09/06/2026
Θα υπάρχουν άραγε παιχνίδια που θα συγκινούν τα παιδιά μας στο μέλλον; Ή μήπως η παιδική ηλικία έχει ήδη μετακομίσει μόνιμα πίσω από μια φωτεινή οθόνη;
Με αφορμή την επιστροφή του Buzz και του Woody στη μεγάλη οθόνη, αυτή τη φορά όχι για να αντιμετωπίσουν κάποιο κακό παιδί ή έναν ξεχασμένο αρκούδο, αλλά ένα τάμπλετ, ο προβληματισμός γίνεται πιο ζωντανός από ποτέ.....!
Τα παιχνίδια του σήμερα δεν παλεύουν πια με τη σκόνη της αποθήκης, αλλά με τον αλγόριθμο των social media. Με τα «likes», τα γρήγορα βίντεο και τις ψηφιακές ανταμοιβές που εθίζουν τον εγκέφαλο πριν καν προλάβει να αναπτύξει τη φαντασία του.
Κάποτε, ένα απλό ξύλινο σπαθί ή μια πάνινη κούκλα αρκούσαν για να χτιστεί ένα ολόκληρο σύμπαν. Σήμερα, τα παιδιά κοιτάζουν το άψυχο γυαλί, με τα μάτια μαγνητισμένα, αλλά το βλέμμα περίεργα άδειο. Το ψηφιακό παιχνίδι τους τα δίνει όλα έτοιμα: τους ήχους, τα χρώματα, την πλοκή. Δεν αφήνει χώρο στο παιδί να εφεύρει, να νιώσει, να αγγίξει.
Όμως, η μεγαλύτερη απώλεια ίσως δεν βρίσκεται στα ίδια τα παιδιά, αλλά σε εμάς. Στους γονείς. Κάπου μέσα στη βιασύνη της καθημερινότητας, στις ειδοποιήσεις των δικών μας τηλεφώνων και στο κυνήγι του χρόνου, ξεχάσαμε πώς είναι να είσαι παιδί. Σταματήσαμε να καθόμαστε στο χαλί. Εκείνο το χαλί του σαλονιού, που κάποτε μεταμορφωνόταν σε ωκεανό, σε ζούγκλα ή σε πίστα αγώνων, τώρα μένει καθαρό, τακτοποιημένο και τρομακτικά βουβό.Προτιμάμε, συχνά ασυναίσθητα, την «ησυχία» που αγοράζει μια οθόνη, αντί για τη δημιουργική φασαρία των τουβλακιων που πέφτουν. Ξεχνάμε ότι ένα παιδί δεν χρειάζεται το πιο εξελιγμένο application για να συγκινηθεί· χρειάζεται τα μάτια του γονιού του να το κοιτάζουν την ώρα που δίνει φωνή σε έναν πλαστικό αστροναύτη.
Τα παιχνίδια θα συνεχίσουν να υπάρχουν και να συγκινούν μόνο αν εμείς τους δώσουμε ξανά ζωή. Αν θυμηθούμε ότι η μεγαλύτερη σύνδεση δεν γίνεται μέσω Wi-Fi, αλλά εκεί, χαμηλά στο πάτωμα, με λυγισμένα γόνατα, λερωμένα χέρια και καθαρή, παιδική ψυχή.
