Therapy Trace, Μαρία Φιλίππου

Therapy Trace, Μαρία Φιλίππου Σπούδασα Σύμβουλος Ψυχικής Υγείας, Χοροκινητική Ψυχοθεραπεύτρια και είμαι εξειδικευμένη στη Συνθετική Ψυχοθεραπεία.

Πώς η αυτοσυμπόνια βοηθά όταν κρίνουμε το σώμα μας, Φτάνοντας στο τελευταίο άρθρο αυτού του κύκλου για το σώμα και το κα...
22/07/2026

Πώς η αυτοσυμπόνια βοηθά όταν κρίνουμε το σώμα μας, Φτάνοντας στο τελευταίο άρθρο αυτού του κύκλου για το σώμα και το καλοκαίρι, θέλω να μιλήσουμε για κάτι που, αν το καλλιεργήσεις, μπορεί να αλλάξει βαθιά τη σχέση σου με το σώμα σου, πολύ πιο βαθιά από οποιαδήποτε τεχνική ή άσκηση από όσες έχουμε συζητήσει. Μιλάω για την αυτοσυμπόνια, μια από τις πιο υποτιμημένες αλλά πιο ισχυρές ψυχολογικές δεξιότητες που υπάρχουν.
Τι είναι πραγματικά η αυτοσυμπόνια
Η αυτοσυμπόνια συχνά παρεξηγείται ως επιείκεια προς τον εαυτό μας ή ακόμα και ως δικαιολογία για να μην προσπαθούμε. Στην πραγματικότητα είναι κάτι πολύ πιο συγκεκριμένο. Η ερευνήτρια Kristin Neff, που έχει μελετήσει εκτενώς αυτό το θέμα, περιγράφει την αυτοσυμπόνια μέσα από τρία στοιχεία. Πρώτον, την ευγένεια προς τον εαυτό αντί για αυστηρή αυτοκριτική. Δεύτερον, την αναγνώριση ότι η δυσκολία που βιώνεις είναι μέρος της κοινής ανθρώπινης εμπειρίας, όχι κάτι που σε κάνει μοναδικά ελαττωματικό. Τρίτον, την ενσυνειδητότητα, δηλαδή την ικανότητα να παρατηρείς τη δυσφορία σου χωρίς να την υπερβάλλεις ή να την αρνηθείς.

Όταν εφαρμόζεις αυτά τα τρία στοιχεία στη σχέση με το σώμα σου, κάτι σημαντικό αλλάζει. Αντί να μιλάς στον εαυτό σου με τη σκληρότητα ενός κριτή, αρχίζεις να μιλάς με τον τρόπο που θα μιλούσες σε έναν άνθρωπο που αγαπάς.
Γιατί η αυτοκριτική δεν λειτουργεί όπως νομίζουμε
Πολλοί άνθρωποι πιστεύουν, συχνά χωρίς να το συνειδητοποιούν, ότι η αυστηρή αυτοκριτική είναι απαραίτητη για να παραμείνουμε «σε φόρμα» ή να βελτιωθούμε. Η ιδέα είναι ότι αν είσαι σκληρός με τον εαυτό σου για το σώμα σου, θα σε παρακινήσει να αλλάξεις. Η έρευνα όμως δείχνει ακριβώς το αντίθετο. Η αυστηρή αυτοκριτική συνδέεται με περισσότερο άγχος, περισσότερη αποφυγή, και τελικά λιγότερη, όχι περισσότερη, θετική αλλαγή συμπεριφοράς.

Αυτό συμβαίνει γιατί η αυτοκριτική ενεργοποιεί το σύστημα απειλής του εγκεφάλου, το ίδιο σύστημα που ενεργοποιείται όταν βρισκόμαστε σε πραγματικό κίνδυνο. Όταν το σώμα βρίσκεται σε κατάσταση απειλής, δεν είναι σε θέση για ανάπτυξη, μάθηση ή αλλαγή. Είναι σε θέση επιβίωσης. Η αυτοσυμπόνια, αντίθετα, ενεργοποιεί το σύστημα φροντίδας, το οποίο πραγματικά υποστηρίζει την ικανότητά μας να αλλάξουμε και να μεγαλώσουμε.
Πώς μοιάζει η αυτοσυμπόνια στην πράξη
Ας πάρουμε ένα συγκεκριμένο παράδειγμα. Κοιτάζεσαι στον καθρέφτη πριν βγεις με το μαγιό και η πρώτη σκέψη είναι κριτική, «δεν μου αρέσει καθόλου πώς φαίνομαι». Η αυτοκριτική απάντηση θα ήταν να συνεχίσεις με περισσότερη κριτική, «πρέπει να προσέξω περισσότερο, δεν έχω αυτοέλεγχο, τι ντροπή».

Η αυτοσυμπονετική απάντηση είναι διαφορετική. Πρώτα αναγνωρίζεις τη δυσφορία χωρίς να την αρνηθείς, «αυτή τη στιγμή νιώθω δυσφορία με το σώμα μου». Μετά θυμάσαι ότι δεν είσαι μόνος ή μόνη σε αυτό, «πολλοί άνθρωποι νιώθουν έτσι μπροστά στον καθρέφτη, αυτό είναι κοινό ανθρώπινο βίωμα, όχι δικό μου προσωπικό ελάττωμα». Τέλος, μιλάς στον εαυτό σου με ευγένεια, όπως θα μιλούσες σε μια φίλη, «είναι εντάξει να νιώθω έτσι, δεν χρειάζεται να είμαι σκληρός ή σκληρή με τον εαυτό μου γι' αυτό».

Αυτή η διαδικασία δεν αλλάζει αμέσως το πώς φαίνεσαι, αλλά αλλάζει σημαντικά το πώς νιώθεις, και μακροπρόθεσμα αλλάζει και το πώς σχετίζεσαι γενικότερα με το σώμα σου.
Η σύνδεση με το σώμα και την κίνηση
Στη δουλειά μου με τη Χοροκινητική Ψυχοθεραπεία, η αυτοσυμπόνια δεν είναι μόνο νοητική άσκηση. Μπορεί να εκφραστεί και σωματικά. Ένα απλό χέρι στο στήθος, μια αγκαλιά στον εαυτό σου, μια απαλή κίνηση αντί για σφιγμένη στάση, όλα αυτά επικοινωνούν στο νευρικό σύστημα ένα μήνυμα ασφάλειας και φροντίδας που τα λόγια από μόνα τους δεν πάντα καταφέρνουν να μεταφέρουν.

Παρατηρώ συχνά ότι άνθρωποι που καλλιεργούν αυτοσυμπόνια μέσα από το σώμα, όχι μόνο μέσα από τη σκέψη, αναπτύσσουν πιο σταθερή και πιο ανθεκτική σχέση με τον εαυτό τους, μια σχέση που δεν κλονίζεται εύκολα από μια δύσκολη φωτογραφία ή ένα αρνητικό σχόλιο.
Πώς να ξεκινήσεις να καλλιεργείς αυτοσυμπόνια
Δεν χρειάζεται να περιμένεις να νιώσεις φυσικά αυτοσυμπόνια για να την εξασκήσεις. Όπως κάθε δεξιότητα, χτίζεται με επανάληψη, ακόμα κι όταν στην αρχή νιώθεις αμήχανα ή δεν το πιστεύεις απόλυτα.

Δοκίμασε, την επόμενη φορά που κρίνεις αυστηρά το σώμα σου, να σταματήσεις για μια στιγμή και να ρωτήσεις τον εαυτό σου τι θα έλεγες σε ένα αγαπημένο σου πρόσωπο αν σου περιέγραφε την ίδια δυσφορία. Πιθανότατα δεν θα του μιλούσες με την ίδια σκληρότητα που μιλάς στον εαυτό σου. Αυτή η απλή μετατόπιση οπτικής είναι συχνά αρκετή για να ανοίξει την πόρτα σε μια πιο ήπια, πιο ανθρώπινη σχέση με τον εαυτό σου.

Ολοκληρώνοντας αυτόν τον κύκλο άρθρων για το σώμα και το καλοκαίρι, θέλω να θυμάσαι κάτι απλό. Το σώμα σου δεν χρειάζεται να είναι τέλειο για να αξίζει φροντίδα, αποδοχή και ζωή. Αξίζει αυτά ακριβώς επειδή είναι δικό σου. Αν αναγνωρίζεις ότι η σχέση σου με το σώμα σου χρειάζεται βαθύτερη δουλειά, μέσα από λόγο και μέσα από κίνηση, μπορείς να επικοινωνήσεις μαζί μου. Είμαι εδώ., https://therapytrace.gr/pos-i-aftosymponia-voitha-otan-krinoume-to-soma-mas/

Το άγχος επίδοσης στην κοινωνικότητα του καλοκαιριού, Το καλοκαίρι θεωρείται συνήθως η πιο κοινωνική εποχή του χρόνου. Π...
21/07/2026

Το άγχος επίδοσης στην κοινωνικότητα του καλοκαιριού, Το καλοκαίρι θεωρείται συνήθως η πιο κοινωνική εποχή του χρόνου. Πάρτι, παραλίες, εκδρομές, βραδινές συγκεντρώσεις. Για πολλούς ανθρώπους όμως, αυτή η αυξημένη κοινωνικότητα δεν φέρνει χαρά αλλά ένα διαφορετικό είδος άγχους, το άγχος επίδοσης. Το να δείξεις ότι περνάς καλά, ότι είσαι κοινωνικός, ότι ταιριάζεις, ότι το σώμα σου και η παρουσία σου «περνούν» την εξέταση της ομάδας.
Τι είναι το άγχος κοινωνικής επίδοσης
Το άγχος επίδοσης δεν περιορίζεται στο σώμα, αλλά συνδέεται στενά με αυτό ειδικά το καλοκαίρι. Είναι η αίσθηση ότι σε κάθε κοινωνική στιγμή αξιολογείσαι, όχι μόνο για το τι λες ή κάνεις, αλλά για το πώς φαίνεσαι, πώς κινείσαι, πόσο «άνετα» δείχνεις να νιώθεις. Αυτή η αίσθηση δημιουργεί ένα παράδοξο. Προσπαθείς τόσο πολύ να δείξεις ότι νιώθεις άνετα, που τελικά νιώθεις ακριβώς το αντίθετο.

Σε ένα πάρτι στην παραλία, για παράδειγμα, το άγχος επίδοσης μπορεί να εκδηλωθεί ως συνεχής παρακολούθηση του πώς κάθεσαι, πώς φαίνεσαι όταν μπαίνεις στη θάλασσα, αν το γέλιο σου ακούγεται φυσικό, αν η στάση σου δείχνει σιγουριά. Όλη αυτή η εσωτερική παρακολούθηση καταναλώνει ενέργεια που θα μπορούσε να πάει στην πραγματική απόλαυση της στιγμής.
Γιατί το καλοκαίρι εντείνει αυτό το άγχος
Το καλοκαίρι φέρνει μια συγκεκριμένη μορφή κοινωνικότητας που διαφέρει από τον υπόλοιπο χρόνο. Λιγότερη δομή, περισσότερος αυτοσχεδιασμός, περισσότερη σωματική έκθεση. Σε αντίθεση με μια επαγγελματική συνάντηση όπου ξέρεις τι ρόλο παίζεις και τι αναμένεται από εσένα, μια βραδιά στην παραλία ή ένα πάρτι δεν έχουν σαφή σενάρια. Αυτή η αβεβαιότητα μπορεί να είναι απελευθερωτική για κάποιους, αλλά αγχωτική για άλλους, ειδικά για ανθρώπους που βασίζονται στη δομή για να νιώσουν ασφαλείς κοινωνικά.

Επιπλέον, το καλοκαίρι συχνά περιλαμβάνει δραστηριότητες όπου το σώμα είναι πιο ενεργό και πιο ορατό, το κολύμπι, ο χορός, το παιχνίδι στην άμμο. Αυτές οι δραστηριότητες, ενώ μπορεί να είναι διασκεδαστικές, αυξάνουν επίσης την αίσθηση έκθεσης, καθώς το σώμα κινείται με τρόπους που δεν μπορείς πλήρως να ελέγξεις ή να «στήσεις» όπως θα ήθελες.
Η ψυχολογία πίσω από το φόβο της κρίσης
Το άγχος κοινωνικής επίδοσης πηγάζει συχνά από ένα βαθύτερο φόβο, τον φόβο της κοινωνικής απόρριψης. Ως είδος, οι άνθρωποι έχουμε εξελικτικά προγραμματιστεί να ανησυχούμε έντονα για την αποδοχή από την ομάδα, γιατί ιστορικά ο αποκλεισμός από την κοινότητα σήμαινε πραγματικό κίνδυνο επιβίωσης. Αυτός ο αρχέγονος μηχανισμός εξακολουθεί να λειτουργεί σήμερα, ακόμα κι όταν οι σύγχρονες κοινωνικές καταστάσεις δεν έχουν την ίδια κυριολεκτική βαρύτητα.

Αυτό εξηγεί γιατί το άγχος κοινωνικής επίδοσης νιώθεται τόσο έντονο, ακόμα κι όταν λογικά ξέρουμε ότι μια βραδιά στην παραλία δεν είναι ζήτημα ζωής και θανάτου. Το νευρικό μας σύστημα αντιδρά σαν να είναι, γιατί έτσι έχει προγραμματιστεί να προστατεύει την κοινωνική μας θέση.
Πώς εκδηλώνεται στο σώμα
Το άγχος κοινωνικής επίδοσης δεν είναι μόνο νοητικό. Εκδηλώνεται σωματικά με πολύ συγκεκριμένους τρόπους. Ένταση στους ώμους, ρηχή αναπνοή, τάση να ελέγχεις κάθε κίνηση αντί να αφήνεσαι φυσικά. Πολλοί άνθρωποι περιγράφουν την αίσθηση ότι «παίζουν ρόλο» σε κοινωνικές εκδηλώσεις, μια εκδοχή του εαυτού τους που φαίνεται άνετη, ενώ εσωτερικά νιώθουν το αντίθετο.

Αυτή η διάσπαση ανάμεσα στην εξωτερική εικόνα και την εσωτερική εμπειρία είναι εξαντλητική, γιατί απαιτεί συνεχή προσπάθεια συντήρησης. Με τον καιρό, αυτή η προσπάθεια μπορεί να οδηγήσει σε αποφυγή κοινωνικών καταστάσεων, όχι επειδή δεν θέλεις να συνδεθείς με άλλους, αλλά επειδή η προσπάθεια να «επιδώσεις» νιώθεται πολύ κουραστική.
Πώς μειώνεις το άγχος κοινωνικής επίδοσης
Το πρώτο βήμα είναι να αναγνωρίσεις ότι η αίσθηση ότι σε παρατηρούν συνεχώς είναι συχνά μεγαλύτερη απ' όσο συμβαίνει στην πραγματικότητα. Οι περισσότεροι άνθρωποι σε ένα πάρτι είναι πολύ πιο απασχολημένοι με τη δική τους εσωτερική εμπειρία και το πώς φαίνονται οι ίδιοι, παρά με το να σε αξιολογούν λεπτομερώς. Αυτό δεν είναι απλώς παρηγορητική σκέψη, είναι κάτι που επιβεβαιώνεται επανειλημμένα από την ψυχολογική έρευνα γύρω από την κοινωνική προσοχή.

Δοκίμασε επίσης να στρέψεις την προσοχή σου προς τα έξω αντί προς τα μέσα. Αντί να παρακολουθείς πώς φαίνεσαι, εστίασε στη συζήτηση, στο τοπίο, στην πραγματική εμπειρία της στιγμής. Αυτή η μετατόπιση προσοχής βοηθά να διακόψεις τον κύκλο της συνεχούς αυτοπαρακολούθησης.

Δώσε επίσης στον εαυτό σου άδεια να μη νιώθεις πάντα «άνετα» σε κοινωνικές καταστάσεις. Δεν χρειάζεται να δείχνεις σιγουριά που δεν νιώθεις. Η αυθεντική, ήπια αμηχανία είναι πολύ πιο ανθρώπινη και συχνά πιο συνδετική με τους άλλους απ' ό,τι μια επιδεικτική σιγουριά.

Αν παρατηρείς ότι το άγχος κοινωνικής επίδοσης σε κάνει να αποφεύγεις σημαντικές στιγμές σύνδεσης με άλλους, αξίζει να το διερευνήσεις βαθύτερα. Στο Therapy Trace δουλεύουμε συχνά με ανθρώπους που θέλουν να νιώσουν πιο αυθεντικά παρόντες στις κοινωνικές τους σχέσεις. Αν αναγνωρίζεις κάτι από όσα περιέγραψα, μπορείς να επικοινωνήσεις μαζί μου. Είμαι εδώ., https://therapytrace.gr/to-agchos-epidosis-stin-koinonikotita-tou-kalokairiou/

Γιατί το «καλοκαιρινό σώμα» είναι μύθος μάρκετινγκ, Κάθε χρόνο, γύρω στον Απρίλιο και τον Μάιο, αρχίζει να εμφανίζεται π...
20/07/2026

Γιατί το «καλοκαιρινό σώμα» είναι μύθος μάρκετινγκ, Κάθε χρόνο, γύρω στον Απρίλιο και τον Μάιο, αρχίζει να εμφανίζεται παντού η ίδια φράση. «Πρόγραμμα για σώμα καλοκαιριού». «Έτοιμος για την παραλία σε έξι εβδομάδες». «Το τελευταίο σπριντ πριν τις διακοπές». Έχεις σταματήσει ποτέ να αναρωτηθείς από πού προήλθε αυτή η ιδέα, και ποιος πραγματικά ωφελείται από αυτήν;
Η ιστορία πίσω από μια φράση
Το «σώμα καλοκαιριού» δεν είναι επιστημονικός όρος ούτε φυσιολογική έννοια. Είναι μια φράση μάρκετινγκ που δημιουργήθηκε και καλλιεργήθηκε συστηματικά από βιομηχανίες που κερδίζουν από την ανασφάλειά μας, κυρίως τη βιομηχανία διατροφής, γυμναστηρίων, καλλυντικών και μόδας. Δεν είναι σύμπτωση ότι κάθε άνοιξη πλημμυρίζουν οι διαφημίσεις με προγράμματα αδυνατίσματος, σε μια περίοδο όπου η ανασφάλεια γύρω από το σώμα είναι ήδη αυξημένη λόγω της επερχόμενης έκθεσης στο μαγιό.

Η βασική λογική αυτής της βιομηχανίας είναι απλή. Δημιούργησε ένα πρόβλημα, το σώμα σου «δεν είναι έτοιμο», και μετά πούλησε τη λύση, το πρόγραμμα, το προϊόν, τη δίαιτα. Αυτό το μοντέλο λειτουργεί μόνο αν πιστεύουμε ότι υπάρχει πράγματι κάτι λάθος με το σώμα μας που χρειάζεται διόρθωση πριν το καλοκαίρι.
Ποιο σώμα θεωρείται «έτοιμο»
Αν σκεφτείς προσεκτικά τι εννοεί η βιομηχανία με τη φράση «σώμα καλοκαιριού», θα δεις ότι αναφέρεται σε ένα πολύ συγκεκριμένο, πολύ στενό πρότυπο, συνήθως λεπτό, σφιχτό, χωρίς κυτταρίτιδα, χωρίς ραβδώσεις, χωρίς κανένα από τα φυσιολογικά χαρακτηριστικά που έχουν τα πραγματικά ανθρώπινα σώματα. Αυτό το πρότυπο δεν αντιπροσωπεύει την πλειοψηφία των σωμάτων, ακόμα κι όταν είναι υγιή.

Η αλήθεια είναι ότι κάθε σώμα που υπάρχει είναι ήδη κατάλληλο για το καλοκαίρι, για την παραλία, για το μαγιό, ακριβώς όπως είναι. Δεν χρειάζεται προσαρμογή, προετοιμασία ή «διόρθωση». Αυτή η ιδέα ίσως ακούγεται απλή, αλλά έρχεται σε τόσο έντονη αντίθεση με όσα μας έχουν διδάξει χρόνια διαφημίσεις που χρειάζεται συνειδητή προσπάθεια για να την πιστέψουμε πραγματικά.
Η επίδραση στην ψυχική υγεία
Η προώθηση της ιδέας του «σώματος καλοκαιριού» δεν είναι αθώα ούτε ουδέτερη. Έχει μετρήσιμη επίδραση στην ψυχική υγεία. Αυξάνει το άγχος γύρω από το φαγητό, ενισχύει διατροφικά μοτίβα ελέγχου, και για ανθρώπους με προδιάθεση σε διατροφικές διαταραχές, μπορεί να λειτουργήσει ως σοβαρή σκανδάλη ακριβώς την περίοδο που η βιομηχανία εντείνει την προώθησή της.

Επιπλέον, δημιουργεί μια σχέση με το σώμα βασισμένη σε εποχικότητα και προσωρινότητα, σαν το σώμα να χρειάζεται να «ετοιμαστεί» για συγκεκριμένες στιγμές του χρόνου αντί να είναι κάτι που φροντίζουμε σταθερά και με ισορροπία. Αυτή η εποχική λογική τροφοδοτεί κύκλους αυστηρών διαιτών ακολουθούμενων από περίοδο χαλάρωσης, κάτι που είναι γνωστό ότι είναι πιο επιβλαβές μακροπρόθεσμα από μια σταθερή, ήπια προσέγγιση στη φροντίδα του σώματος.
Πώς αναγνωρίζεις το μάρκετινγκ όταν το βλέπεις
Ένα χρήσιμο εργαλείο είναι να αναρωτιέσαι, κάθε φορά που βλέπεις διαφήμιση ή περιεχόμενο που προωθεί «σώμα καλοκαιριού», ποιος κερδίζει από αυτό το μήνυμα. Σχεδόν πάντα, η απάντηση είναι μια εταιρεία που πουλάει κάτι, όχι εσύ. Αυτή η απλή ερώτηση βοηθά να δημιουργήσεις κριτική απόσταση από μηνύματα που στην αρχή μπορεί να φαίνονται σαν καλοπροαίρετες συμβουλές υγείας.

Παρατήρησε επίσης τη γλώσσα που χρησιμοποιείται. Λέξεις όπως «τελευταία ευκαιρία», «πριν είναι αργά», «έτοιμος σε λίγες εβδομάδες» είναι κλασικές τεχνικές δημιουργίας επείγοντος και ανασφάλειας, σχεδιασμένες να πυροδοτούν γρήγορη, συναισθηματική αντίδραση αντί για σκεπτόμενη απόφαση.
Τι σημαίνει πραγματική φροντίδα σώματος
Η φροντίδα του σώματος δεν χρειάζεται εποχική λογική. Το σώμα σου δεν χρειάζεται περισσότερη φροντίδα τον Μάιο απ' ό,τι τον Νοέμβριο. Αν θέλεις να κινείσαι περισσότερο, να τρως με μεγαλύτερη ισορροπία, να νιώθεις πιο δυνατός ή δυνατή, αυτές είναι αξίες που μπορούν να καθοδηγούν την καθημερινότητά σου όλο τον χρόνο, όχι μόνο πριν από το καλοκαίρι για να «προλάβεις» ένα πρότυπο που ούτως ή άλλως δεν έχει καμία αντικειμενική βάση.

Η πιο ισχυρή αντίσταση στο μάρκετινγκ του «σώματος καλοκαιριού» είναι να αποφασίσεις συνειδητά ότι το σώμα σου αξίζει την παραλία, τη θάλασσα, το μαγιό, ακριβώς όπως είναι τώρα, χωρίς όρους, χωρίς προϋποθέσεις, χωρίς αναμονή για μια εκδοχή του εαυτού σου που «θα αξίζει» περισσότερο.

Αν παρατηρείς ότι αυτά τα μηνύματα σε επηρεάζουν βαθιά, ότι νιώθεις ενοχή ή άγχος κάθε φορά που βλέπεις τέτοιο περιεχόμενο, αξίζει να το διερευνήσεις. Στο Therapy Trace δουλεύουμε συχνά με ανθρώπους που θέλουν να απελευθερωθούν από αυτή τη λογική ελέγχου και να χτίσουν μια πιο σταθερή, ήρεμη σχέση με το σώμα τους. Αν αναγνωρίζεις κάτι από όσα περιέγραψα, μπορείς να επικοινωνήσεις μαζί μου. Είμαι εδώ., https://therapytrace.gr/giati-to-kalokairino-soma-einai-mythos-marketingk/

Επανασύνδεση με το σώμα μέσα από απλές κινητικές ασκήσεις, Πολλές φορές οι άνθρωποι που έρχονται σε εμένα με άγχος εικόν...
19/07/2026

Επανασύνδεση με το σώμα μέσα από απλές κινητικές ασκήσεις, Πολλές φορές οι άνθρωποι που έρχονται σε εμένα με άγχος εικόνας ή δυσφορία για το σώμα τους ρωτούν το ίδιο πράγμα με διαφορετικά λόγια. Τι μπορώ να κάνω πρακτικά, τώρα, όχι μόνο σε συνεδρία; Η αλήθεια είναι ότι η επανασύνδεση με το σώμα δεν χρειάζεται πολύπλοκες τεχνικές. Χρειάζεται μικρές, συνειδητές στιγμές προσοχής, επαναλαμβανόμενες με τον καιρό. Σε αυτό το άρθρο θα σου δώσω μερικές απλές ασκήσεις που μπορείς να δοκιμάσεις μόνος ή μόνη σου.
Γιατί χρειαζόμαστε πρακτική, όχι μόνο κατανόηση
Έχουμε ήδη συζητήσει σε προηγούμενα άρθρα γιατί η λογική κατανόηση δεν αρκεί από μόνη της για να αλλάξει η σχέση μας με το σώμα. Το άγχος εικόνας είναι σωματικά εγκατεστημένο, γι' αυτό και η αλλαγή χρειάζεται σωματική εμπειρία, όχι μόνο νοητική επεξεργασία. Οι ασκήσεις που ακολουθούν δεν είναι μαγικές λύσεις. Είναι μικρά βήματα που, με επανάληψη, βοηθούν το νευρικό σύστημα να μάθει ξανά ότι το σώμα μπορεί να είναι ασφαλής τόπος.
Άσκηση 1: Σάρωση σώματος με προσοχή
Κάθισε ή ξάπλωσε σε άνετη θέση. Κλείσε τα μάτια αν νιώθεις άνετα. Φέρε την προσοχή σου σταδιακά σε κάθε μέρος του σώματος, ξεκινώντας από τα πόδια και ανεβαίνοντας σιγά σιγά προς το κεφάλι. Σε κάθε σημείο, ρώτησε απλά «τι νιώθω εδώ» χωρίς να προσπαθήσεις να αλλάξεις τίποτα. Ίσως νιώσεις ζεστασιά, βάρος, ελαφρότητα, ένταση. Δεν υπάρχει σωστή ή λάθος αίσθηση.

Αυτή η άσκηση διαρκεί πέντε με δέκα λεπτά και μπορεί να γίνει καθημερινά. Ο στόχος δεν είναι να νιώσεις κάτι συγκεκριμένο, αλλά να καλλιεργήσεις τη συνήθεια να επισκέπτεσαι το σώμα σου από μέσα, αντί να το κοιτάς μόνο από έξω.
Άσκηση 2: Κίνηση χωρίς καθρέφτη
Βρες έναν χώρο όπου δεν υπάρχει καθρέφτης, ίσως το σαλόνι με κλειστές κουρτίνες ή ένα δωμάτιο χωρίς μεγάλες επιφάνειες αντανάκλασης. Βάλε μια μουσική που σου αρέσει και άσε το σώμα σου να κινηθεί όπως θέλει, χωρίς προδιαγεγραμμένα βήματα, χωρίς να σκέφτεσαι πώς φαίνεσαι.

Στην αρχή μπορεί να νιώσεις αμηχανία, ακόμα και μόνος ή μόνη σου. Αυτό είναι φυσιολογικό, γιατί έχουμε συνηθίσει να αξιολογούμε συνεχώς την κίνησή μας. Δώσε στον εαυτό σου λίγο χρόνο, ίσως πέντε λεπτά στην αρχή, και άσε την προσοχή να πηγαίνει στο πώς νιώθει η κίνηση, όχι πώς μοιάζει.
Άσκηση 3: Αναπνοή με το χέρι στο στήθος
Βάλε ένα χέρι στο στήθος και ένα στην κοιλιά. Ανάπνευσε αργά, παρατηρώντας ποιο χέρι κινείται περισσότερο. Πολλοί άνθρωποι με χρόνιο άγχος αναπνέουν ρηχά, κυρίως από το στήθος. Προσπάθησε σταδιακά να κατευθύνεις την αναπνοή προς την κοιλιά, αφήνοντας το χέρι εκεί να ανεβοκατεβαίνει πιο έντονα από το χέρι στο στήθος.

Αυτή η απλή άσκηση ρυθμίζει το νευρικό σύστημα και δημιουργεί μια βασική αίσθηση ασφάλειας στο σώμα, κάτι που είναι θεμέλιο για κάθε επόμενο βήμα επανασύνδεσης.
Άσκηση 4: Επαφή με το έδαφος
Στάσου ξυπόλητος ή ξυπόλητη, ιδανικά σε φυσική επιφάνεια όπως χώμα, γρασίδι ή άμμο, αν έχεις πρόσβαση. Νιώσε το βάρος σου να κατανέμεται στα πόδια σου. Παρατήρησε πώς αγγίζει η επιφάνεια το δέρμα σου, ζεστή, δροσερή, τραχιά, μαλακή.

Αυτή η άσκηση, γνωστή και ως grounding, βοηθά να επαναφέρεις την προσοχή στο παρόν και στο σώμα, ειδικά όταν νιώθεις ότι το μυαλό σου έχει «φύγει» σε ανησυχητικές σκέψεις για την εμφάνισή σου.
Άσκηση 5: Κίνηση ενός συναισθήματος
Σκέψου ένα συναίσθημα που νιώθεις αυτή τη στιγμή, ίσως άγχος, θλίψη, ή ακόμα και χαρά. Χωρίς να το σκεφτείς πολύ, άσε το σώμα σου να βρει μια κίνηση που αντιπροσωπεύει αυτό το συναίσθημα. Μπορεί να είναι κάτι τόσο απλό όσο ένα σφίξιμο και άνοιγμα των χεριών, ή ένα βήμα μπρος πίσω.

Αυτή η άσκηση δίνει στο συναίσθημα έναν δρόμο έκφρασης πέρα από τη σκέψη, κάτι ιδιαίτερα χρήσιμο όταν δυσκολεύεσαι να βάλεις σε λέξεις τι νιώθεις.
Πώς να ενσωματώσεις αυτές τις ασκήσεις
Δεν χρειάζεται να κάνεις όλες τις ασκήσεις κάθε μέρα. Διάλεξε μία ή δύο που σου φαίνονται πιο προσιτές και δοκίμασέ τες για μια εβδομάδα, ιδανικά την ίδια ώρα κάθε μέρα, ώστε να γίνουν σταδιακά συνήθεια. Η συνέπεια έχει μεγαλύτερη αξία από τη διάρκεια. Πέντε λεπτά καθημερινά έχουν περισσότερη επίδραση από μια ώρα μία φορά τον μήνα.

Αν παρατηρείς ότι αυτές οι ασκήσεις φέρνουν στην επιφάνεια έντονα συναισθήματα ή δυσφορία που δεν περιμένεις, αυτό δεν σημαίνει ότι κάνεις κάτι λάθος. Σημαίνει ότι υπάρχει υλικό που χρειάζεται περισσότερη προσοχή, ιδανικά με επαγγελματική καθοδήγηση. Στο Therapy Trace δουλεύουμε αυτή ακριβώς τη διαδικασία επανασύνδεσης, μέσα από τη Χοροκινητική Ψυχοθεραπεία και προσαρμοσμένες πρακτικές για κάθε άνθρωπο. Αν θέλεις να το εξερευνήσουμε μαζί, μπορείς να επικοινωνήσεις μαζί μου. Είμαι εδώ., https://therapytrace.gr/epanasyndesi-me-to-soma-mesa-apo-aples-kinitikes-askiseis/

Selfie άγχος: η ψυχολογία πίσω από τη φωτογραφία στην παραλία, Στέκεσαι στην παραλία, το φως είναι όμορφο, η στιγμή αξίζ...
18/07/2026

Selfie άγχος: η ψυχολογία πίσω από τη φωτογραφία στην παραλία, Στέκεσαι στην παραλία, το φως είναι όμορφο, η στιγμή αξίζει να θυμηθεί, και όμως κάτι μέσα σου διστάζει να βγάλει τη φωτογραφία, ή τη βγάζει και αμέσως μετά νιώθει την ανάγκη να τη διαγράψει, να τη δοκιμάσει ξανά, να ψάξει την «καλύτερη γωνία». Αν αναγνωρίζεις αυτή την εμπειρία, δεν είσαι ο μόνος. Το selfie άγχος είναι ένα πολύ συγκεκριμένο, πολύ σύγχρονο είδος δυσφορίας που αξίζει να το κατανοήσουμε καλύτερα.
Τι κάνει τη φωτογραφία διαφορετική από τον καθρέφτη
Όταν κοιτάμε τον εαυτό μας σε καθρέφτη, η εικόνα είναι στιγμιαία και ρέουσα. Κινούμαστε, η έκφραση αλλάζει, η εικόνα ζει. Η φωτογραφία όμως παγώνει μια στιγμή για πάντα, τη μετατρέπει σε αντικείμενο που μπορεί να εξεταστεί, να μεγεθυνθεί, να συγκριθεί, να κριθεί ξανά και ξανά. Αυτή η μονιμότητα είναι μέρος του λόγου που η φωτογράφιση προκαλεί τόσο πιο έντονο άγχος από το να κοιτάς απλώς τον εαυτό σου στον καθρέφτη.

Υπάρχει επίσης το θέμα της οπτικής γωνίας. Η κάμερα, ειδικά η μπροστινή κάμερα του κινητού, παραμορφώνει συχνά τα χαρακτηριστικά με τρόπους που δεν αντιστοιχούν στο πώς μας βλέπουν πραγματικά οι άλλοι. Αυτό σημαίνει ότι πολλές φορές κρίνουμε τον εαυτό μας βάσει μιας εικόνας που δεν είναι καν ακριβής αναπαράσταση της πραγματικότητας, κάτι που εντείνει τη δυσαρέσκεια χωρίς αντικειμενικό λόγο.
Η φωτογραφία ως δημόσιο τεκμήριο
Η φωτογραφία στην παραλία δεν είναι απλώς μια προσωπική ανάμνηση. Στην εποχή των social media, κάθε φωτογραφία που βγάζουμε φέρει το ερώτημα, έστω και ασυνείδητα, αν πρόκειται να μοιραστεί, ποιος θα τη δει, τι θα σκεφτεί. Αυτή η δυνητική δημοσιότητα αλλάζει εντελώς την ψυχολογική βαρύτητα της στιγμής.

Ακόμα κι αν τελικά δεν ανεβάσεις τη φωτογραφία πουθενά, το μυαλό συχνά τη φαντάζεται ήδη δημόσια, αξιολογημένη, σχολιασμένη. Αυτό δημιουργεί μια εσωτερική επιτροπή κριτών που δεν υπάρχει στην πραγματικότητα, αλλά νιώθεται εξίσου πιεστική.
Γιατί επιστρέφουμε ξανά και ξανά στην ίδια φωτογραφία
Ένα χαρακτηριστικό μοτίβο του selfie άγχους είναι η επαναλαμβανόμενη εξέταση της ίδιας εικόνας, ζουμάροντας, συγκρίνοντας γωνίες, ψάχνοντας το «λάθος». Αυτή η συμπεριφορά μοιάζει με άλλες μορφές καταναγκαστικής ελέγχου συμπεριφοράς που βλέπουμε σε άγχος γενικότερα. Το μυαλό πιστεύει ότι αν εξετάσει αρκετά, θα βρει τη σιγουριά που ψάχνει. Στην πραγματικότητα, η επανάληψη συνήθως αυξάνει την ανασφάλεια αντί να τη μειώνει, γιατί όσο περισσότερο κοιτάς κάτι με κριτική διάθεση, τόσο περισσότερα «ελαττώματα» βρίσκει το μυαλό.

Αυτό εξηγεί γιατί το να βγάζεις πολλές φωτογραφίες αναζητώντας την «τέλεια» σπάνια φέρνει πραγματική ανακούφιση. Η ανακούφιση που νιώθεις όταν τελικά διαλέγεις μια φωτογραφία είναι συνήθως προσωρινή, γιατί το υποκείμενο άγχος δεν έχει λυθεί, απλώς έχει βρει μια προσωρινή διέξοδο.
Η σύγκριση με τις φωτογραφίες των άλλων
Το selfie άγχος δεν αφορά μόνο τις δικές μας φωτογραφίες. Αφορά και τη σύγκριση με τις φωτογραφίες που βλέπουμε από άλλους. Βλέπουμε μια φωτογραφία φίλης στην παραλία και συγκρίνουμε αυτόματα το δικό μας σώμα, τη δική μας φωτογένεια, τη δική μας «επιτυχία» στο να δείχνουμε καλά. Αυτή η σύγκριση είναι διπλά άδικη, γιατί συγκρίνεις τη δική σου αυθόρμητη, μη επιλεγμένη εμπειρία με μια εικόνα που έχει ήδη περάσει από φίλτρο επιλογής, ίσως και επεξεργασίας.
Πώς να μειώσεις το selfie άγχος
Ένα πρώτο βήμα είναι να παρατηρήσεις τη διαδικασία, όχι μόνο το αποτέλεσμα. Πόσες φωτογραφίες βγάζεις πριν διαλέξεις μία; Πόση ώρα περνάς εξετάζοντάς τες; Αυτή η απλή παρατήρηση, χωρίς κριτική, βοηθά να δεις το μοτίβο από απόσταση.

Δοκίμασε επίσης να βγάλεις μια φωτογραφία και να την αφήσεις όπως είναι, χωρίς να την εξετάσεις αμέσως. Αυτή η μικρή άσκηση ανοχής στην αβεβαιότητα μπορεί να νιώθεται άβολη στην αρχή, αλλά σταδιακά βοηθά να μειωθεί η ανάγκη για συνεχή έλεγχο.

Ίσως το πιο σημαντικό, θυμήσου ότι η φωτογραφία δεν χρειάζεται να είναι τέλεια για να αξίζει να υπάρχει. Οι πιο πολύτιμες φωτογραφίες συνήθως δεν είναι αυτές που δείχνουν το «τελειότερο» σώμα, αλλά αυτές που κρατούν πραγματική στιγμή, πραγματικό γέλιο, πραγματική σύνδεση.

Αν παρατηρείς ότι το άγχος γύρω από τη φωτογράφιση επηρεάζει σοβαρά το πόσο απολαμβάνεις κοινωνικές στιγμές, ή αν αποφεύγεις εμπειρίες επειδή φοβάσαι πώς θα φανείς σε φωτογραφία, αξίζει να το διερευνήσεις βαθύτερα. Στο Therapy Trace δουλεύουμε συχνά με αυτού του είδους το άγχος εικόνας. Αν αναγνωρίζεις κάτι από όσα περιέγραψα, μπορείς να επικοινωνήσεις μαζί μου. Είμαι εδώ., https://therapytrace.gr/selfie-agchos-i-psychologia-piso-apo-ti-fotografia-stin-paralia/

Πένθος για το σώμα που άλλαξε: μετά από εγκυμοσύνη, ασθένεια, ηλικία, Υπάρχει ένα είδος θλίψης που σπάνια ονομάζουμε σωσ...
17/07/2026

Πένθος για το σώμα που άλλαξε: μετά από εγκυμοσύνη, ασθένεια, ηλικία, Υπάρχει ένα είδος θλίψης που σπάνια ονομάζουμε σωστά, γιατί δεν έχουμε μάθει να το αναγνωρίζουμε ως τέτοιο. Είναι η θλίψη για ένα σώμα που κάποτε ήταν αλλιώς. Το σώμα πριν την εγκυμοσύνη, πριν την ασθένεια, πριν τα χρόνια που πέρασαν. Αυτή η θλίψη μοιάζει πολύ με πένθος, γιατί ουσιαστικά είναι πένθος, ακόμα κι αν κανείς γύρω σου δεν το αναγνωρίζει έτσι.
Γιατί το πένθος είναι η σωστή λέξη
Το πένθος δεν αφορά μόνο τον θάνατο ανθρώπων. Αφορά κάθε σημαντική απώλεια, και η απώλεια μιας εκδοχής του εαυτού μας, συμπεριλαμβανομένου του σώματός μας, είναι πραγματική απώλεια. Όταν το σώμα σου αλλάζει σημαντικά, μετά από εγκυμοσύνη, χειρουργείο, χρόνια ασθένεια, ή απλώς την πάροδο του χρόνου, δεν χάνεις μόνο ένα σχήμα ή μια εικόνα. Χάνεις μια σχέση που είχες χτίσει με το σώμα σου, μια οικειότητα, έναν τρόπο να υπάρχεις στον κόσμο που ένιωθες οικείος.

Το πρόβλημα είναι ότι η κοινωνία μας δεν αναγνωρίζει αυτό το είδος πένθους ως νόμιμο. Αν πεις ότι πενθείς το σώμα σου πριν την εγκυμοσύνη, συχνά θα ακούσεις «μα απέκτησες ένα παιδί, πρέπει να είσαι ευγνώμων». Αν πενθείς το σώμα σου πριν την ασθένεια, ίσως ακούσεις «τουλάχιστον είσαι καλά τώρα». Αυτές οι απαντήσεις, ακόμα κι όταν λέγονται με καλή πρόθεση, στέλνουν το μήνυμα ότι η θλίψη σου δεν είναι δικαιολογημένη, κάτι που την κάνει ακόμα πιο δύσκολο να επεξεργαστείς.
Το σώμα μετά την εγκυμοσύνη
Η εγκυμοσύνη και ο τοκετός αλλάζουν το σώμα με τρόπους που μπορεί να είναι μόνιμοι, ορατοί και αόρατοι. Πολλές γυναίκες μου περιγράφουν μια αίσθηση ξενότητας απέναντι στο δικό τους σώμα μετά τη γέννα, σαν να το κοιτάζουν και να μην το αναγνωρίζουν εντελώς. Αυτή η εμπειρία συνοδεύεται συχνά από κοινωνική πίεση να «επιστρέψουν» γρήγορα στο προηγούμενο σώμα, σαν η μητρότητα να είναι κάτι που πρέπει να αποκρύψεις σωματικά όσο πιο γρήγορα γίνεται.

Αυτή η πίεση αγνοεί κάτι θεμελιώδες. Το σώμα δεν «επιστρέφει» ποτέ ακριβώς στο ίδιο σημείο, γιατί έχει περάσει από μια εμπειρία που το άλλαξε βαθιά, σε κυτταρικό επίπεδο. Το να επιτρέψεις στον εαυτό σου να πενθήσει το προηγούμενο σώμα, χωρίς ενοχή που το κάνεις παρά τη χαρά για το παιδί, είναι μέρος της υγιούς προσαρμογής, όχι αχαριστία.
Το σώμα μετά από ασθένεια
Η ασθένεια, χρόνια ή περιστασιακή, μπορεί να αλλάξει το σώμα με τρόπους που φέρνουν επιπλέον στρώματα θλίψης. Πέρα από την ίδια την υγειονομική εμπειρία, υπάρχει η απώλεια της αίσθησης ότι το σώμα σου είναι αξιόπιστο, ότι μπορείς να βασιστείς σε αυτό. Αυτή η απώλεια εμπιστοσύνης είναι συχνά πιο δύσκολη να επεξεργαστεί απ' ό,τι η ίδια η φυσική αλλαγή.

Άνθρωποι που έχουν περάσει από σοβαρή ασθένεια περιγράφουν συχνά μια περίεργη σχέση με το σώμα τους μετά, ένα μείγμα ευγνωμοσύνης που επέζησε και θλίψης για ό,τι άλλαξε ή χάθηκε. Και τα δύο αυτά συναισθήματα μπορούν να συνυπάρχουν, χωρίς το ένα να ακυρώνει το άλλο.
Το σώμα που γερνάει
Η γήρανση φέρνει τη δική της μορφή πένθους, μια αργή, συνεχή διαδικασία αλλαγής που δεν έχει μια συγκεκριμένη στιγμή για να πενθηθεί, σε αντίθεση με μια εγκυμοσύνη ή μια ασθένεια. Αυτό την κάνει σε κάποιο βαθμό πιο δύσκολη, γιατί δεν υπάρχει σαφές σημείο εκκίνησης να πεις «εδώ άλλαξε το σώμα μου» και να το επεξεργαστείς.

Η κοινωνική πίεση γύρω από τη γήρανση, ιδιαίτερα για γυναίκες, προσθέτει επιπλέον βάρος. Το μήνυμα ότι πρέπει να «αγωνιστείς» ενάντια στα σημάδια του χρόνου, αντί να τα αποδεχτείς ως φυσικό μέρος της ζωής, κάνει το πένθος για το σώμα που αλλάζει ακόμα πιο μοναχικό.
Πώς αναγνωρίζουμε αυτό το πένθος
Το πρώτο βήμα είναι να δώσεις στον εαυτό σου άδεια να ονομάσεις αυτό που νιώθεις ως πένθος, χωρίς να το συγκρίνεις ή να το μειώνεις σε σχέση με «πιο σοβαρές» απώλειες. Η θλίψη δεν είναι ανταγωνισμός. Το ότι κάποιος άλλος έχει περάσει κάτι πιο δύσκολο δεν ακυρώνει τη δική σου θλίψη για το σώμα που είχες.

Δεύτερο, είναι σημαντικό να δώσεις χώρο και στα δύο συναισθήματα που συχνά συνυπάρχουν, την ευγνωμοσύνη ή την αποδοχή για το παρόν, και τη θλίψη για ό,τι άλλαξε. Δεν χρειάζεται να διαλέξεις μόνο το ένα.

Στη Χοροκινητική Ψυχοθεραπεία, αυτό το είδος πένθους δουλεύεται συχνά μέσα από το σώμα το ίδιο, δίνοντας χώρο στο νέο σώμα να εκφραστεί, να κινηθεί, να γίνει ξανά οικείο, όχι μέσα από την πίεση να μοιάσει στο παλιό, αλλά μέσα από τη σταδιακή οικοδόμηση μιας νέας σχέσης εμπιστοσύνης.

Αν αναγνωρίζεις αυτή τη θλίψη για το σώμα σου που άλλαξε, θέλω να ξέρεις ότι είναι απόλυτα κατανοητή και αξίζει χώρο, όχι βιασύνη να «το ξεπεράσεις». Αν θέλεις να το δουλέψουμε μαζί, μπορείς να επικοινωνήσεις μαζί μου. Είμαι εδώ., https://therapytrace.gr/penthos-gia-to-soma-pou-allaxe-meta-apo-egkymosyni-astheneia-ilikia/

Παιδιά, έφηβοι και εικόνα σώματος το καλοκαίρι: πώς μιλάμε σωστά, Ένα ερώτημα που ακούω συχνά από γονείς το καλοκαίρι εί...
16/07/2026

Παιδιά, έφηβοι και εικόνα σώματος το καλοκαίρι: πώς μιλάμε σωστά, Ένα ερώτημα που ακούω συχνά από γονείς το καλοκαίρι είναι πώς να μιλήσουν στο παιδί τους για το σώμα, χωρίς να το βλάψουν, ειδικά σε μια εποχή που το σώμα είναι πιο εκτεθειμένο και οι συγκρίσεις πιο έντονες. Είναι μια ερώτηση που δείχνει ήδη μεγάλη ευαισθησία, γιατί ο τρόπος που μιλάμε στα παιδιά και τους εφήβους για το σώμα διαμορφώνει βαθιά τη σχέση που θα έχουν μαζί του σε όλη τους τη ζωή.
Το καλοκαίρι ως πρώτη έκθεση σε σύγκριση
Για πολλά παιδιά και εφήβους, το καλοκαίρι είναι η πρώτη περίοδος του χρόνου που το σώμα γίνεται πιο ορατό, στην παραλία, στην πισίνα, σε φωτογραφίες με φίλους. Αυτή η αλλαγή έρχεται συχνά μαζί με πρώτη έκθεση σε σύγκριση, ιδιαίτερα στην εφηβεία, όταν το σώμα αλλάζει γρήγορα και η ανάγκη για κοινωνική αποδοχή είναι ιδιαίτερα έντονη.

Οι έφηβοι σήμερα μεγαλώνουν επιπλέον μέσα σε ένα περιβάλλον όπου τα social media κάνουν τη σύγκριση συνεχή και άμεση, με τρόπο που οι προηγούμενες γενιές δεν βίωσαν στον ίδιο βαθμό. Αυτό σημαίνει ότι η ευαισθησία γύρω από το σώμα εμφανίζεται συχνά νωρίτερα και πιο έντονα απ' όσο ίσως περιμένουν οι γονείς.
Τι λέμε χωρίς να το σκεφτόμαστε
Πολλά από τα πιο βλαβερά μηνύματα για το σώμα δεν μεταδίδονται μέσα από ρητές κουβέντες, αλλά μέσα από σχόλια που θεωρούμε αθώα ή ακόμα και καλοπροαίρετα. Το «έχεις μεγαλώσει, πρόσεχε τι τρως» σε ένα παιδί. Το «τι όμορφο κορμάκι» σε σύγκριση με ένα άλλο. Το να σχολιάζουμε φωναχτά το δικό μας σώμα μπροστά στα παιδιά, «δεν μου αρέσει πώς φαίνομαι σε αυτό το μαγιό». Όλα αυτά τα μηνύματα, ακόμα κι όταν δεν απευθύνονται άμεσα στο παιδί, το διδάσκουν πώς να βλέπει τα σώματα, συμπεριλαμβανομένου του δικού του.

Τα παιδιά και οι έφηβοι είναι εξαιρετικά προσεκτικοί παρατηρητές, ακόμα κι όταν δεν φαίνεται. Παρατηρούν πώς μιλάμε για το δικό μας σώμα, πώς σχολιάζουμε τα σώματα άλλων ανθρώπων, τι σημασία δίνουμε στην εμφάνιση σε σχέση με άλλα χαρακτηριστικά. Όλη αυτή η παρατήρηση διαμορφώνει σιωπηλά την αντίληψή τους για το τι σημαίνει να έχεις σώμα.
Πώς μιλάμε σωστά για το σώμα
Το πρώτο βήμα είναι να αποφύγουμε σχόλια για το σώμα, θετικά ή αρνητικά, ως κύριο τρόπο επικοινωνίας με το παιδί ή τον έφηβο. Αντί να πούμε «τι όμορφο σώμα έχεις», μπορούμε να επικεντρωθούμε σε αυτά που κάνει το σώμα, «πόσο δυνατά κολύμπησες σήμερα» ή «πόση ενέργεια είχες στο παιχνίδι». Αυτή η μετατόπιση διδάσκει το παιδί να εκτιμά το σώμα του για τη λειτουργικότητά του, όχι μόνο για την εμφάνισή του.

Δεύτερο, είναι σημαντικό να προσέχουμε πώς μιλάμε για το δικό μας σώμα μπροστά στα παιδιά. Αν συνεχώς σχολιάζουμε αρνητικά τον εαυτό μας, το παιδί μαθαίνει ότι αυτό είναι φυσιολογικό, ακόμα κι αν του λέμε αντίθετα λόγια. Δεν χρειάζεται να προσποιείσαι τέλεια αποδοχή του σώματός σου αν δεν τη νιώθεις, αλλά μπορείς να επιλέξεις να μην κάνεις το παιδί μάρτυρα της δικής σου κριτικής προς τον εαυτό σου.

Τρίτο, όταν το παιδί ή ο έφηβος εκφράζει δυσφορία για το σώμα του, το πιο χρήσιμο δεν είναι να το διαψεύσουμε αμέσως, «όχι, είσαι πανέμορφος», αλλά να ακούσουμε πρώτα. «Τι σε κάνει να νιώθεις έτσι;» είναι πολύ πιο χρήσιμη ερώτηση από μια βιαστική καθησυχαστική φράση, γιατί δείχνει στο παιδί ότι το συναίσθημά του είναι έγκυρο και αξίζει προσοχή.
Η σημασία της κίνησης στην παιδική ηλικία
Στη δουλειά μου βλέπω πόσο σημαντικό είναι για παιδιά και εφήβους να έχουν εμπειρίες σώματος που δεν συνδέονται με αξιολόγηση εμφάνισης. Το ελεύθερο παιχνίδι, ο χορός χωρίς επίδοση, η κίνηση για την ίδια την ευχαρίστηση, χτίζουν μια θεμελιώδη σχέση εμπιστοσύνης με το σώμα που δύσκολα κλονίζεται αργότερα από εξωτερικές πιέσεις.

Όταν ενθαρρύνουμε παιδιά και εφήβους να κινούνται επειδή τους αρέσει, όχι για να «χτίσουν σώμα» ή να «κάψουν θερμίδες», τους διδάσκουμε ότι το σώμα υπάρχει για να ζει εμπειρίες, όχι μόνο για να φαίνεται με συγκεκριμένο τρόπο. Αυτό το μάθημα, όταν μαθευτεί νωρίς, γίνεται προστατευτικός παράγοντας για όλη τη ζωή.
Πότε χρειάζεται περισσότερη προσοχή
Αν παρατηρείς ότι το παιδί ή ο έφηβός σου αποφεύγει συστηματικά κοινωνικές δραστηριότητες λόγω σώματος, μιλάει συχνά αρνητικά για τον εαυτό του, αλλάζει δραστικά τις διατροφικές του συνήθειες, ή δείχνει έντονη ενασχόληση με την εμφάνιση, αυτά είναι σημάδια που αξίζει να τα προσέξεις σοβαρά, χωρίς πανικό αλλά και χωρίς να τα αγνοήσεις.

Το να ζητήσεις καθοδήγηση σε αυτή την περίοδο δεν σημαίνει ότι κάτι έχει πάει «λάθος». Σημαίνει ότι θέλεις να στηρίξεις το παιδί σου με τον καλύτερο δυνατό τρόπο σε μια δύσκολη αναπτυξιακή φάση. Αν αναγνωρίζεις κάτι από όσα περιέγραψα και θέλεις να το συζητήσουμε, μπορείς να επικοινωνήσεις μαζί μου. Είμαι εδώ., https://therapytrace.gr/paidia-efivoi-kai-eikona-somatos-to-kalokairi-pos-milame-sosta/

Address

Επταλόφου 3
Néa Smírni
17122

Opening Hours

Monday 10:00 - 21:00
Tuesday 10:00 - 21:00
Wednesday 10:00 - 21:00
Thursday 10:00 - 21:00
Friday 10:00 - 21:00
Saturday 12:00 - 17:00

Website

Alerts

Be the first to know and let us send you an email when Therapy Trace, Μαρία Φιλίππου posts news and promotions. Your email address will not be used for any other purpose, and you can unsubscribe at any time.

Shortcuts

Share

Category