαπενταύγουστος

Στα γόνατα για την Παναγία μας…Πέφτουν στα γόνατα από το λιμάνι και ανεβαίνουν αργά και αποφασιστικά. Τα χέρια τους γαντ...
14/08/2026

Στα γόνατα για την Παναγία μας…
Πέφτουν στα γόνατα από το λιμάνι και ανεβαίνουν αργά και αποφασιστικά. Τα χέρια τους γαντζώνουν τις ηλιοκαμένες πέτρες κάτω από τον υφασμάτινο διάδρομο και κάθε πόνος σβήνει μπροστά στην πίστη και την ελπίδα τους. Μάτια και χείλη βασανισμένα κοιτούν παρακλητικά τον ιερό προορισμό τους. Την θαυματουργή εικόνα της Παναγίας μας στην Τήνο!

Κύματα ανθρώπων προσέρχονται γονυπετείς στην Χάρη της. Δεν γνωρίζεις την ιστορία τους. Δεν γνωρίζεις αν προσεύχονται για την υγεία του παιδιού τους, του αγαπημένου τους ανθρώπου ή την δικιά τους. Αν παρακαλούν για ένα θαύμα ή αν τηρούν την υπόσχεση που Της έδωσαν με ταπεινότητα και ευγνωμοσύνη. Δεν γνωρίζεις αν πίσω από το κάθε μαρτυρικό βήμα τους υπάρχουν νοσοκομεία, αβάσταχτες αγωνίες, άγρυπνες νύχτες και εξαντλητική αναμονή μιας καλής είδησης μπροστά από πόρτες όπου η ζωή έχει αφεθεί στα χέρια του Θεού.

Τι μεγάλη δύναμη χρειάζεται να πέσεις στα γόνατα για την πίστη σου…! Όχι από την αδυναμία μιας ταπεινωτικής ήττας. Αλλά από επιλογή όταν όλες οι λέξεις σου έχουν εξαντληθεί και το σώμα σου επιθυμείς να γίνει όλο μια προσευχή. Κάθε γόνατο που ακουμπά στο έδαφος είναι μια ομολογία ότι εμείς οι άνθρωποι δεν ελέγχουμε στην πραγματικότητα τίποτε. Υπάρχει κάτι πολύ μεγαλύτερο που αποφασίζει για εμάς όταν η επιστήμη σηκώνει τα χέρια ψηλά..Ακόμη και όταν χαθεί κάθε ελπίδα…η πίστη σου είναι το μόνο απάγκιο που αντλείς κουράγιο και νόημα για να αντέξεις και να μην διαλυθείς από την απελπισία…

Η εικόνα των προσκυνητών πάντα με συγκλονίζει. Με ωθεί να χαμηλώνω το κεφάλι μου μπροστά τους. Από σεβασμό. Από ενσυναίσθηση για τον πόνο που κουβαλά το σώμα τους και η ψυχή τους. Και ασυναίσθητα πάντα προσεύχομαι μέσα μου να ακούσει η Παναγία μας την παράκληση τους…

Στην Τήνο η πίστη δεν γνωρίζει κοινωνικές τάξεις. Ανάμεσα στους προσκυνητές θα συναντήσεις όλους τους ανθρώπους και μπροστά στην ιερή εικόνα της Παναγίας μας ο πλούσιος, ο φτωχός, ο μορφωμένος και ο αγράμματος, ο ντόπιος και ο ταξιδιώτης που έφθασε από μακρυά, όλοι μα όλοι γονατίζουν με την ίδια θρησκευτική αφοσίωση. Και ίσως αυτή να είναι μία από τις πιο δυνατές εικόνες ισότητας που μπορεί να γεννήσει η πίστη.

Η Παναγία της Τήνου έχει συνδεθεί όσο ελάχιστα προσκυνήματα στην Ελλάδα με αυτή την αδήριτη ανθρώπινη ανάγκη. Από την εύρεση της εικόνας της Ευαγγελίστριας τον 19ο αιώνα μέχρι σήμερα, εκατομμύρια άνθρωποι έχουν επισκεφθεί το νησί για το τάμα τους, για την προσευχή τους, για την παράκληση τους, για την απαντοχή της ίασης, για το ευχαριστώ της ευγνωμοσύνης τους προς την Μητέρα όλων μας. Υπάρχουν αμέτρητες αφηγήσεις ανθρώπων που μιλούν για τα θαύματα Της, για την παρηγοριά και τη βοήθεια της Θείας Χάρης Της.

Πριν η Τήνος γίνει προορισμός σαν νησί της υψηλής γαστρονομίας, των υπέροχων γραφικών χωριών, των αριστουργημάτων της μαρμαροτεχνίας και των υπέροχων θαλασσοφίλητων παραλιών, για γενιές Ελλήνων ήταν μόνο τόπος προσκυνήματος. Πολύ πριν οι ταξιδιωτικοί οδηγοί ανακαλύψουν την ομορφιά της, οι άνθρωποι έμπαιναν στα καράβια μόνο με ένα κερί στο χέρι και μια προσευχή μέσα τους. Και εξακολουθούν να το κάνουν όχι μόνο τον Δεκαπενταύγουστο, αλλά ολόκληρη τη διάρκεια του χρόνου. Ίσως μάλιστα η Τήνος να έχει δύο εντελώς διαφορετικά πρόσωπα. Το ένα είναι φωτεινό, καλοκαιρινό, γεμάτο ξερολιθιές, γραφικά χωριά σκαρφαλωμένα στις πλαγιές, ξεχωριστές γεύσεις, καλλιτεχνία και εκείνον τον μαστιγωτικό άνεμο που μπορεί μέσα σε λίγα λεπτά να σου θυμίσει ποιος πραγματικά εξουσιάζει το Αιγαίο. Το άλλο πρόσωπό της είναι αθόρυβο. Είναι ένα κεφάλι σκυμμένο. Δυο χέρια και γόνατα που ακουμπούν στο έδαφος. Ένα κερί. Ένα τάμα. Ένα όνομα ψιθυρισμένο τόσο χαμηλά, ώστε μόνο εκείνος που προσεύχεται και Εκείνη στην οποία απευθύνεται γνωρίζουν ποιο είναι.

Η ανθρώπινη οδύνη αποτελεί τον μόνο δρόμο που φθάνει στον Θεό ως αγάπη. Και η προσευχή μπροστά στην Παναγία μας είναι παρηγοριά και καταφύγιο ψυχής που σε ανατάσσει και σε συνδέει άρρηκτα με με την ευλογία Της. Και ίσως, συλλογίζομαι, όλες οι γονυπετείς ταπεινές ανθρώπινες μορφές που προχωρούν αργά προς την εικόνα Της, έχουν μια ασύλληπτα τιτάνια δύναμη ψυχής που ποτέ δεν είχαν…. όρθιοι.

Photo credits: Λένα Θεοχαρίδου

.

Με πλοηγό το μυστήριο της ατίθασης βλάστησης ακολουθώ την πορεία που ευωδιάζει κάθε πρωινό..Μυρωδιές πελαγίσιας αλμύρας ...
13/08/2026

Με πλοηγό το μυστήριο της ατίθασης βλάστησης ακολουθώ την πορεία που ευωδιάζει κάθε πρωινό..
Μυρωδιές πελαγίσιας αλμύρας πνιγμένες στη μέθη, από το νέκταρ που αναβλύζουν τα θαλασσόκρινα.
Αχόρταγο το βλέμμα αιωρείται, εκεί που το άσπρο των ανθών ανταμώνει τον αφρό των κυμάτων.
Τι κάλλος! τραγουδούν τα γλαροπούλια.
Κρίνα της Παναγίας που ευαγγελίζονται τον λυτρωμό σου Ελλάδα μου!

*Σοφία Αγραπίδη

Τον Αύγουστο ένα θαύμα της φύσης ανθίζει στις ακρογιαλιές μας. Αχτίδες λευκής ομορφιάς και ευωδιαστού αρώματος, παιδιά της άμμου που νανουρίζονται από τον φλοίσβο και απολαμβάνουν τα αλμυρά φιλιά της θάλασσας. Τα κρινάκια της Παναγίας μας, τα #θαλασσόκρινα!

Η ανεπιτήδευτη ομορφιά των λευκών λεπτεπίλεπτων ανθών αγγίζει την ψυχή μας καθώς άηχα κραυγάζουν τον αγώνα της επιβίωσης τους. Ένα πανάρχαιο λουλούδι όσο και η ιστορία μας που εξαφανίζεται σιγά σιγά από τις ακτές μας.
Ανήκει στους ασφόδελους και το λατινικό όνομα του είναι Pancratium maritinum από την κραταιά φύση του να αντέχει στο μαστίγωμα των μελτεμιών και τα πυρωμένα χάδια του ήλιου.
Το Συμβούλιο της Ευρώπης έχει κατατάξει το κρινάκι της Παναγίας ως σπάνιο και απειλούμενο είδος λόγω των αλλαγών που έχει επιφέρει η ανθρώπινη παρέμβαση. Άντεξε χιλιάδες χρόνια, αμέτρητα άφθαρτα κύματα, ταξίδεψε τον σπόρο του σε όλα τα μήκη και τα πλάτη των θαλασσών για να βρει ένα αγαπημένο αμμογιάλι να ριζώσει…και όμως φοβήθηκε και εξολοθρεύτηκε από τον άνθρωπο που διεκδίκησε για τον εαυτό του τις παραλίες.

Η διατήρηση αυτού του ταπεινού και αθάνατου ιστορικά λουλουδιού οφείλει να είναι προτεραιότητα μας. Να μένουν ανέγγιχτες οι παραλίες που το φιλοξενούν για να ομορφαίνει τα καλοκαίρια τα δικά μας και των παιδιών μας.

Η στωική αγνότητα των θαλασσόκρινων συμβολίζει την αξία της επιμονής και της δύναμης που οφείλουμε να έχουμε απέναντι σε αντίξοες συνθήκες. Η γοητευτική απλότητα της ύπαρξης τους είναι μια ανεκτίμητη μαθητεία για το θαύμα της δημιουργίας και τον απαράμιλλο σεβασμό μας προς την φύση που ανεξήγητα συνεχίζει να μας προσφέρει ζωή και ομορφιά ενώ εμείς την πληγώνουμε….

Photo credits: Απόστολος Καρύδας

Address

Βουτσινά 65
Holargos
15561

Opening Hours

Monday 08:00 - 20:30
Tuesday 08:00 - 20:30
Wednesday 08:00 - 20:30
Thursday 08:00 - 20:30
Friday 08:00 - 20:30
Saturday 08:00 - 20:00

Telephone

+302106528036

Alerts

Be the first to know and let us send you an email when Φαρμακείο Γκιούρδα Χριστίνα - Giourda Pharmacy posts news and promotions. Your email address will not be used for any other purpose, and you can unsubscribe at any time.

Contact The Practice

Send a message to Φαρμακείο Γκιούρδα Χριστίνα - Giourda Pharmacy:

Shortcuts

Share