13/08/2026
Σε συνέχεια της προηγούμενης ανάρτησης….
…… Μη μικραίνετε τα παιδιά σας για να χωρέσουν στον φόβο σας
Διάβασα τυχαία μια συνέντευξη του Νίκου Καλογερόπουλου και στάθηκα σε αυτά τα λόγια του:
«Ο πατέρας μου ντρεπότανε που είχε έναν γιο που έκανε τον καραγκιόζη στην τηλεόραση… Εδώ δεν μου μίλαγαν, ούτε χυλοπίτες δεν μου ’στελνε η μάνα μου και δούλευα οικοδομή για να πληρώσω τη σχολή, το νοίκι, το φαγητό… Η μοίρα μου, ακολούθησα αυτό που μου έλεγε η ψυχή μου… Όταν αγαπάς κάτι, το κυνηγάς».
Δεν μπορούμε να γνωρίζουμε όλα όσα ένιωθε εκείνος ο νέος άνθρωπος. Τα λόγια του, όμως, μας επιτρέπουν να φανταστούμε τη μοναξιά του. Την ώρα που ο ίδιος καμάρωνε για την ερμηνεία του, ο πατέρας του ντρεπόταν. Την ώρα που προσπαθούσε να βρει τον δρόμο του, οι γονείς του απέσυραν τον λόγο και τη στήριξή τους.
Κι εκείνος έπρεπε να αντέξει όχι μόνο την οικοδομή, την κούραση, την πείνα και την ανασφάλεια, αλλά και κάτι βαθύτερο: να συνεχίσει να πιστεύει σε αυτό που αγαπούσε, ενώ οι άνθρωποι από τους οποίους περίμενε την πρώτη αναγνώριση το απαξίωναν.
Αυτό είναι μια τεράστια ψυχική υπέρβαση.
Να μη μετατρέψεις την ντροπή του γονιού σου σε ντροπή για τον εαυτό σου. Να μη θεωρήσεις την απόρριψή του απόδειξη ότι δεν αξίζεις. Να μη γυρίσεις πίσω μόνο και μόνο για να ξανακερδίσεις την αποδοχή του. Να ακούσεις τη φωνή της ψυχής σου, ενώ γύρω σου ακούγονται μόνο φωνές αμφισβήτησης.
Όμως ας μην εξιδανικεύουμε τη δυσκολία.
Ο Νίκος Καλογερόπουλος δεν έγινε αυτός που έγινε χάρη στην απόρριψη, αλλά παρά την απόρριψη. Η στέρηση δεν είναι απαραίτητη για να δυναμώσει ένα παιδί. Η ταπείνωση δεν είναι παιδαγωγική μέθοδος. Η σιωπή δεν χτίζει χαρακτήρα. Και το γεγονός ότι ένας άνθρωπος κατόρθωσε να μετατρέψει το τραύμα του σε δημιουργία δεν σημαίνει ότι δεν πλήρωσε ψυχικό κόστος…….