What are the opening hours?

Monday 10:00 - 21:00 Tuesday 10:00 - 21:00 Wednesday 10:00 - 21:00 Thursday 10:00 - 21:00 Friday 10:00 - 21:00

AEnima, Ασκληπιού 6, Lárisa (2026)

05/06/2026

"Πως θα καταλάβω οτι το παιδί μου μεταβαίνει στο 2ο στάδιο της ανάπτυξης του;

Το 1ο στάδιο είναι από 0-6 ετών, το 2ο από 6-12 ετών.
Ποιά είναι όμως εκείνα τα χαρακτηριστικά που μας κάνουν να καταλάβουμε ότι ξεκινά το πέρασμα από «μωρό» σε «παιδί»;

Σωματικά θα το διαπιστώσετε όταν το παιδί ξεκινά να χάνει τα νεογιλά του δόντια κ να βγάζει τα μόνιμα! Καμιά φορά η νηπιακή ηλικία επιμένει παρ οτι μπορεί να έχει πατήσει τα 6 δεν εχει κουνήσει κανένα δόντι! Ευτυχώς η ζωή μας πάει μπροστά κ κάνει την εμφάνισή του ενα νέο δόντι, αναγκάζοντας το παλιό δοντάκι να φύγει!
Πολλοί οδοντίατροι συμβουλεύουν να βγει με παρέμβαση το παλιό ενώ άλλοι το αφήνουν να πέσει μόνο του.

Λιγότερο εμφανές είναι που μακραίνουν τα άκρα τους! Χέρια πόδια μακραίνουν μεταβαίνοντας στην «εποχή της αγέλης» όπου ειναι έτοιμα να αλληλεπιδράσουν με τους συνομήλικες τους παίζοντας ασταμάτητα έξω! Θέλουν να κάνουν μακρινούς περιπάτου κ βόλτες με ποδήλατο και πολλές αθλητικές/κινητικές δραστηριότητες αλλά μεγάλων αποστάσεων! Αυτά τα πόδια και χέρια που μακραίνουν πρέπει να δοκιμάσουν τις δυνατότητες τους, πολλές απο τις οποίες μπορεί να ειναι να κατέβουν τη σκάλα με το κεφάλι 😅
Τα περισσότερα παιδικά ατυχήματα συμβαίνουν σε αυτές τις ηλικίες καθώς το παιδί θέλοντας να δοκιμάσει τις δυνατότητες του θα τολμήσει να πάρει ρίσκα!

Πνευματικά το παιδί θα περάσει απο το «Τι ειναι αυτο» στο «πως έγινε αυτό»
Εγώ πώς έγινα;
Ο κόσμος πώς έγινε;
Αυτό πώς λειτουργεί;

Απορίες που αφορούν την ύπαρξη της ζωής κάνουν την εμφάνισή τους και το καλό που μας θέλω να απαντάμε με αλήθειες!

Επίσης μπορεί να μας φαίνονται «αγενή» κάνοντας αδιάκριτες ερωτήσεις ή λέγοντας «άκομψα» κάποια αληθεια ή διαπίστωση. Είναι μια φυσιολογική λειτουργία αυτή κι έχει να κάνει απλώς με την μεγάλη ανάγκη τους για αλήθεια κι ειλικρίνεια!

Σε αυτό το στάδιο τέλος τα παιδιά διανύουν την πνευματικότερη περίοδο που θα έχουν σε όλη τους τη ζωή και είναι σημαντικό γι αυτά να μάθουν τα πάντα για τον πολιτισμό τους, τα ήθη και τις παραδόσεις του τόπου τους!

Είναι ένα νέο ξεκίνημα, το παιδί αλλάζει σωματικά και πνευματικά και παρ ότι μπορεί να αποζητά διαρκώς τους φίλους του, να είστε & να παραμείνετε το σημαντικότερο κομμάτι της ζωής του!"
greek_montessori_mama_of_3

04/06/2026

"Τι σου προσφέρει η ψυχοθεραπεία;
Σου προσφέρει τον χώρο να κοιτάζεις τον εαυτό σου κατάματα και, αντί να τον κρίνεις ή να τον αποφεύγεις, να τον χωράς μέσα στη ζέστη της αγκαλιάς σου και το βάθος της κατανόησής σου.
Η διαδικασία της ψυχοθεραπείας σου δίνει τη δυνατότητα να εγκολπώσεις τον εαυτό σου με σεβασμό κι ευλάβεια σε μια νέα μήτρα σοφίας περί ελευθερίας, δράσεως και αγάπης."
Ενδοχώρα - Τόνια Γαλάτη

03/06/2026

"Υπάρχουν άνθρωποι που δυσκολεύονται πολύ να βάλουν όρια, όχι επειδή δεν νιώθουν τι τους πληγώνει, αλλά επειδή μέσα τους το όριο έχει συνδεθεί με τον φόβο ότι θα μείνουν μόνοι. Το «ως εδώ» δεν το βιώνουν μόνο ως προστασία του εαυτού τους. Το βιώνουν και σαν κίνδυνο: σαν πιθανότητα να χάσουν τον άλλον, να χαλάσει η σχέση, να επιστρέψει εκείνη η γνώριμη αίσθηση της εγκατάλειψης.

Συχνά, πίσω από αυτή τη δυσκολία υπάρχει μια παιδική εμπειρία καταπάτησης και αορατότητας. Ένα παιδί που δεν το είδαν πραγματικά, που δεν σεβάστηκαν τα όριά του ή τα συναισθήματά του, μαθαίνει κάτι πολύ βαθύ: να προσαρμόζεται για να μη χάσει τη σχέση. Να σωπαίνει, να υποχωρεί, να αντέχει, γιατί κάποτε αυτό ήταν ο τρόπος του να παραμείνει συνδεδεμένο.

Έτσι, αργότερα, όταν συναντά ανθρώπους που δεν σέβονται το πλαίσιο, που ακυρώνουν, που δεν δεσμεύονται, που δεν είναι παρόντες, που ξεπερνούν σταθερά τα όρια, που είναι ασταθείς, που δεν είναι συνεπείς, που δεν λειτουργούν προστατευτικά στη σχέση, δεν είναι πάντα εύκολο να το δει καθαρά. Όχι γιατί δεν υπάρχουν σημάδια, αλλά γιατί έχει μάθει να θεωρεί οικείο αυτό που το πληγώνει. Να εξηγεί τη συμπεριφορά του άλλου, να την δικαιολογεί, να ελπίζει ότι κάτι θα αλλάξει.

Και όμως, όταν κάποιος καταπατά σταθερά το πλαίσιο σε μια σχέση ή σε μια συνεργασία, δείχνει κάτι σημαντικό: ότι δεν μπορεί, τουλάχιστον εκείνη τη στιγμή, να σχετιστεί με τον απαραίτητο σεβασμό. Και όπου λείπει σταθερά ο σεβασμός, δεν υπάρχει πραγματική προοπτική. Δεν μπορεί να υπάρξει ουσιαστική σύνδεση εκεί όπου ο ένας πρέπει συνεχώς να περιορίζει τον εαυτό του για να κρατήσει τον άλλον.

Αυτό είναι πολύ δύσκολο να το αποδεχτεί κανείς. Ιδίως όταν μέσα του υπάρχει ακόμη η ελπίδα ότι αυτή τη φορά τα πράγματα θα είναι αλλιώς. Ότι αν δείξει περισσότερη κατανόηση, περισσότερη υπομονή, περισσότερη αγάπη, ο άλλος θα αλλάξει. Όμως δεν έχουν όλες οι σχέσεις δυνατότητα εξέλιξης. Δεν μπορούν όλοι οι άνθρωποι να συνδεθούν αληθινά. Δεν μπορούν όλοι να σεβαστούν τα όρια του άλλου.

Το όριο τότε δεν είναι σκληρότητα. Είναι διαύγεια. Είναι η στιγμή που ο άνθρωπος αρχίζει να βλέπει ότι η επιμονή δεν είναι πάντα αγάπη και ότι η αντοχή δεν είναι πάντα ωριμότητα. Μερικές φορές είναι απλώς επανάληψη ενός παλιού τραύματος. Μια προσπάθεια να διορθωθεί στο παρόν κάτι που πόνεσε πολύ στο παρελθόν.

Η δυσκολία δεν είναι μόνο να πει κανείς «όχι». Είναι να αντέξει όσα ξυπνά μέσα του αυτό το «όχι»: την ενοχή, τον φόβο της απόρριψης, τη βαθιά ανησυχία ότι αν προστατεύσει τον εαυτό του, θα χάσει την αγάπη. Γι’ αυτό και το να βάζει κανείς όρια δεν είναι μια απλή τεχνική. Είναι βαθιά εσωτερική δουλειά.

Κάποια στιγμή, όμως, χρειάζεται να γίνει μια καθαρή μετατόπιση: από το «πώς να κάνω αυτή τη σχέση να λειτουργήσει;» στο «τι μου δείχνει αυτή η σχέση για το τι είναι πραγματικά δυνατό εδώ;». Γιατί όταν κάποιος παραβιάζει ξανά και ξανά το πλαίσιο, δεν δείχνει ότι ο άλλος αξίζει λιγότερο. Δείχνει τη δική του αδυναμία να σχετιστεί με σεβασμό και αμοιβαιότητα.

Και είναι σημαντικό να θυμόμαστε κάτι ακόμη: δεν είναι μοναξιά να απομακρύνεται κανείς από σχέσεις που τον αορατοποιούν. Μοναξιά είναι να μένει μέσα σε σχέσεις όπου δεν χωρά ο εαυτός του. Δεν είναι απώλεια να συνεχίζεται μια συνεργασία χωρίς σεβασμό και συνέπεια. Απώλεια είναι να χάνει κανείς τον εαυτό του για να κρατήσει μια συνθήκη που δεν την προστατεύουν και οι δυο.

Η θεραπευτική κίνηση δεν είναι μόνο να μάθει κάποιος να φεύγει. Είναι να μάθει να βλέπει πιο καθαρά, να εμπιστεύεται περισσότερο αυτό που νιώθει και να θυμάται ότι ο σεβασμός δεν είναι κάτι που πρέπει να κερδηθεί. Είναι βασική προϋπόθεση κάθε σχέσης.

Και ίσως τότε, σιγά σιγά, το όριο να πάψει να μοιάζει με απώλεια και να αρχίσει να γίνεται ένας τρόπος να έρχεται κανείς πιο κοντά στον εαυτό και την αξία του."
Αγγελική Μπολουδάκη

02/06/2026

🟣 Το καλοκαίρι της αντάμωσης γεμίζει
την ψυχή με φως και άρωμα λεβάντας 🟣
Πως γαληνεύει η ψυχή όταν βρίσκεται σε "απάνεμα λιμάνια".... ☀️☀️☀️☀️

#καλοκαίρι #1Ιουνίου #λεβάντα #ψυχή #ψυχολογία #ψυχοθεραπεία #ΑΕνιμα

02/06/2026

"Συχνά νομίζουμε ότι όταν το παιδί μας δυσκολεύεται ή αντιδρά, σημαίνει ότι κάτι κάνουμε λάθος σαν γονείς. Ότι αν ήμασταν «καλύτεροι», θα ήταν πιο ήρεμο.
Όμως η αλήθεια είναι διαφορετική. Ένα παιδί που νιώθει ασφάλεια, θα δοκιμάσει όρια και θα εκφράσει έντονα συναισθήματα. Αυτό είναι μέρος της ανάπτυξής του.
Ο ρόλος μας δεν είναι να μην υπάρξουν δύσκολες στιγμές. Είναι να είμαστε δίπλα τους, ήρεμοι και σταθεροί, μέχρι να μάθουν να διαχειρίζονται τα συναισθήματά τους.
Αυτές οι καταστάσεις είναι φυσιολογικές - και υγιείς. Σημαίνει ότι το παιδί σου μεγαλώνει και μαθαίνει. ❤

Δεν αποτυγχάνεις. Απλώς μεγαλώνεις έναν άνθρωπο. ❤️"
mothersblog.gr

31/05/2026

"Δεν ξέρω αν σας έχει συμβεί να κοιτάζετε μέρη του σώματός σας στον καθρέφτη και κάπως επειδή δε σας αρέσουν να τα αποφεύγετε. Εγώ το κάνω. Παλιότερα πολύ περισσότερο και με μεγάλη αυστηρότητα. Όσο περνάνε τα χρόνια όμως συνειδητοποίησα πως όσο αποφεύγω να κοιτάξω αυτά τα μέρη, τόσο τα δαιμονοποιώ στο κεφάλι μου. Οπότε άρχισα να τα παρατηρώ. Στην αρχή ήταν πολύ δύσκολο, όσο όμως τα παρατηρούσα κάπως άρχισα να τα συνηθίζω, να τα αποδομώ εώς και να τα συμπαθώ. Δεν ξέρω αν θα τα αγαπήσω ποτέ, αλλά τουλάχιστον δεν τα μισώ πια. Είναι μέρη μου και η απόδειξη ότι το σώμα μου είναι ζωντανό με όλα τα σημάδια του 🌱"
Κουμπάκι

30/05/2026

"Έδωσα Πανελλήνιες το 1998.
Θυμάμαι πως, αν εξαιρέσω την πρώτη μέρα που το άγχος μου έγινε εξωφρενικό και ξύπνησα τη μαμά μου μέσα στη νύχτα ζητώντας της ένα χάπι (!!) 🤣 για να μου φύγει το άγχος, όλη την υπόλοιπη περίοδο πήγαινα χαρούμενη και αισιόδοξη. Είχα χαρά που ερχόταν το καλοκαίρι και μια βαθιά αίσθηση πως είχα ήδη κάνει κάτι αδιανόητο για εμένα: είχα ξεπεράσει τον ίδιο μου τον εαυτό.

Ήμουν μια «μέτρια» μαθήτρια που αποφάσισε να αλλάξει στη Β’ Λυκείου. Οταν ήρθε η περίοδος των πανελληνίων, πήγαινα κάθε μέρα με όρεξη να δώσω εξετάσεις, φρόντιζα να ντυθώ όμορφα, να φάω καλά, ένιωθα προνομιούχα που βρίσκομουν σε αυτή τη θέση, και είχα έναν και μοναδικό στόχο: να γίνω φοιτήτρια. Ήταν το όνειρό μου.

Σκέφτομαι τώρα, που το άγχος κατακλύζει τόσο τα παιδιά όσο και τους μεγάλους, πως αυτό που τότε με βοήθησε να κρατήσω το άγχος μου χαμηλά —και κάποιες στιγμές να το βιώνω ακόμη και ευχάριστα— ήταν η στάση της μαμάς μου.

Δεν είχε προσδοκίες.

Πίστευε πως ήδη αυτό που έκανα ήταν πολύ και αρκετό για εμένα. Με εμπιστεύτηκε και με άφησε να διαβάζω όπως ήθελα. Δεν με πίεσε ποτέ, δεν μαλώσαμε ποτέ για το διάβασμα. Απλώς έβλεπε ότι προσπαθούσα με τον δικό μου τρόπο, και με άφηνε. Δεν άκουσα ποτέ τι λεφτά δίνω για τα ιδιαίτερα, πόσο δουλεύω για εσένα κτλ κτλ, έκανε κ αυτή από που μπορούσε και εγώ το ίδιο.

Μου έφερνε φαγητό, η γιαγιά μου μου έφτιαχνε καφέδες κι εγώ συνέχιζα την προσπάθεια με μια ηρεμία.

Επίσης, εμπιστεύτηκε τρίτους που μπορούσαν να με συμβουλέψουν εκεί που η ίδια δεν γνώριζε, και έκανε πίσω χωρίς την ανάγκη να ελέγχει τα πάντα. Παρόλο τον δυναμικό της χαρακτήρα, εκείνη την περίοδο ήταν πιο ήρεμη από ποτέ.

Σαν να είχε αποφασίσει ότι το μόνο που μετράει ήταν πως κάνω ό,τι μπορώ και ό,τι αντέχω.

Καλή επιτυχία και καλή τύχη σε όλα τα παιδιά — με ηρεμία και χωρίς καμία, μα καμία, προσδοκία από τους άλλους.

ΜΑΡΙΑ ΓΑΡΥΦΑΛΛΙΔΟΥ ευχαριστώ!"
Despoina Partsia

#Πανελλήνιες #Σπουδές #επιτυχία #εξετάσεις #άγχος #ψυχολογία #φροντίδα #ψυχοθεραπεία

29/05/2026

"Το άγχος δεν είναι σοφία: ένα γράμμα σε εκείνον που έδωσε ή δίνει πανελλήνιες

Δεν υπάρχει τίποτα πιο βίαιο για την ψυχή ενός εφήβου από το να πειστεί ότι η ζωή του θα κριθεί μέσα σε τέσσερις μέρες. Ότι όλη του η ύπαρξη, τα όνειρα, τα βράδια, οι φίλοι, οι αγωνίες, οι φόβοι, τα χαμόγελα και οι σιωπές, πρέπει να στεγαστούν μέσα σε λίγες σελίδες εξεταστικού τετραδίου. Ότι αν αποτύχει, χάνει όχι απλώς μια ευκαιρία, αλλά το ίδιο του το μέλλον.

Αυτή είναι η πρώτη μεγάλη ήττα που του επιβάλλει η κοινωνία: ότι πρέπει να ζήσει αγχωμένος, για να είναι «χρήσιμος». Και κανείς δεν του λέει πως το άγχος δεν είναι σοφία, είναι εξαναγκασμός. Δεν είναι πάθος για γνώση, είναι φόβος για αποκλεισμό.

Ζούμε στην εποχή της εξουθενωτικής θετικότητας: δεν μας επιβάλλεται πια απαγόρευση, αλλά απόδοση. Ο μαθητής δεν βασανίζεται επειδή δεν του επιτρέπουν να μάθει. Βασανίζεται γιατί του ζητούν να αποδείξει διαρκώς ότι αξίζει να μάθει. Οι πανελλήνιες δεν είναι απλώς μια εξέταση, είναι το τελετουργικό της ένταξης στον κόσμο των «ικανών», των «χρήσιμων», των «επιτυχημένων». Μια κατηγοριοποίηση που δεν μετράει την προσωπικότητα, αλλά την προσαρμοστικότητα στο άγχος.

Και όμως: κανείς δεν σώθηκε από το άγχος. Κανείς δεν έγινε πιο όμορφος, πιο ευαίσθητος, πιο φωτεινός επειδή απάντησε σωστά στο θέμα Β2. Κανείς δεν αγάπησε περισσότερο τη ζωή επειδή πέρασε πρώτος. Κανείς δεν θυμάται, στην πραγματικότητα, εκείνον που πήρε την καλύτερη βαθμολογία. Θυμούνται τον φίλο που τους έδωσε θάρρος. Τον συμμαθητή που έκλαψε μαζί τους. Τον άνθρωπο που άντεξε χωρίς να γίνει κυνικός.

Αν κάποιος σε κάνει να πιστέψεις ότι «είσαι το μηδέν», αν δεν πετύχεις, να θυμάσαι: το μηδέν είναι ο μόνος αριθμός που δεν μοιάζει με κανέναν άλλον. Είναι ο κύκλος. Η ρίζα του κόσμου. Ο χώρος της επανεκκίνησης. Ο μηδενισμός των εξετάσεων, των μηχανογραφικών και των καταλόγων επιτυχίας δεν αγγίζει την καρδιά της ανθρώπινης μοναδικότητας.

Οι πανελλήνιες είναι ένα τοπίο και δεν είναι προορισμός. Και όταν περάσουν, θα δεις πως τίποτα από όσα φοβόσουν δεν ήταν τόσο τρομακτικό. Ότι το πανεπιστήμιο που «δεν πέρασες», δεν σε εμπόδισε να γράψεις ποίηση. Ότι το τμήμα που «δεν ήθελες», έγινε η αφορμή να γνωρίσεις ανθρώπους που άλλαξαν τη ζωή σου. Ότι το λάθος ήταν, τελικά, η είσοδος στην ελευθερία.

Αυτό το σύστημα θα προσπαθήσει να σε μετρήσει. Να σε κατατάξει. Να σε διαλέξει ή να σε αποκλείσει. Αλλά εσύ δεν είσαι για να χωράς στους πίνακες. Εσύ είσαι για να μη χωράς.

Κι αν σου έλεγαν ότι αποτυχία είναι να μην περάσεις, εμείς σου λέμε: αποτυχία είναι να χάσεις τον εαυτό σου στην προσπάθεια να γίνεις αποδεκτός. Να ξεχάσεις τη χαρά του να μάθεις κάτι απλώς και μόνο επειδή σε μαγεύει. Να σπουδάσεις για να «γίνεις κάτι» και όχι για να παραμείνεις αυτό που ήδη είσαι.

Το πανεπιστήμιο δεν είναι λύτρωση. Δεν είναι ταυτότητα. Είναι ένα πέρασμα, όπως και αυτή η ηλικία. Μη χτίζεις τη ζωή σου πάνω στο άγχος. Μη βάζεις την ευφυΐα σου να αποδεικνύει τον εαυτό της. Μη δίνεις στους άλλους το δικαίωμα να σε ζυγίζουν.

Δώσε εξετάσεις. Προσπάθησε. Μάθε. Αλλά μην πιστέψεις ποτέ ότι είσαι μόνο αυτό. Δεν είσαι.

Και τώρα πάρε μια ανάσα. Πιο βαθιά.

Η ζωή δεν αρχίζει την ώρα που βλέπεις το όνομά σου σε έναν πίνακα.

Η ζωή αρχίζει όταν καταλάβεις ότι άξιζες από πριν.

Υ.Γ. Αν σου φάνηκε χρήσιμο, κράτησέ το. Αν σε συγκίνησε, μοιράσου το. Κάποιος έφηβος αυτή τη στιγμή το έχει ανάγκη περισσότερο απ’ όσο φαντάζεσαι."
Lambrakis

#Πανελλήνιες #Σπουδές #επιτυχία #εξετάσεις #άγχος #ψυχολογία #αποτυχία #ζωή #ψυχοθεραπεία

28/05/2026

"Ο Μάιος είναι ο Μήνας Ευαισθητοποίησης για την Ψυχική Υγεία της Μητέρας και υπάρχουν τόσες πλευρές της μητρότητας που δεν φαίνονται πάντα ούτε γίνονται πραγματικά κατανοητές.
Από έξω, όλα μπορεί να μοιάζουν καλά. Η μέρα συνεχίζεται, οι υποχρεώσεις βγαίνουν, όλα γίνονται όπως πρέπει.
Όμως μέσα της, μπορεί να υπάρχει υπερφόρτωση, άγχος, μια βαθιά κούραση που δεν περνά όσο κι αν ξεκουραστεί.
Και συχνά αυτό δεν το βλέπει κανείς. Γιατί μια μητέρα μπορεί να είναι εκεί, παρούσα, τρυφερή, προσεκτική σε κάθε ανάγκη, να φροντίζει τους πάντες, και την ίδια στιγμή να παλεύει σιωπηλά μέσα της.
Υπάρχουν στιγμές που χρειάζεται να σταματήσει για λίγο, να βρει μια μικρή ήσυχη στιγμή απλώς για να πάρει μια ανάσα.
Κι όμως, συνεχίζει. Μένει κοντά. Συνεχίζει να δίνει με όλους τους τρόπους που μπορεί, ακόμη κι όταν μέσα της νιώθει εξαντλημένη.
Και ακόμη και στις δύσκολες μέρες, είναι ακόμα μια καλή μητέρα. Κάνει αρκετά. Συνεχίζει να είναι εκεί, με αγάπη."
Adriana Quintanilla
Μετάφραση: Χανιά: Φίλοι και Υποστηρικτές Μητρικού Θηλασμού

27/05/2026

"Τα παιδιά μας ως πεδία κατάκτησης.

Νομίζω πως δεν υπάρχει πιο αντιφατική έννοια από αυτό το σπαρακτικό, στοργικό και την ίδια στιγμή κτητικό "παιδί μου".

Και πως να μην είναι αντιφατικό; Πως μπορείς να έχεις την ευθύνη για ένα πλάσμα που τα πρώτα χρόνια εξαρτάται απολύτως από σένα και σταδιακά να πρέπει να αποδεχτείς αυτή την νοητή ή πρακτική απομάκρυνση;

Πως γίνεται να αγαπάς για μια ζωή ένα πλάσμα και να μαθαίνεις μαζί με αυτό διαφορετικές ποιότητες αλληλεπίδρασης και συνύπαρξης; Να αλλάζεις και για το παιδί, να γίνεσαι καλύτερος και για το παιδί, να δημιουργείς και για το παιδί και στο τέλος το παιδί να απελευθερώνει μια δική του δυναμική διακριτή και ίσως εντελώς αντίθετη με τα δικά σου χνάρια;

Πολλές φορές σκέφτομαι πως δεν αντέχουμε να σκεφτούμε τα παιδιά μας ξέχωρα απο εμάς με τίποτα. Ακόμα κι αν τα τελευταία χρόνια γράφονται και διαβάζουμε πολλά για αυτή την ελευθερία, παρατηρώ κι από μένα την ίδια μια άλλη κίνηση να τα κατακτήσουμε τα παιδιά, να τα κερδίσουμε πάλι για να τα έχουμε δικά μας.

Αν δηλαδή παλιότερα ήταν αυτονόητο πως μας ανήκουν σαν να είναι κτήματά μας, πλέον αφήνουμε μια ελευθερία για να τα επανακατακτήσουμε έμμεσα. Με ωραίους τρόπους, δημοκρατία, έμπνευση και παροχές...

Πόσο δύσκολο είναι να σεβαστούμε τις ζωές τους και το μυστήριο που κρύβουν αυτές ... ιδίως όταν δεν μας μοιάζουν, όταν επιλέγουν τα δικά τους; Πόσο αποδοχή και αγάπη στην πράξη έχει αυτό...

"....Στ΄αλήθεια δεν ξέρω τίποτα για τη ζωή των παιδιών μου, αλλά τα αγαπώ ακριβώς για αυτό. Πάντα στην πόρτα να τα περιμένω χωρίς ποτέ να τους ζητώ να επιστρέψουν. Κοντά τους όχι γιατί τα καταλαβαίνω, αλλά γιατί εκτιμώ το μυστικό τους."

Οι άνθρωποι δεν κατακτιούνται γιατί δεν είναι ύλη. Οι άνθρωποι υποδουλώνονται, χάνουν την αυτονομία τους, ντρέπονται για τον εαυτό τους, χάνονται και μαζί χάνουν τον αληθινό τους εαυτό. Γιατί χωρίς να το καταλαβαίνουμε προσπαθούμε τα παιδιά μας να αισθάνονται όλα τα παραπάνω...και ορισμένες φορές προσπαθούμε και πολύ!"
Dimitra Gounari - Parent Coach / Υποστήριξη και ενδυνάμωση γονέων

AEnima

05/06/2026

04/06/2026

03/06/2026

02/06/2026

02/06/2026

31/05/2026

30/05/2026

29/05/2026

28/05/2026

27/05/2026

Address

Opening Hours

Website

Alerts

Contact The Practice

Shortcuts

Share

Category

Monday	10:00 - 21:00
Tuesday	10:00 - 21:00
Wednesday	10:00 - 21:00
Thursday	10:00 - 21:00
Friday	10:00 - 21:00