21/08/2026
Είναι μερικά παιδιά που παρότι ηλικιακά ενηλικιώνονται, μεγαλώνουν και γερνάνε,
στην πραγματικότητα δεν ενηλικιώνονται ποτέ.
Συνήθως μεγαλώνουν με απορριπτικούς γονείς (ειδικά η απόρριψη της μητέρας από βρεφική ηλικία έχει τη δύναμη να διαμορφώσει με ανεξίτηλο τρόπο την ανάπτυξη της προσωπικότητας του παιδιού).
Ουσιαστικά μεγαλώνουν μόνα τους,
χωρίς τη συναισθηματική υποστήριξη και καθρέφτισμα που φυσιολογικά χρειάζεται ένα παιδί.
Έτσι η διεστρέβλωση της πραγματικότητας και της αυτοεικόνας τους γίνεται μονόδρομος επιβίωσης.
Σε αυτό το σημείο ανοίγονται τουλάχιστον 2 διαφορετικοί τρόποι διαμόρφωσης αυτών των ανθρώπων.
Σήμερα θα μιλήσω για τη μια πιθανή τροπή.
Η μοναξιά και η εγκατάλειψη γίνεται βαθύ βίωμα,
τρόπος ύπαρξης και απροσπέλαστος τοίχος
που δεν επιτρέπει ποτέ κανέναν να πλησιάσει ουσιαστικά.
Η γνήσια σύνδεση και σχέση είναι απειλητική και αδύνατη.
Αυτή η τραυματική μοναξιά,
άλλοτε οδηγεί σε ιδέες μεγαλείου προκειμένου να βρουν έναν τρόπο να εξηγηθεί και να γίνει ανεκτό το συναισθηματικό τους μαρτύριο,
άλλες φορές πάλι οδηγεί σε βαθιά κατάθλιψη, κάποιες φορές ακόμα και εσωτερικό προσανατολισμό προς ιδέες θανάτου, ή συνυπάρχουν και τα δύο.
Άλλοτε πάλι,
αυτοί οι ανήλικοι ενήλικες γίνονται ιδιαίτερα επιρρεπείς στο να διεστρεβλώσουν και να διαλέξουν κατά πώς θα βολέψει την σχεσιακή ανικανότητα τους, πνευματικές ή θρησκευτικές διδασκαλίες.
Και βέβαια, μια αναγκαία διεστρέβλωση που πρέπει πάσει θυσία να γίνει, είναι το να εξιδανικεύσουν τους απορριπτικούς και συναισθηματικά αποσυνδεδεμένους γονείς.
Αναπόφευκτα μέσα σε αυτές τις συνθήκες κι εσωτερικεύοντας την απόρριψη που έλαβαν,
δε μπορούν να αναπτύξουν υγιή αυτοεκτίμηση, ούτε ικανότητα να αγαπήσουν αληθινά τον εαυτό τους ή τους άλλους.
Η "αγάπη" για τον εαυτό ισοδυναμεί με εγωπάθεια και τομαρισμό, ενώ η "αγάπη" για τους άλλους ισοδυναμεί με εξαπάτηση και εκμετάλλευση, που μπορεί να φτάσει ακομα και στην ψυχολογική βία και κακοποίηση.
Όσο μπορεί να επιβάλλει τους όρους στην σχέση και ο άλλος υποτάσσεται σε αυτούς, τότε αυτό το ονομάζει "αγάπη".
Μεγαλώνοντας, πολλοί από αυτούς,
αναπτύσσουν ναρκισιστικές προσωπικότητες,
κρύβοντας την κατάθλιψη και την χαμηλή αυτοεκτίμηση τους πίσω από διάφορα είδη προσωπείων,
τα οποία φαινομενικά μπορεί να είναι και εντελώς αντίθετα από τα πραγματικά ναρκισιστικά χαρακτηριστικά τους:
Μπορούν να κατασκευάσουν προσωπεία όπως αυτά
του ταπεινού,
του ώριμου,
του πνευματικού,
του τρυφερού ανθρώπου,
ακόμα και προσωπείο που υπονοεί ικανότητα για αγάπη, ειλικρίνεια και σεβασμό.
Η υποκριτική ικανότητα τους που είναι σε υψηλότατα επίπεδα
πρωτίστως για να ανακουφίζουν τον ίδιο τους τον εαυτό,
γίνεται ένα βασικό όπλο επιβίωσης για τους ίδιους,
και ταυτόχρονα ύπουλο κι επικίνδυνο δίχτυ αόρατης συναισθηματικής κακοποίησης για τις κοντινές τους σχέσεις.
Μη μπορώντας να νιώσουν αυθεντικά ενσυναίσθηση, μη γνωρίζοντας τί σημαίνει ώριμη δέσμευση (οριοθέτηση δηλαδή) μέσα από ελεύθερη επιλογή,
κάτω από το προσωπείο του ενήλικα κρύβεται ένα παιδί σε κατάθλιψη και απειλή,
που καθώς δεν είχε την φροντίδα που χρειαζόταν για να ωριμάσει,
παραμένει ανίκανο να συνδεθεί αυθεντικά με έναν άλλον άνθρωπο.
Τρέμει την ανάληψη της προσωπικής του ευθύνης και επενδύει το εσωτερικό του θέατρο με βιτρίνες πνευματικότητας, ανωτερότητας ή ταπεινότητας, φιλοσοφικών ιδεών και ωδών προς μια επίπλαστη ελευθερία.
Παίζει το θέατρο του ενήλικα,
αποκρύπτοντας και από τον ίδιο του τον εαυτό την αλήθεια.
Και αυτή η φροντίδα της βιτρίνας του με την οποία εκμαιεύει έντεχνα την κοινωνική αποδοχή,
γίνεται η υπ' αριθμόν 1 προτεραιότητα στη ζωή του.
Θέλει πολύ θάρρος, γενναιότητα, τόλμη και ταπεινότητα για να δει την πραγματικότητα στον καθρέφτη.
Γι' αυτό και τσακίζει τους ανθρώπους που έχουν έρθει τόσο κοντά του
που έχουν δει την αλήθεια και τολμούν να αρνηθούν να δώσουν πίσω το καθρέφτισμα της απάτης.
Αυτοί που τολμούν να αντιδράσουν και να καθρεφτίσουν την πικρή αλήθεια, γίνονται στόχοι ψυχολογικής βίας.
Στήριξη και βοήθεια και θεραπεία χρειάζονται αυτοί οι άνθρωποι,
μα και αυτοί που ελκύονται και "κουμπώνουν" σε σχέση θύματος-θύτη με τέτοιες προσωπικότητες.
Αν και το λυπηρό είναι ότι οι πρώτοι αναγνωρίζουν αυτή την ανάγκη πολύ πιο δύσκολα έως καθόλου, σε σχέση με τους δεύτερους που συνήθως έχουν μεγαλύτερη ανοικτότητα και επίγνωση της ανάγκης να δουλέψουν και να φροντίσουν τον εαυτό τους.
