01/12/2024
Ζώντας στην Πρέβεζα ανακάλυψα την αγάπη μου για τα εμπορικά πλοία! Ίσως γιατί η διαδρομή τους μου θυμίζει την διαδρομή που κάνουμε και εμείς οι άνθρωποι στη ζωή.
Τα εμπορικά πλοία φεύγουν από το γνώριμο και βολικό λιμάνι της έδρας τους, για να διασχίσουν μήνες ολόκληρους τον ωκεανό, προς αναζήτηση ενός άλλου λιμανιού, άγνωστου, ίσως να είναι ελκυστικό, ίσως αφιλόξενο...Όμως καθώς απομακρύνεται από την προκυμαία, νιώθει συγκίνηση και φόβο, δεν ξέρει τι θα συναντήσει στο ταξίδι. Αυτό το γνώριμο μέρος που αφήνει πίσω μπορεί να είναι πολύ ζεστό, είτε πολύ εχθρικό, όπως και αν είναι, πατά τρεις φορές την κόρνα και το αποχαιρετά.
Κινείται αργά...τόσο αργά, που κοιτώντας το από μακριά μοιάζει σχεδόν ακινητοποιημένο, όμως προχωρά...Για μήνες ολόκληρους θα βλέπει μπροστά του μόνο θάλασσα και ορίζοντα... θα νιώσει ότι δεν πάει πουθενά...ότι δεν έχει τίποτα άλλο να ανακαλύψει. Τότε η σκέψη του λιμανιού που άφησε πίσω θα φαίνεται ολοένα και πιο ελκυστική...όμως συνεχίζει!
Ξάφνου θα δοκιμαστεί μέσα σε μία τρικυμία...γιγάντια κύματα το καταπίνουν, όμως η πλώρη του ξαναβγαίνει πάντα στην επιφάνεια! Δοκιμάζεται από την τρικυμία, νιώθει ότι η δύναμη των κυμάτων θα λυγίσουν τα σίδερά του, όμως προχωρά, κρατώντας μόνο την πίστη του για το ταξίδι που έχει επιλέξει! Και κάπου εκεί φτάνοντας στην απελπισία του να αντικρίζεις κάθε πρωί μόνο την γραμμή του ορίζοντα και να δίνεις μάχες με τα κύματα, εμφανίζεται από μακριά ένας νέος τόπος, ένα νέο λιμάνι! Μπορεί να είναι μαγευτικό ή μπορεί να είναι σκοτεινό και εχθρικό...το σημαντικό είναι ότι τα εμπορικά πλοία ξέρουν να μπαρκάρουν...