Φωτιάδου Κυριακή, Ψυχολόγος

02/08/2026

Άλλη μία θεραπευτική χρονιά ολοκληρώθηκε! 🌳

Σας ευχαριστώ θερμά για την καλή συνεργασία, την εμπιστοσύνη και τη σύνδεση! 🙏
Εύχομαι να περάσετε όμορφες διακοπές, κάνοντας χώρο σε όσα θρέφουν την ψυχή σας!!

Ραντεβού ξανά από Σεπτέμβρη.
Καλό καλοκαίρι!🪸🐚💦

24/07/2026

Τύποι ξεκούρασης. Δεν υπάρχει μόνο ένα είδος ξεκούρασης. 🌅💤🛌🤸🧘🛀💆🤹🌺🌞⛱️🏕️

Με αφορμή το καλοκαίρι, πως θα καταλάβουμε τι είδους ξεκούραση χρειαζόμαστε:

Ξεκούραση. Στην καλύτερη περίπτωση στο άκουσμα της λέξης το μυαλό τ...

21/07/2026

17/07/2026

Ένα ακόμη εκπαιδευτικό ταξίδι ολοκληρώθηκε, έπειτα από έναν χρόνο συστηματικής παρακολούθησης και μελέτης. 📖

Νιώθω ιδιαίτερη χαρά και ικανοποίηση για την ολοκλήρωση του μετεκπαιδευτικού προγράμματος στην Ψυχοπαθολογία "Παναγιώτης Ουλής", ενός σεμιναρίου εξαιρετικά υψηλού επιπέδου, με σημαντική ιστορία και εισηγητές επιστημονικού κύρους από το χώρο της ψυχικής υγείας. 🎉

Θερμές ευχαριστίες στο ΕΠΙΨΥ και σε όλους τους συνεργάτες του για την αφοσίωση, την οργάνωση και τη μεταδοτικότητά τους, καθώς και για τη γενναιόδωρη μεταλαμπάδευση των πολύτιμων γνώσεών τους και της σημαντικότατης κλινικής τους εμπειρίας. 🙏

Πιστεύω βαθιά ότι η δια βίου μάθηση και η συνεχής επιστημονική κατάρτιση αποτελούν αναπόσπαστο μέρος της ταυτότητας κάθε θεραπευτή. Για εμένα δεν είναι απλώς μια επαγγελματική υποχρέωση, αλλά μια προσωπική δέσμευση, ώστε να μπορώ να ασκώ το έργο μου με υπευθυνότητα, επαγγελματισμό και σεβασμό απέναντι σε κάθε άνθρωπο που μου εμπιστεύεται τη θεραπευτική του πορεία. 🌸

04/07/2026

Ας μιλήσουμε για την τοξική θετικότητα.😁❤️‍🩹

Όταν βλέπουμε κάποιον να κλαίει, τον ρωτάμε «Τι έγινε; Γιατί κλαις;». 😓

Όταν όμως τον βλέπουμε να χαμογελάει ή να λέει «είμαι καλά», σπάνια τον ρωτάμε «Τι σε κάνει να νιώθεις έτσι;».😊

Ίσως γιατί έχουμε μάθει να θεωρούμε ότι τα ευχάριστα συναισθήματα είναι φυσιολογικά, ενώ τα δύσκολα πρέπει να "διορθωθούν" όσο πιο γρήγορα γίνεται.

Και ίσως αυτό να συνδέεται και με τον τρόπο που λειτουργεί η σύγχρονη κοινωνία: με ρυθμούς που μας πιέζουν να είμαστε συνεχώς παραγωγικοί, λειτουργικοί και διαθέσιμοι.Σαν να μην υπάρχει χώρος για τίποτα που να μας καθυστερεί, να μας βαραίνει ή να μας κάνει λιγότερο αποδοτικούς. Αν βιώνεις πόνο, απώλεια, πένθος, χωρισμό ή οποιαδήποτε άλλη δύσκολη εμπειρία, είναι πολύ εύκολο να νιώσεις ότι το συναίσθημά σου δεν είναι αποδεκτό. Ότι οι γύρω σου περιμένουν γρήγορα να γίνεις καλά. Ότι η χαρά ή η ουδέτερη διάθεση είναι το μόνο «φυσιολογικό» συναίσθημα γιατί μας βοηθούν να τρέχουμε περισσότερο.🏃

Πόσο ανοιχτοί είμαστε πραγματικά απέναντι στον πόνο του άλλου;

Πώς νιώθουμε όταν κάποιος μας μιλά για τη θλίψη, τον φόβο ή την απόγνωσή του; Μένουμε μαζί του ή βιαζόμαστε να τον καθησυχάσουμε;

Και τελικά, τι λέει αυτό για τη δική μας σχέση με τον δικό μας πόνο;

Αν δεν μπορώ να αντέξω τη δική μου λύπη, πώς θα μπορέσω να αντέξω τη λύπη του ανθρώπου απέναντί μου;

Πολύ συχνά, με καλή πρόθεση, λέμε:
«Μη στεναχωριέσαι.»
«Μην αγχώνεσαι.»
«Έλα, σκέψου θετικά.»
«Ξεκόλλα.»
«Πήγαινε παρακάτω.»

Όμως, όταν βρισκόμαστε εμείς στη θέση εκείνου που πονάει, μας ανακουφίζουν πραγματικά αυτές οι φράσεις;

Η τοξική θετικότητα δεν είναι η αισιοδοξία. Είναι η απαίτηση να είμαστε συνεχώς καλά. Είναι το μήνυμα ότι τα δύσκολα συναισθήματα είναι ανεπιθύμητα, ότι πρέπει να τα κρύψουμε ή να τα ξεπεράσουμε γρήγορα.

Κι όμως, η ψυχολογία μάς δείχνει ότι όλα τα συναισθήματα έχουν λειτουργία. Η λύπη μάς βοηθά να επεξεργαστούμε την απώλεια. Ο φόβος μάς προστατεύει. Ο θυμός μάς δείχνει ότι κάποια όρια έχουν παραβιαστεί. Όταν προσπαθούμε να τα καταπιέσουμε ή να τα ακυρώσουμε, δεν εξαφανίζονται οι ανάγκες που κρύβονται πίσω από αυτά.. Απλώς εκφράζονται με άλλους τρόπους, πολλές φορές μέσα από άγχος, ψυχική εξάντληση, ψυχοσωματικά συμπτώματα ή απομάκρυνση από τον εαυτό μας.

Αυτό που θεραπεύει δεν είναι οι σωστές συμβουλές. Είναι η παρουσία.

Να μπορεί κάποιος να πει «πονάω» και να μη χρειαστεί αμέσως να γίνει καλά.

Να υπάρχει ένας άνθρωπος που δεν θα προσπαθήσει να διορθώσει το συναίσθημα, αλλά να το χωρέσει.

Γιατί πολλές φορές η μεγαλύτερη ανακούφιση δεν είναι να ακούσεις «μη στεναχωριέσαι», αλλά «είμαι εδώ μαζί σου».

Ίσως, τελικά, η πιο ουσιαστική μορφή φροντίδας να μην είναι να διώχνουμε τον πόνο, αλλά να δημιουργούμε χώρο ώστε να μπορεί να υπάρξει.

🫂

20/06/2026

Η λειτουργία του συμπτώματος στη συστημική ψυχοθεραπεία

Στη συστημική ψυχοθεραπεία, το σύμπτωμα που εμφανίζει το άτομο (π.χ. κσταθλιπτική διάθεση, άγχος, κρίσεις πανικού, ιδεοψυχαναγκασμοί κλπ.) δεν το βλέπουμε ως ένα ατομικό "πρόβλημα" που χρειάζεται να εξαλειφθεί. Το εξετάζουμε μέσα στο πλαίσιο στο οποίο εμφανίζεται: στις σχέσεις, στην οικογένεια, στα επαναλαμβανόμενα μοτίβα αλληλεπίδρασης μεταξύ των μελών.

Μια βασική ιδέα στη συστημική θεωρία είναι ότι το σύμπτωμα επιτελεί κάποια λειτουργία μέσα στο σύστημα. Αυτό σημαίνει ότι δεν εμφανίζεται τυχαία ή απομονωμένα, αλλά συνδέεται με τον τρόπο που οργανώνονται οι σχέσεις, οι ρόλοι και οι αλληλεπιδράσεις μέσα στην οικογένεια.

Μπορούμε να πούμε ότι το σύμπτωμα συχνά αναδύεται μέσα στο σύστημα και συμβάλλει στη διατήρηση της ομοιόστασης του, δηλαδή μιας τάσης που έχει το σύστημα να ισορροπεί. Δηλαδή μέσα από την παρουσία του συμπτώματος, το σύστημα καταφέρνει να διαχειρίζεται εντάσεις, συγκρούσεις ή δυσκολίες που διαφορετικά δεν θα είχαν βρει χώρο να εκφραστούν.

Για παράδειγμα:

Ένα παιδί εμφανίζει σχολική άρνηση και καθημερινό άγχος, με αποτέλεσμα να μην πηγαίνει στο σχολείο για μέρες.

Αν μέναμε μόνο στο άτομο, η ερώτηση είναι:
«Τι συμβαίνει στο παιδί;»

Αν όμως το δούμε συστημικά, θα θέσουμε κι άλλα ερωτήματα:
«Τι συμβαίνει στις οικογενειακές σχέσεις;»,
«Πότε εμφανίζεται το σύμπτωμα του παιδιού;», «Με ποιον τρόπο λειτουργεί το σύμπτωμα; Πώς επηρεάζει κι επηρεάζεται από το συνολικό σύστημα;»

Μπορεί να παρατηρηθεί ότι κάθε φορά που το παιδί δυσκολεύεται, η οικογένεια στρέφει την προσοχή της σε αυτό και μειώνονται οι συγκρούσεις μεταξύ των γονιών, σαν οι γονείς να γίνονται ομάδα για να αντιμετωπίσουν την κοινή δυσκολία. Έτσι, χωρίς να υπάρχει πρόθεση ή συνειδητή επιλογή σε αυτό, το σύμπτωμα αποκτά μια λειτουργία μέσα στο σύστημα: συμβάλλει προσωρινά στην επαναρρύθμιση της ισορροπίας.

Αυτό δεν σημαίνει ότι το σύμπτωμα είναι κάτι ευχάριστο ούτε ότι βιώνεται θετικά. Σημαίνει ότι μπορεί να αποκτήσει ένα άλλο νόημα αν το δούμε μέσα από ένα συστημικό πρίσμα.

Η συστημική σκέψη μετακινεί την ερώτηση από το «γιατί υπάρχει το σύμπτωμα και πώς θα απαλλαχτούμε από αυτό;»
στο «τι μας δείχνει το σύμπτωμα για τις σχέσεις και τα μοτίβα του συστήματος; Ποια λειτουργία τυχόν εξυπηρετεί;»

Και συχνά, όταν αλλάζει ο τρόπος που κατανοούμε το σύμπτωμα, ανοίγει και ο δρόμος για την αλλαγή.

08/06/2026

Τι είναι η "ρόδινη αναπόληση"🧠 💭🌈🩷

Πόσες φορές έχετε πιάσει τον εαυτό σας να αναπολεί μια παλιά κατάσταση, συνθήκη, σχέση, την παιδική σας ηλικία ή γενικότερα μια προηγούμενη φάση της ζωής σας και να νιώθετε ότι το παρόν δεν μπορεί να συγκριθεί με εκείνη την εποχή;

Στην ψυχολογία, αυτή η τάση είναι γνωστή ως «ρόδινη αναπόληση» (rosy retrospection) και περιγράφει την τάση μας να θυμόμαστε το παρελθόν πιο θετικά από όσο το βιώσαμε πραγματικά. 🌈

Αυτό συμβαίνει επειδή η μνήμη δεν λειτουργεί σαν μια βιντεοκάμερα που καταγράφει πιστά τα γεγονότα. Αντίθετα, οι αναμνήσεις μας είναι δυναμικές και ανακατασκευάζονται κάθε φορά που τις ανακαλούμε. Με άλλα λόγια, δεν «ξεκλειδώνουμε» απλώς μια αποθηκευμένη ανάμνηση, τη χτίζουμε ξανά στο παρόν, επηρεασμένοι από τη συναισθηματική μας κατάσταση, τις σημερινές μας ανάγκες, τις πεποιθήσεις μας και το νόημα που δίνουμε πλέον στα γεγονότα.🧠

Ο ανθρώπινος νους έχει επίσης την τάση να διατηρεί πιο έντονα τα θετικά στοιχεία μιας εμπειρίας, ενώ οι δυσκολίες, οι απογοητεύσεις και τα αρνητικά συναισθήματα συχνά εξασθενούν με το πέρασμα του χρόνου. Πρόκειται για έναν μηχανισμό που βοηθά την ψυχική μας προσαρμογή και διατηρεί μια αίσθηση συνέχειας και συνοχής στην προσωπική μας ιστορία.

🧚‍♀️Όταν όμως το παρελθόν αποκτά υπερβολικά εξιδανικευμένες διαστάσεις, μπορεί να δημιουργηθεί μια παγίδα: συγκρίνουμε ένα ωραιοποιημένο «τότε» με ένα πραγματικό και συχνά απαιτητικό «τώρα». Και φυσικά, το παρόν βγαίνει χαμένο από αυτή τη σύγκριση.

Έτσι, μπορεί να δυσκολευόμαστε να αναγνωρίσουμε τις μικρές ή μεγάλες πηγές χαράς που υπάρχουν σήμερα, επειδή η προσοχή μας παραμένει στραμμένη σε μια εκδοχή του παρελθόντος που ίσως δεν υπήρξε ποτέ ακριβώς έτσι.🩷

Οι αναμνήσεις είναι πολύτιμες και αποτελούν σημαντικό κομμάτι της ταυτότητάς μας. Χρειάζεται όμως να θυμόμαστε ότι δεν είναι αντικειμενικές φωτογραφίες της πραγματικότητας. Είναι αφηγήσεις που ο νους μας αναδιαμορφώνει συνεχώς.💭

🧠 🌟 Ίσως λοιπόν το ζητούμενο δεν είναι να σταματήσουμε να αναπολούμε, αλλά να παρατηρήσουμε με περιέργεια τον τρόπο που ο νους μας εξιδανικεύει το παρελθόν και να αναρωτηθούμε:

Πόσο συχνά ταξιδεύουμε στο παρελθόν αναπολώντας όμορφες στιγμές, συγκρίνοντάς τες με το σήμερα; 🌟

Οι αναμνήσεις είναι πολύτιμες, όμως δεν παύουν να είναι ανακατασκευές του νου μας. Ίσως λοιπόν το ζητούμενο δεν είναι να ζούμε κοιτάζοντας πίσω, αλλά να δημιουργούμε στιγμές στο παρόν που κάποτε θα θυμόμαστε με την ίδια ζεστασιά. Γιατί η ζωή δεν συμβαίνει στο χθες, συμβαίνει τώρα. ✨💭🌷🌞🩷

02/06/2026

📖 Βιβλιο-πρόταση:“Πάνω, κάτω, μπροστά, πίσω” –Της Δανάης Δεληγιώργη

Αν συνεχώς προσπαθείς να “φτιάξεις” τον εαυτό σου, ίσως δεν χρειάζεσαι διόρθωση — αλλά κατανόηση. 🌟

Ένα απλό αλλά ουσιαστικό βιβλίο που βοηθά να δούμε τη νευροποικιλότητα όχι ως “απόκλιση”, αλλά ως πολλούς και διαφορετικούς τρόπους λειτουργίας του νευρικού συστήματος.🪷

Η Δρ. Δανάη Δεληγεώργη, ψυχοπαιδαγωγός με εξειδίκευση στη νευροδιαφορετικότητα, ξεκινά το βιβλίο της με την ερώτηση: “Ποιος είσαι όταν δεν σε βλέπει κανείς;” και καταλήγει με τη φράση: “Δεν είσαι πρόβλημα προς διόρθωση, είσαι σύστημα προς κατανόηση”, προσφέροντάς σου τη γλώσσα για να ανακαλύψεις τις δικές σου απαντήσεις γύρω από το ποιος είσαι και τι σε βοηθά να ρυθμίζεσαι.🧘

Όταν αρχίζεις να αναγνωρίζεις τα μοτίβα σου — τι σε ενεργοποιεί, τι σε μπλοκάρει και τι σε ρυθμίζει — σταματάς σταδιακά να βλέπεις τον εαυτό σου ως πρόβλημα και αρχίζεις να τον κατανοείς.🫆

Είναι ένα βιβλίο που προτείνω ανεπιφύλακτα σε όποιον έχει νιώσει “διαφορετικός” και έχει αναρωτηθεί αν κάτι δεν πάει καλά με τον εαυτό του. Ένα πολύ χρήσιμο εργαλείο ψυχοεκπαίδευσης για μια πιο συμπονετική και ρεαλιστική προσέγγιση του εαυτού. 🙏✨🫂🩷

29/05/2026

Στο νέο τεύχος του περιοδικού Σχεδία, θα βρείτε ένα άρθρο μου για το Cinema therapy. Είμαι πολύ χαρούμενη για αυτό κι ευχαριστώ τον Spyros Zonakis για τη συνεργασία!

Ως άνθρωπος και ως ψυχολόγος, θεωρώ σημαντική τη διαμόρφωση μιας κοινωνίας με λιγότερο αποκλεισμό και περισσότερη φροντίδα, συμπερίληψη και ουσιαστικές ευκαιρίες επανένταξης για ανθρώπους που έχουν βρεθεί στο περιθώριο.

Γι’ αυτό εκτιμώ ιδιαίτερα το έργο της Σχεδίας, που εδώ και χρόνια στηρίζει με αξιοπρέπεια και συνέπεια ανθρώπους που αντιμετωπίζουν κοινωνικοοικονομικές δυσκολίες, δίνοντάς τους όχι μόνο εργασία, αλλά και ορατότητα, αξιοπρέπεια και χώρο μέσα στην κοινωνία, παρέχοντας παράλληλα στον αναγνώστη ποιοτικό περιεχόμενο με επίκεντρο την κοινωνία και τον πολιτισμό.

Η ψυχική υγεία και η ευημερία δεν μπορούν να νοηθούν μέσα σε μια κοινωνία ανισοτήτων, στιγματισμού και περιθωριοποίησης.

Αν συναντήσετε τη Σχεδία στον δρόμο σας, αξίζει να τη στηρίξετε! 🤍

12/05/2026

Ο αγώνας προς την τελειότητα είναι ένας αγώνας ενάντια στην ίδια μας την ύπαρξη

Στο ευρύτερο κοινωνικοπολιτισμικό πλαίσιο στο οποίο ζούμε, η ζωή μας οργανώνεται όλο και περισσότερο γύρω από την εικόνα, την επίδοση και τη συνεχή αυτοβελτίωση. Μέσα από τα κοινωνικά δίκτυα, τη διαφήμιση και την κουλτούρα της παραγωγικότητας, προβάλλεται ένα πρότυπο ανθρώπου που χρειάζεται να είναι διαρκώς άριστος, επιτυχημένος και αποδοτικός. Σταδιακά, η αξία του ανθρώπου φαίνεται να συνδέεται όχι με την ίδια του την ύπαρξη, αλλά με το αποτέλεσμα, την απόδοση και το πόσο ανταποκρίνεται σε αυτά τα πρότυπα.

Σε οικογενειακό επίπεδο, αυτές οι κοινωνικές αξίες συχνά μεταφράζονται σε άρρητες προσδοκίες: «προσπάθησε περισσότερο», «μην αποτυγχάνεις», «να είσαι δυνατός». Ακόμη κι όταν δεν εκφράζονται άμεσα, περνούν μέσα από το βλέμμα, τον τόνο της φωνής, την αντίδραση στην αποτυχία, την αποδοχή ή την κριτική. Το παιδί δεν μαθαίνει μόνο τι χρειάζεται να κάνει, αλλά κυρίως τι χρειάζεται να είναι για να ανήκει.

Σταδιακά, αυτές οι εμπειρίες εσωτερικεύονται και μετατρέπονται σε εσωτερικές φωνές: έναν εσωτερικό κριτή που αξιολογεί, συγκρίνει και πιέζει. Μια εσωτερική αίσθηση που λέει «δεν είμαι αρκετός όπως είμαι». Η ανεπάρκεια παύει να είναι μια εμπειρία της στιγμής και γίνεται τρόπος με τον οποίο ο άνθρωπος αντιλαμβάνεται τον εαυτό του.

Από αυτό το σημείο, ο αγώνας προς την τελειότητα δεν είναι απλώς προσπάθεια βελτίωσης. Γίνεται μια συνεχής απόπειρα να διορθωθεί κάτι βαθύτερο: η ίδια η αίσθηση του εαυτού. Ο άνθρωπος αρχίζει να αγωνίζεται όχι μόνο για να πετύχει, αλλά για να «αναιρέσει» την εσωτερική εμπειρία του ότι δεν είναι αρκετός.

Έτσι, η τελειομανία μετατρέπεται σε έναν αγώνα ενάντια στην ίδια μας την ύπαρξη. Γιατί ο εαυτός ταυτίζεται με την ανεπάρκεια και κάθε λάθος, κάθε ανάγκη, κάθε αδυναμία δεν βιώνεται απλώς ως ανθρώπινη πλευρά, αλλά ως απόδειξη έλλειψης αξίας.

Ταυτόχρονα, αυτό επηρεάζει βαθιά και τη σχέση με τους άλλους. Ο άλλος δεν βιώνεται πάντα ως χώρος σύνδεσης, αλλά ως καθρέφτης αξιολόγησης: «είμαι αρκετός;», «φαίνομαι σωστός;», «κινδυνεύω να απορριφθώ αν δεν είμαι τέλειος;». Η αυθεντική επαφή δυσκολεύει, γιατί η ευαλωτότητα μοιάζει απειλή.

Και έτσι, ο κυρίαρχος λόγος για την επιτυχία, που ξεκινά μέσα από την κοινωνία, περνά μέσα από την οικογένεια και καταλήγει σε έναν εσωτερικό διάλογο που δεν ησυχάζει ποτέ- όχι απλώς για το τι κάνουμε, αλλά για το αν έχουμε δικαίωμα να υπάρχουμε όπως είμαστε.

Φωτιάδου Κυριακή
Ψυχολόγος-Ψυχοθεραπεύτρια