What are the opening hours?

Monday 09:00 - 17:00 Tuesday 09:00 - 17:00 Wednesday 09:00 - 17:00 Thursday 09:00 - 17:00 Friday 09:00 - 17:00

https://www.facebook.com/487440304442168/

Έλλη Χατζηπαζαρλή - Ψυχολόγος - Συγγραφέας

Home
Greece
Sérres
Έλλη Χατζηπαζαρλή - Ψυχολόγος - Συγγραφέας

Contact information, map and directions, contact form, opening hours, services, ratings, photos, videos and announcements from Έλλη Χατζηπαζαρλή - Ψυχολόγος - Συγγραφέας, Psychologist, Πατριάρχου Γρηγορίου Ζ1/4ος όροφος, Sérres.

Ψυχολόγος - Εκπ. Συστημική ψυχοθεραπεύτρια | Συγγραφέας

🧠 Βοηθώ άτομα να διαχειριστούν τραύματα & προκλήσεις με εξειδίκευση στην ενδοοικογενειακή βία.

📚 Γράφω παιδικά παραμύθια με νόημα.

📩 Κλείσε συνεδρία & ανακάλυψε το φως στη ζωή σου! Στόχος μου είναι να βοηθήσω τους ανθρώπους να κατανοήσουν βαθύτερα την αυτοεικόνα και το παρελθόν τους. Να αναγνωρίσουν ποιοι είναι σήμερα και, κυρίως, γιατί δ

ιαμορφώθηκαν έτσι – στις σχέσεις, στην εργασία, στη ζωή τους.

Επίσης, να τους στηρίξω στο να αποδεσμευτούν πιο εύκολα από τοξικές και κακοποιητικές καταστάσεις.

28/08/2026

«Τα 10 πιο σημαντικά γεγονότα της ζωής μου»

Μια άσκηση.

Μια λευκή κόλλα.

Και μια έφηβη απέναντί μου που καλείται να γυρίσει πίσω και να διαλέξει δέκα στιγμές από τη ζωή της.

Όχι απαραίτητα τις πιο χαρούμενες.
Ούτε τις πιο δύσκολες.

Εκείνες που η ίδια θεωρεί σημαντικές.

Γιατί στη θεραπεία έχει σημασία όχι μόνο τι συνέβη στη ζωή ενός ανθρώπου, αλλά και τι θέση έχει δώσει ο ίδιος σε αυτό που συνέβη. Ποια γεγονότα έγιναν κομμάτι της ιστορίας που αφηγείται για τον εαυτό του. Ποιοι άνθρωποι βρίσκονται μέσα σε αυτή την ιστορία. Ποιες σχέσεις τον άλλαξαν.

Διάβασα ένα-ένα όσα είχε γράψει.

Και έφτασα στο τέσσερα.

«Οι συναντήσεις μας.»

Και κάπου εκεί, για λίγα δευτερόλεπτα, οι ρόλοι αλλάζουν λίγο.

Γιατί μπορεί να είσαι εσύ εκεί για να κρατήσεις τον θεραπευτικό χώρο, να κάνεις τις ερωτήσεις, να συνοδεύσεις έναν άνθρωπο καθώς προσπαθεί να καταλάβει λίγο καλύτερα την ιστορία του…

αλλά κάποιες στιγμές συνειδητοποιείς πως, όσο εκείνος σου επέτρεπε να γίνεις μάρτυρας της διαδρομής του,
έγινες κι εσύ ένα μικρό κομμάτι της.

Και αυτό δεν είναι κάτι που θεωρείται αυτονόητο.

Είναι εμπιστοσύνη.
Είναι σχέση.
Είναι ευθύνη.

Και ίσως είναι από εκείνες τις σιωπηλές στιγμές αυτού του επαγγέλματος που σου θυμίζουν γιατί το επέλεξες.

Για εκείνη ήταν το Νο 4.
Για μένα ήταν μια μικρή υπενθύμιση πως καμία ουσιαστική συνάντηση ανάμεσα σε δύο ανθρώπους δεν περνά χωρίς να αφήσει κάπου το αποτύπωμά της.

ΥΓ: Η φωτογραφία δημοσιεύεται με τρόπο που δεν αποκαλύπτει το περιεχόμενο της θεραπευτικής διαδικασίας ή στοιχεία ταυτοποίησης.

18/08/2026

Μερικές από τις πιο βαθιές πληγές της παιδικής ηλικίας δεν γεννήθηκαν από κάτι που συνέβη.

Γεννήθηκαν από κάτι..που δεν συνέβη ποτέ.

Από την αγκαλιά που δεν ήρθε όταν τη χρειαζόσουν.
Από το «σε βλέπω» που δεν άκουσες.
Από την προστασία που έλειψε.
Από έναν γονιό που μπορεί να ήταν εκεί, αλλά δεν μπορούσε πάντα να είναι εκεί συναισθηματικά.

Και το παιδί δεν σκέφτεται:
«Ο γονιός μου δεν ξέρει πώς να μου δώσει αυτό που χρειάζομαι».

Σκέφτεται:
«Μάλλον εγώ δεν αξίζω αρκετά για να το πάρω».

Και κάπως έτσι μεγαλώνει.

Μαθαίνει να μη ζητά πολλά.
Να προσπαθεί περισσότερο.
Να γίνεται «εύκολο».
Να φροντίζει τους άλλους πριν προλάβει να αναρωτηθεί τι χρειάζεται το ίδιο.

Μέχρι που κάποτε αρχίζει να βλέπει τον γονιό του και ως άνθρωπο.

Με τη δική του ιστορία.
Τις δικές του ελλείψεις.
Όσα ίσως δεν έμαθε ποτέ να δίνει, γιατί δεν τα πήρε ούτε ο ίδιος.

Και τότε έρχεται μια δύσκολη αλλά σημαντική αλήθεια:

Μπορεί ο γονιός σου να έκανε ό,τι μπορούσε.
Και αυτό που μπορούσε να μην ήταν αυτό που χρειαζόσουν.

Το ένα δεν ακυρώνει το άλλο.

Η κατανόηση δεν σημαίνει δικαιολόγηση.
Και η αγάπη δεν σημαίνει ότι δεν πόνεσες.

Ίσως η θεραπεία αρχίζει όταν σταματάς να περιμένεις από το παρελθόν να αλλάξει…

Και αρχίζεις να δίνεις εσύ στον εαυτό σου όσα κάποτε περίμενες να πάρεις.

Γιατί κάποιες φορές χρειάζεται να πενθήσουμε όχι μόνο τον γονιό που χάσαμε,
αλλά και τον γονιό που περιμέναμε να έχουμε.

#ελληχατζηπαζαρλη

15/08/2026

Δεκαπενταύγουστος 🌻

Υπάρχουν κάποιες μέρες που μοιάζουν να κουβαλούν μέσα τους κάτι περισσότερο από μια γιορτή.

Ο Δεκαπενταύγουστος είναι μια τέτοια μέρα.
Μια μέρα γεμάτη μνήμες, προσευχές, ανθρώπους που αγαπήσαμε, ανθρώπους που έχουμε δίπλα μας και ανθρώπους που, ακόμη κι αν δεν είναι πια εδώ, συνεχίζουν να κατοικούν μέσα μας.

Είναι η μέρα που ίσως θυμόμαστε να σηκώνουμε λίγο περισσότερο το βλέμμα ψηλά.
Να ζητάμε δύναμη για όσα δεν μπορούμε να αλλάξουμε, φως για όσα δεν βλέπουμε ακόμη καθαρά και υγεία για εκείνους που αγαπάμε.

Και ίσως τελικά αυτό να είναι το πιο σημαντικό:
να μη θεωρούμε τίποτα δεδομένο.
Να λέμε «σ’ αγαπώ» λίγο πιο συχνά.
Να αγκαλιάζουμε λίγο πιο σφιχτά.
Να συγχωρούμε, όταν μπορούμε.
Να αφήνουμε χώρο στη χαρά.
Και να θυμόμαστε πως η ζωή, με όλες τις δυσκολίες της, παραμένει ένα πολύτιμο δώρο.

Εύχομαι η Παναγία να σκεπάζει κάθε σπίτι, να χαρίζει υγεία, δύναμη και γαλήνη και να κρατά κοντά μας τους ανθρώπους που αγαπάμε.

Χρόνια πολλά σε όσους γιορτάζουν.
Καλό Δεκαπενταύγουστο, με υγεία, αγάπη και φως στις καρδιές μας.

#ελληχατζηπαζαρλη

14/08/2026

14 Αυγούστου - Η Παραμονή.

Η πόλη μοιάζει σήμερα λίγο πιο ήσυχη.
Σαν να παίρνει κι εκείνη μια ανάσα πριν από τη γιορτή.

Αύριο είναι Δεκαπενταύγουστος.
Μια μέρα επιστροφής, συνάντησης, μνήμης.
Μια μέρα που για τον καθένα σημαίνει κάτι διαφορετικό.

Κι από εδώ, από το γραφείο, κοιτάζω αυτή τη θέα και σκέφτομαι πόσες διαφορετικές ιστορίες χωρούν μέσα σε μια πόλη.

Άλλοι γιορτάζουν.
Άλλοι επιστρέφουν.
Άλλοι θυμούνται.
Κάποιοι απλώς προσπαθούν να περάσουν αυτές τις μέρες όσο πιο ήσυχα μπορούν.

Και όλα αυτά είναι εντάξει.

Γιατί δεν χρειάζεται κάθε γιορτή να μοιάζει με γιορτή για να έχει χώρο μέσα της για εμάς.

14 Αυγούστου.
Μια μικρή παύση πριν από αύριο.
Κι ίσως μια καλή στιγμή να ρωτήσουμε τον εαυτό μας:

«Τι χρειάζομαι εγώ αυτές τις μέρες;»

12/08/2026

Ο Αύγουστος είναι ένας ενδιάμεσος τόπος.

Δεν είναι πια η αρχή του καλοκαιριού,
μα ούτε και το τέλος του.

Είναι εκείνη η παράξενη εποχή
που το φως παραμένει,
αλλά οι μέρες αρχίζουν σιγά σιγά να μικραίνουν.

Που ακόμη ακούμε τα τζιτζίκια,
αλλά κάπου στο βάθος
ακούγεται ήδη ο Σεπτέμβρης.

Ίσως γι’ αυτό μου αρέσει ο Αύγουστος.

Μας θυμίζει πως υπάρχουν αλλαγές
που δεν συμβαίνουν απότομα.

Συμβαίνουν αθόρυβα.
Μέσα μας.
Στις σχέσεις μας.
Στους ρόλους που κρατήσαμε,
στους ρόλους που αφήσαμε,
σε όσα πάψαμε να κουβαλάμε
και σε όσα αποφασίσαμε να πάρουμε μαζί μας.

Κάπως έτσι είναι και η ψυχοθεραπεία.

Δεν μπαίνεις σε ένα δωμάτιο
και βγαίνεις άλλος άνθρωπος.

Μπαίνεις όπως είσαι
και, μέσα από τη σχέση,
αρχίζεις να βλέπεις αλλιώς
τον εαυτό σου,
τους άλλους,
την οικογένειά σου,
την ιστορία σου,
τη θέση σου μέσα σε όλα αυτά.

Και κάποια στιγμή,
χωρίς να καταλάβεις ακριβώς πότε,
κάτι έχει μετακινηθεί.

Όχι απαραίτητα γύρω σου.

Μέσα στον τρόπο που στέκεσαι απέναντί του.

Ίσως λοιπόν ο Αύγουστος
να μην είναι απλώς ο τελευταίος μήνας του καλοκαιριού.

Ίσως να είναι ένας μικρός ενδιάμεσος τόπος.

Εκεί όπου μπορούμε να σταθούμε για λίγο,
πριν επιστρέψουμε στην καθημερινότητά μας,
και να αναρωτηθούμε:

Τι θέλω να κρατήσω;

Τι μπορώ πια να αφήσω;

Και ποιος θέλω να είμαι
όταν ξανασυναντήσω
όλα εκείνα που άφησα για λίγο πίσω;

Γιατί ίσως η επιστροφή
να μην σημαίνει πως γυρίζουμε εκεί που ήμασταν.

Ίσως σημαίνει
πως γυρίζουμε πίσω
λίγο διαφορετικοί.

Και αυτό,
καμιά φορά,
είναι όλη η θεραπεία.

#ελληχατζηπαζαρλη

10/08/2026

Μερικές φορές η χαρά σου θυμίζει σε κάποιον αυτό που δεν έχει.

Η ηρεμία σου, την εσωτερική του αναστάτωση.
Η σχέση σου, τη μοναξιά του.
Η επιτυχία σου, όσα φοβάται πως δεν θα καταφέρει.
Το καινούργιο σου ξεκίνημα, όλα εκείνα που ο ίδιος δεν τόλμησε ποτέ να ξεκινήσει.

Και τότε, αντί να χαρεί μαζί σου, μπορεί να απομακρυνθεί.
Να αλλάξει θέμα.
Να υποτιμήσει αυτό που ζεις.
Ή να προσπαθήσει, με κάποιον τρόπο, να σου θυμίσει γιατί «δεν είναι και τόσο σημαντικό».

Και ξέρεις κάτι;

Δεν χρειάζεται να θυμώσεις.

Δεν χρειάζεται να αποδείξεις ότι αξίζεις τη χαρά σου.
Ούτε να μικρύνεις αυτό που νιώθεις για να μη φανείς «υπερβολικός».

Μπορείς απλώς να καταλάβεις.

Οι άνθρωποι δεν αντιδρούν πάντα σε αυτό που είσαι.
Μερικές φορές αντιδρούν σε αυτό που η παρουσία σου ξυπνά μέσα τους.

Κι αυτό δεν είναι δική σου ευθύνη να το θεραπεύσεις.

Η χαρά σου δεν είναι πρόκληση.
Η εξέλιξή σου δεν είναι επίθεση.
Το να ανθίζεις δεν σημαίνει ότι κάποιος άλλος μένει πίσω εξαιτίας σου.

Απλώς θυμήσου να διαλέγεις προσεκτικά ποιον αφήνεις να κάθεται δίπλα σου όταν ανθίζεις.

Γιατί υπάρχουν άνθρωποι που, όταν σε βλέπουν να λάμπεις,
δεν ψάχνουν τρόπο να μειώσουν το φως σου.
Χαμογελούν. Και λένε: «Χαίρομαι τόσο πολύ για σένα».

Κράτα αυτούς.
Και κράτα τη χαρά σου.

Δεν χρειάζεται όλοι να χαίρονται με τη χαρά σου.
Αρκεί να μην χρειάζεται να την κρύβεις για να τους κρατήσεις κοντά σου.

#ελληχατζηπαζαρλη

06/08/2026

Σήμερα το γραφείο απέκτησε έναν μικρό, απρόσμενο επισκέπτη.

Μια μικρή θεραπευόμενη ήρθε στη συνεδρία μας κρατώντας στην αγκαλιά της το αγαπημένο της γατάκι.

Για κάποιους μπορεί να ήταν απλώς ένα κατοικίδιο.
Για εκείνη όμως ήταν ασφάλεια, σύνδεση, παρηγοριά, εμπιστοσύνη.

Στην ψυχοθεραπεία δεν δουλεύουμε μόνο με λέξεις. Δουλεύουμε με ό,τι δίνει νόημα, ηρεμία και δύναμη στον άνθρωπο που έχουμε απέναντί μας.

Όταν ένα παιδί νιώθει ότι μπορεί να φέρει στον θεραπευτικό χώρο τον δικό του μικρό κόσμο, τότε ο χώρος αυτός έχει ήδη αρχίσει να γίνεται ένας ασφαλής τόπος.

Και κάποιες φορές, η θεραπεία έχει… τέσσερα μικρά πατουσάκια. 🐾

(Η φωτογραφία δημοσιεύεται με τη συγκατάθεση του γονέα και χωρίς να διακρίνονται τα στοιχεία του παιδιού.)

08/07/2026

Μικρές ιστορίες part 2 - Σήμερα θα μοιραστώ κάτι δικό μου.

Όχι , όχι δεν κάνω διαφήμιση το κλιματιστικό. Ούτε σας δείχνω ότι ζω στους 16 βαθμούς Κελσίου (η τρελή)!

Σήμερα λοιπόν το πρωί, μπήκα στο καινούριο γραφείο. Είναι όλα σχεδόν έτοιμα.
Με παίρνει τηλέφωνο ο μπαμπάς μου, λέγοντας μου «έρχονται τα παιδιά για το κλιματιστικό, να τους περιμένεις». Κάτι που δεν είχαμε συνεννοηθεί, δεν μου το είχαν πει με την μαμά μου και δεν το ζήτησα . Απλώς πήρε τηλέφωνο και μου το είπε. Τα είχαν κανονίσει όλα γιατί ήξεραν πόσο το χρειάζομαι.
(ΥΓ: Εξαρχής μου έλειπε ένα κλιματιστικό για να μπορώ να «επιβιώσω» από την ζέστη, κάτι το οποίο θα έμπαινε εν καιρω στο γραφείο.)

Και σήμερα έπιασα τον εαυτό μου να σκέφτεται αυτό που προσπαθώ πολλές φορές να πω στους γονείς στην συμβουλευτική (ή και όχι μόνο εκεί, ακόμη και στην ατομική).
Πώς η γονεϊκότητα δεν έχει κάποια ύψιστη μορφή. Η πιο βαθιά & θεραπευτική μορφή της, είναι η ΔΙΑΘΕΣΙΜΟΤΗΤΑ. Αυτό το «είμαι εδώ για σένα, οπότε με χρειαστείς. Σε όποια ηλικία κι αν είσαι». Ακόμα κι όταν το παιδί έχει μεγαλώσει, έχει το δικό του σπίτι, τη δική του δουλειά και τη δική του οικογένεια.

Μου θύμισαν, για άλλη μια φορά, τι σημαίνει να έχεις γονείς που σε βλέπουν. Που προσέχουν αυτά που δεν λες. Που καταλαβαίνουν την ανάγκη σου πριν τη ζητήσεις. Που δεν μετρούν την αγάπη με μεγάλα λόγια, αλλά με μικρές πράξεις φροντίδας. Που δεν χρειάζεται να παρακαλέσεις για τίποτα.
Γιατί η φροντίδα του γονιού προς το παιδί , δεν θα έπρεπε να έρχεται μέσα από παρακαλητά απεγνωσμένα, που φωνάζουν «δες με επιτέλους. Κοίταξε με, είμαι εδώ. Σε χρειάζομαι»
Και δυστυχώς πολύ άνθρωποι βιώνουν αυτή τη μορφή γονεϊκής αγάπης.

Φυσικά δεν προσπαθώ να σας δείξω το πόσο τέλεια οικογένεια είμαστε. Γιατί δεν είμαστε. Θέλω να σας δείξω πως είμαστε αληθινή. Με τα πάνω μας και τα κάτω μας. Και φυσικα δεν μιλάω σε όλο το κείμενο για το κλιματιστικό !

03/07/2026

Το γραφείο θα παραμείνει κλειστό από 18 έως 26 Ιουλίου.
Μια μικρή παύση για ξεκούραση, ανασύνταξη και γέμισμα των «μπαταριών».
Εύχομαι το καλοκαίρι να σας χαρίσει στιγμές ηρεμίας, ξεγνοιασιάς και όμορφες αναμνήσεις. Ραντεβού ξανά σύντομα.

26/06/2026

Κάποιες φορές δεν κλείνει απλώς ένας χώρος. Κλείνει ένα κεφάλαιο.

Σήμερα αδειάζουμε το γραφείο που με φιλοξένησε για χρόνια. Έναν χώρο που άκουσε δάκρυα, γέλια, φόβους, ελπίδες, αποχαιρετισμούς και νέα ξεκινήματα.

Κι ενώ οι κούτες γεμίζουν, συνειδητοποιώ πως τίποτα από τα σημαντικά δεν μπαίνει μέσα τους. Οι άνθρωποι που πέρασαν από εδώ, οι ιστορίες τους, η εμπιστοσύνη τους και όσα χτίστηκαν μαζί, ταξιδεύουν μαζί μου.

Στη φωτογραφία δεν είναι απλώς μια μετακόμιση. Είναι τρεις γενιές που κουβαλούν ένα όνειρο. Η μαμά μου, που ήταν πάντα εκεί στα δύσκολα και στα όμορφα. Η κόρη μου, που μεγαλώνει βλέποντας πως τα όνειρα θέλουν κόπο, πίστη και ανθρώπους δίπλα σου.

Λείπει όμως ένας πολύ σημαντικός άνθρωπος. Εκείνος που κουβάλησε μαζί μου το βάρος των αποφάσεων, άντεξε το άγχος, πίστεψε στο όνειρο ακόμα και όταν εγώ δυσκολευόμουν να το δω Panagiotis Karpouchtsis . Γιατί τα όνειρα μπορεί να έχουν ένα όνομα, αλλά σχεδόν ποτέ δεν χτίζονται από έναν άνθρωπο μόνο.

Φεύγω με ευγνωμοσύνη.
Και προχωρώ με την ίδια αγάπη.

Γιατί τελικά, οι χώροι αλλάζουν.
Οι ρίζες μένουν.

Εις το επανιδείν,
Σε νέο χώρο σε λίγες ημέρες 🌻

Address

Πατριάρχου Γρηγορίου Ζ1/4ος όροφος
Sérres
62121

Opening Hours

Monday	09:00 - 17:00
Tuesday	09:00 - 17:00
Wednesday	09:00 - 17:00
Thursday	09:00 - 17:00
Friday	09:00 - 17:00

Website

facebook.com

Alerts

Be the first to know and let us send you an email when Έλλη Χατζηπαζαρλή - Ψυχολόγος - Συγγραφέας posts news and promotions. Your email address will not be used for any other purpose, and you can unsubscribe at any time.

Want your practice to be the top-listed Clinic in Sérres?