14/06/2026
Το Σάββατο 13/6, είχα τη χαρά να συναντηθώ με μια μικρή ομάδα γονέων και εκπαιδευτικών του 11ου Δημοτικού σχολείου Κερατσινίου και να μιλήσουμε για την παιγνιοθεραπεία, το παιχνίδι και τη δύναμη της σχέσης.
Μαζί, διαβάσαμε «Το λαγουδάκι άκουγε» και σταθήκαμε σε αυτό που έκανε το λαγουδάκι: δεν έσπευσε να δώσει λύσεις, να διορθώσει ή να αλλάξει κάτι. Έμεινε εκεί, δίνοντας του χώρο να νιώσει όσα είχε ανάγκη να νιώσει.
Μέσα από τη συζήτηση και μια συμβολική δραστηριότητα ζωγραφικής, προσπαθήσαμε να φανταστούμε ένα παιδί που νιώθει ότι κανείς δεν το καταλαβαίνει και, το ίδιο παιδί, όταν κάποιος το ακούει πραγματικά. Τότε, άρχισαν να εμφανίζονται στις ζωγραφιές και στα λόγια μας έννοιες όπως η παρουσία, το γέλιο, η συζήτηση, η αγάπη, το χρώμα, αλλά και η ασφάλεια.
Συζητήσαμε όμως και κάτι επίσης πολύ σημαντικό: ότι τα παιδιά δεν χρειάζονται μόνο έναν ενήλικα που ακούει και αποδέχεται. Χρειάζονται και έναν ενήλικα που μπορεί ο ίδιος να εκφράζεται, να επικοινωνεί με ειλικρίνεια, να βάζει όρια και να προστατεύει.
Γιατί η σχέση δεν γίνεται ασφαλής μόνο όταν το παιδί έχει χώρο να εκφραστεί, αλλά και όταν ο ενήλικας μπορεί να σταθεί σταθερά, αυθεντικά και με φροντίδα απέναντί του.
Τα παιδιά δεν έχουν ανάγκη μόνο από αποδοχή. Έχουν ανάγκη και από όρια. Όρια που δεν τιμωρούν, δεν απορρίπτουν και δεν ντροπιάζουν, αλλά προστατεύουν και βοηθούν το παιδί να νιώσει ασφαλές μέσα στη σχέση.
Έφυγα από αυτή τη συνάντηση με ευγνωμοσύνη για το μοίρασμα, την εμπιστοσύνη και το ασφαλές κλίμα που δημιουργήθηκε. Και με μια σκέψη που θα με συντροφεύει συχνά:
"Ίσως η αλλαγή να μην ξεκινά όταν βρίσκουμε τις σωστές απαντήσεις. Ίσως να ξεκινά όταν κάποιος μας συναντά εκεί ακριβώς που βρισκόμαστε...με αποδοχή, σύνδεση και τα όρια που κάνουν τη σχέση ασφαλή."
Σας ευχαριστώ όλους για την φιλοξενία, την παρουσία και τη συμμετοχή σας.
