24/05/2025
ΓΙΟΥΡΟΒΙΖΙΟΝ TRANSFORMERS
Το πώς το «παράδοξο» γίνεται «κανονικό».
Σε λίγο θα προτιμούμε «τρανφόρμερ» υδραυλικό, «τρανφόρμερ» ηλεκτρολόγο, «τρανφόρμερ» ψυκτικό, «τρανφόρμερ» μηχανικό, εεεε…… πώς να το κάνουμε;…. θα υπερτερούν.
Γιουροβίζιον έχω σταματήσει να παρακολουθώ εδώ και 20 χρόνια. φέτος, μετά τον τελικό κυπέλου ποδοσφαίρου , προτίμησα να πάω με την παρέα μου σε ένα πανηγύρι στο διπλανό χωριό και να φάω σουβλάκια. Ήπιαμε και ρετσίνες σε πλαστικό ποτήρι. Από αυτά τα ποτήρια που είναι διαφανή και ελαφριά και που όταν μένουν άδεια πέφτουν κάτω από το τραπέζι και τα ψάχνεις. Παρακολουθήσαμε και πολλά παιδιά που χόρευαν παραδοσιακούς χορούς του τόπου μας, Κερκυραϊκά και Ηπειρώτικα.
Μπράβο τους που άφησαν εκτός τα “application” και τα “tik tok” και ασχολήθηκαν με κάτι πιο δημιουργικό. Μας έκοψε και το κρύο αλλά μια χαρά ήταν. Το πακέτο δηλαδή ήταν Σουβλάκια, Ρετσίνα, Ντίρι- ντίρι-ντίρι το βιολί και δώστου γύρω γύρω όλοι, κάποια κουνούπια, τέλειο. Έλειπε η σκόνη διότι είχε βρέξει πρωτύτερα αλλά δεν πειράζει ,την επόμενη.
Γύρισα σπίτι και άνοιξα το κουτί. Πρώτη λέει η Αυστρία « στο Γιουροβιζιόν». Για να δω λέω τι τραγούδι είναι αυτό; Ήμουν και προκατειλημμένος διότι κάθε χρόνο λένε πως ψηφίζουν για πρώτο το χειρότερο, κλπ ,κλπ, κλπ.
Η πρώτη εικόνα που βλέπω ήταν ένα αγοροθηλυκοτρασφόρμερ να τραγουδάει με γυναικεία φωνή. Μην βιαστείτε να με χαρακτηρίσετε ομοφοβικό , ρατσιστή, σεξιστή κλπ διότι δεν είμαι. Αφήστε με να το σφάξω…..
Για πάμε, λέω….. μία από τα ίδια;
Ομολογώ ότι το τραγούδι ήταν πολύ καλό, τέλεια η εκτέλεση , τέλεια τα φωνητικά, τέλεια τα σκηνικά. Προφανώς, αν και δεν είμαι ειδικός , θα του άξιζε λέω, όντως να ψηφιστεί πρώτο.
Αλλά αυτήν την εποχή , με όσα έχουν πραγματωθεί και ειπωθεί όσον αφορά την « woke agenda” , κάνοντας τον « δικηγόρο του διαβόλου», όταν είδα το τρανφόμερ « στράβωσα».
Δηλαδή ρε φίλε; θα ρωτήσει κάποιος, Εσύ που μας το παίζεις και καλλιτέχνης !!!!!
Για πές μας ναούμε.
Ένας καλλιτεχνάρας που είναι και λίγο τρανφόμερ δηλαδή ,δεν μπορεί να εκφράσει την τέχνη του και να κερδίζει;
Σωστόςςςςςςςςςςς……
Τουναντίον. Η τέχνη είναι τέχνη και γι αυτό ονομάζεται και τέχνη. Η τέχνη μας χωράει όλους χωρίς διακρίσεις και ξεχωρίζει από μόνη της. Συμφωνώ «απολυτίστως» όπως έλεγε χιουμοριστικά ένας γνωστός μου.
Αλλά έτσι που καταντίσανε την σκέψη μας αυτοί οι πολιτισμένοι «ανέγγιχτοι», «οι αναμφισβήτητοι» , οι όσιοι ψευτοάρχοντες, οι παγκοσμιοποιητές ,οι τσακπινογαργαλιάρηδες πολυπολιτισμικοί , πώς να μην πάει το μυαλό στην πονηριά και να τα βλέπει όλα στραβά; Όταν η επιτυχία κι όταν όλα όσα συμβαίνουν γύρω μας , για να ευοδωθούν και να είναι κοινώς αποδεχτά ,τείνουν να ταυτίζονται με τον «τρανσφορμιτισμό» και μόνον αυτόν , χαρακτηρισμένο πλέον ως προνόμιο , τότε πώς να μην πάει το μυαλό στο «στραβό», ρε όρνια;
Εάν ήταν μία άλλη εποχή , χωρίς να έχουμε βομβαρδιστεί από την παραπληροφόρηση όσον αφορά «το διαφορετικό» όντως θα ήταν αλλιώς. Όπως τότε με την Τρανσέξουαλ τρανφόρμερ Κοντσίτα , με το μούσι , πάλι Αυστριακιά το 2014, φαίνεται το’χουνε το έργο στην Αυστρία . Αλλά τότε δεν υπήρχε “woke agenda”. Κανείς δεν παραξενεύτηκε και ο κόσμος δέχτηκε αυτό το «διαφορετικό» πιο ομαλά, πιο θετικά και υπό άλλη λογική . Τώρα πάνε να μας κάνουν το «διαφορετικό»- «κανονικό» και το «κανονικό»- « διαφορετικό». Και έτσι αδικείται και ο Αυστριακός που είναι πολύ καλός καλλιτέχνης .Και αδικούνται όλα τα άτομα αυτής της ομάδας.
Και σου πάει στο μυαλό να αναρωτιέσαι . Ρε, μήπως λόγω του ότι είναι «τρανφόμερ» είναι και « προνομιούχος» και τον ψηφίσανε για προώθηση της ατζέντας ; Όσο και να μην το θες , το μυαλό πάει και εκεί.
Είναι σαν σε κάθε ληστεία τράπεζας, να βλέπεις τον Ρωχάμη να τηλεφωνεί από το απέναντι περίπτερο . Τυχαίο; Αναρωτιέσαι.
Και θα ρωτήσει κάποιος. Δεν έχει δικαίωμα ο Ρωχάμης να πάρει τηλέφωνο;.
Μα και φυσικά έχει. Μπορεί τηλεφωνικώς να παραγγέλνει στον μανάβη, στον κρεοπώλη, στην μάνα του, σε ντελίβερυ κι όπου θέλει..
Αλλά να συμβαίνει σε κάθε ληστεία να τηλεφωνεί από το απέναντι περίπτερο αρχίζεις και στραβώνεις ,έτσι δεν είναι;
Έτσι και στις περισσότερες προτιμήσεις. Αυτοί που προτιμούνται στις μέρες μας συνήθως είναι οι «προνομιούχοι τρανσφορμητιστές». Τυχαίο λες; Σαν τον Ρωχάμη που τηλεφωνεί.
Σε λίγο θα προτιμούμε «τρανφόρμερ» υδραυλικό, «τρανφόρμερ» ηλεκτρολόγο, «τρανφόρμερ» ψυκτικό, «τρανφόρμερ» μηχανικό, εεεε…… πώς να το κάνουμε;…. θα υπερτερούν.
Και αρχίζει τώρα ο άλλος να το συνηθίζει.
Και το «παράδοξο» να το βλέπει «κανονικό» και το αντίστροφο.
Αρχίζει δηλαδή να πιστεύει ότι αυτός είναι το διαφορετικό και ο τρανσφόμερ το κανονικό.
Υπενθυμίζω ότι δεν έχω τίποτα με τους τρανσφόρμερς. Τα έχω με την παραφληροφόρηση, την αναγκαία αποδοχή και παραδοχή των προνομιούχων αυτών σαν φυσιολογικότερων των φυσιολογικών ,χωρίς καν να με ρωτήσουν. Πάρτο, φάτο και σκάσε δηλαδή.
Όσο πιο συχνή είναι μία πληροφορία τόσο ο εγκέφαλος την συνηθίζει και την πιστεύει. Όπως ο κόσμος έχει πιστέψει ότι χωρίς το κινητό στο χέρι δεν θα υπάρχει ζωή, έχει πιστέψει ότι η επικοινωνία γίνεται μόνον με μηνύματα, έχει πιστέψει ότι είναι φυσιολογικό τα καύσιμα να είναι ακριβά, τα ενοίκια, η τροφή .
Έχει πιστέψει ότι είναι φυσιολογικό ο ξεριζωμός των δασών ,η καταστροφή του περιβάλλοντος, η υποτίμηση της περιουσίας του, το να πληρώνει υπέρογκους φόρους, η χώρα πνιγμένη στην διαφθορά, να καταστρέφεται ο διπλανός του, να μην του μένει φράγκο, να πεινάει , να βασανίζεται.
Έχει πιστέψει ότι πρέπει να τον κερατώνει η/ο σύντροφος του. Να κερατώνει ο ίδιος. Να κοροϊδεύει, να πετάει σκουπίδια, να μην πληρώνει τους υπαλλήλους του, να βασανίζει άλλους , να είναι άπληστος.
Και φυσικά να φαίνεται φυσιολογικό το να μην αισθάνεται κανείς να αντιδράσει. Πλήρης απάθεια. Αντίθετα, κατακρίνει όποιον αντιδρά. Διότι του έχει εγκατασταθεί μέσα του η αδράνεια , το μη κίνητρο και ο φόβος.
Όλα φυσιολογικά λοιπόν.
Να σας ενημερώσω λοιπόν φίλοι μου και είναι προσωπική μου βέβαια γνώμη, δεν σημαίνει δηλαδή ότι πρέπει να την ασπαστείτε, ότι η ανθρωπότητα έχει εμπλακεί στην συνθήκη της «αίσθησης του αβοήθητου» ή όπως επίσης συναντάται και αποκαλείται και σαν «εκμαθημένη αβοηθησία».
Το αν είναι κατευθυνόμενη ή όχι , δεν θα το πω εγώ , ότι καταλαβαίνει ο καθένας. Μικρό με είχαν ψεκάσει με φλιτ και έτσι δεν παίρνω το ρίσκο.
Να σας εξηγήσω τι εννοώ.
Κάποτε έκαναν ένα πείραμα.
Σύμφωνα με την Αμερικανική Ψυχολογική Εταιρία, η «εκμαθημένη αβοηθησία» ή αίσθηση αδυναμίας προκύπτει όταν ένα άτομο επανειλημμένα εκτίθεται σε στρεσογόνες καταστάσεις που δεν μπορεί να ελέγξει. Αυτό το οδηγεί στο να μην προσπαθεί να αλλάξει ή να ελέγξει μια κατάσταση, ακόμη και όταν υπάρχει η δυνατότητα. Με άλλα λόγια, το άτομο υιοθετεί τη στάση ότι είναι ανίκανο να επέμβει ή να βελτιώσει τα πράγματα, ακόμα κι όταν η αλλαγή είναι εφικτή. Καθώς χάνει τα εσωτερικά του κίνητρα, συχνά παραιτείται από οποιαδήποτε προσπάθεια πριν καν ξεκινήσει. Ένα συνηθισμένο επακόλουθο είναι η δυσκολία στη λήψη αποφάσεων.
Η θεωρία αυτή παρουσιάστηκε από τους Seligman και Maier το 1967. Προέκυψε από ένα πείραμα στο οποίο, κατά την πρώτη φάση, δύο ομάδες σκύλων υποβλήθηκαν σε ηλεκτρικά σοκ. Οι σκύλοι της πρώτης ομάδας δεν είχαν τρόπο να σταματήσουν τα σοκ και παρουσίασαν σημάδια κατάθλιψης και άγχους. Αντίθετα, οι σκύλοι της δεύτερης ομάδας μπορούσαν να πατήσουν έναν μοχλό για να διακόψουν τα σοκ, και δεν εμφάνισαν τέτοιες αντιδράσεις.
Στη δεύτερη φάση του πειράματος, όλοι οι σκύλοι εκτέθηκαν ξανά σε ηλεκτρικά σοκ. Αυτοί που στην πρώτη φάση δεν είχαν έλεγχο (η πρώτη ομάδα), δεν προσπαθούσαν πλέον να τα αποφύγουν, ακόμη κι όταν υπήρχε τρόπος να το κάνουν. Είχαν "μάθει" πως είναι αδύναμοι να επηρεάσουν την κατάσταση και, ως αποτέλεσμα, είχαν παραιτηθεί από κάθε προσπάθεια.
Ο Seligman περιέγραψε 3 βασικά χαρακτηριστικά της «εκμαθημένης αβοηθησίας»:
• παθητική στάση στο τραύμα
• αύξηση επιπέδων στρες
• τα άτομα δυσκολεύονται να μάθουν ότι μπορούν να ελέγξουν το τραύμα.
Κάπως έτσι λοιπόν το «παράδοξο» έγινε «κανονικό» και το αντίστροφο ,φίλε μου.
Κάπως έτσι θα σου φαίνονται και σένα όλα φυσιολογικά. Θα μάθεις κι εσύ να πεταλώνεις την μαρμελάδα, να τσιμεντωνεις τους μοστάκους και να ξυρίζεις τα μαρούλια καθώς θα τρως ακρίδες πατσιτσάδα με καρλάκους σως και κάβουρα κομπόστα.
Εις το επανιδείν ,
Υ.Γ.
Πολλά συγχαρητήρια στην Ελληνική συμμετοχή που ήταν μία συμπαντική σπουδή μελωδίας και ποίησης τόσο που πιστεύω ότι αυτός ο διαγωνισμός δεν το άξιζε.. Μύρισε Ελλάδα στους πανταχού ξενέρωτους.
Την άλλη Κυριακή τα λέμε.
Άρθρο: Αναλύτης Δημήτρης.
Εικαστικός , Σύμβουλος ψυχικής Υγείας. https://analitiscounseling.gr/
