26/06/2026
Με αφορμή τον θάνατο του Victor Yalom, σκέφτομαι κάτι αυτονόητο. Ξεχνάμε ότι και οι θεραπευτές είναι άνθρωποι.
Ίσως επειδή τους συναντάμε πάντοτε στη θέση εκείνου που ακούει, που αντέχει, που "περιέχει" τον πόνο του άλλου. Σιγά σιγά αρχίζουμε να τους φανταζόμαστε σαν ανθρώπους που, κάπως μυστηριωδώς, έχουν λυτρωθεί από τη δική τους ανθρώπινη ευαλωτότητα.
Ο θεραπευτής δεν είναι κάποιος που δεν πληγώνεται. Ο θεραπευτής δεν είναι απαλλαγμένος από τη θλίψη, το άγχος, τη μοναξιά, τις απώλειες ή την υπαρξιακή αγωνία.
Απλώς το επάγγελμα του είναι να συνεχίζει να συναντά τον πόνο των άλλων, ενώ μπορεί να βιώνει δικό του πόνο. Και αυτό είναι ένα ιδιαίτερα βαρύ ανθρώπινο έργο.
Κάποια στιγμή χρειάζεται να εγκαταλείψουμε μια βαθιά άδικη φαντασίωση. Ότι εκείνος που βοηθά τους άλλους δεν χρειάζεται ποτέ(!) βοήθεια.
Κάποια στιγμή χρειάζεται να εγκαταλείψουμε το ουτοπικό …ότι εκείνος που γνωρίζει την ψυχολογία προστατεύεται από την ανθρώπινη συνθήκη.
Δυστυχώς καμία γνώση δεν καταργεί την ανθρώπινη ευαλωτότητα. Καμιά. Άλλωστε, δεν ξέρω, τι νόημα θα είχε η ζωή αν δεν είμασταν εύθραυστα και ευάλωτα πλάσματα που εξελίσσονται και προσπαθούν.
Οι θεραπευτές δεν είναι άνθρωποι που νίκησαν τη ζωή ή είναι υπεράνω δυσκολιών. Είναι άνθρωποι που αποφάσισαν και προσπαθούν να τη συναντούν καθημερινά, πρόσωπο με πρόσωπο... Και ίσως αυτό να είναι το μεγαλύτερο μάθημα ταπεινότητας.
Να θυμόμαστε ότι πίσω από κάθε θεραπευτή υπάρχει ένας άνθρωπος. Με τις δικές του νύχτες, τις δικές του απώλειες και δυσκολίες.
Για να μην υπάρχουν παρερμηνείες, δυστυχώς ο Βίκτωρ Γιάλομ, αυτοκτόνησε και δεν είναι fake news. Επιβεβαιώθηκε και από συνεργάτες του στο psychotherapynet που μίλησαμε σήμερα μαζί τους και μας εξήγησαν περισσότερα που δεν χρειάζεται να μοιραστούν στα κοινωνικά δίκτυα.
Από εκεί και πέρα, η αυτοκτονία ενός ανθρώπου, από όποια θέση και να ήταν επαγγελματικά, δείχνει ότι η αυτοκτονία είναι πολυπαραγοντική που απαιτεί πάρα πολύ προσοχή. Ιδιαίτερα όταν ο άνθρωπος αρχίζει και νιώθει καλά.
Ναι, ο Βικτωρ Γιάλομ ήταν ψυχολογος και ψυχοθεραπευτής, αυτό ομως δεν αναιρεί ότι ήταν ανθρώπινος, με δυσκολίες. Οι ψυχολόγοι δεν είμαστε άτρωτοι και πρέπει πρώτα από όλα να βοηθάμε και τους εαυτούς μας. Οταν καθόμαστε τόσες ώρες σε μια πολυθρόνα και απορροφαμε τον πόνο, το πένθος και την απόγνωση δεκάδων ανθρώπων, δημιουργείται μια τεράστια αρνητική συσσώρευση στο νευρικό μας σύστημα.
Η ψυχική κατάρρευση ή η αυτοκτονία οποιουδήποτε ψυχοθεραπευτή δεν ακυρώνει την αξία του έργου μας, ούτε εμάς ως επαγγελματίες, ούτε σημαίνει ότι η συγκεκριμένη επιστήμη δεν δουλεύει. Αντίθετα, υπενθυμίζει ότι πίσω απ’ τον τίτλο του ψυχολόγου υπάρχει πάντα ένας κανονικός ευάλωτος άνθρωπος.
Ας δείξουμε σεβασμό στον εκλιπόντα.