27/06/2026
ΕΚΕΙΝΟΙ ΠΟΥ ΚΡΑΤΟΥΝ ΤΟ ΧΕΡΙ ΤΩΝ ΑΛΛΩΝ
Με αφορμή τον θάνατο του Victor Yalom, σκέφτομαι κάτι -αυτονόητο- που μάλλον ξεχνάμε πολύ εύκολα. Ξεχνάμε ότι και οι θεραπευτές είναι άνθρωποι.
Ίσως επειδή τους συναντάμε πάντοτε στη θέση εκείνου που ακούει, που αντέχει, που "περιέχει" τον πόνο του άλλου. Σιγά σιγά αρχίζουμε να τους φανταζόμαστε σαν ανθρώπους που, κάπως μυστηριωδώς, έχουν λυτρωθεί από τη δική τους ανθρώπινη ευαλωτότητα. Ίσως και κάποιοι θεραπευτές να "τσιμπάνε" σ' αυτή την ναρκισσιστική συνθήκη.
Αλλά, δεν είναι έτσι.
Ο θεραπευτής δεν είναι κάποιος που δεν πληγώνεται. Είναι μάλλον κάποιος που έχει μάθει να κάθεται δίπλα στην πληγή, όχι μόνο του άλλου, αλλά και στη δική του.
Ο θεραπευτής δεν είναι απαλλαγμένος από τη θλίψη, το άγχος, τη μοναξιά, τις απώλειες ή την υπαρξιακή αγωνία.
Απλώς το επάγγελμα του είναι να συνεχίζει να συναντά τον πόνο των άλλων, ενώ κουβαλά και τον δικό του.
Και αυτό είναι ένα ιδιαίτερα βαρύ ανθρώπινο έργο.
Κάποια στιγμή χρειάζεται να εγκαταλείψουμε μια βαθιά άδικη φαντασίωση. Ότι εκείνος που βοηθά τους άλλους δεν χρειάζεται ποτέ βοήθεια. Οι γυναίκες, οι μητέρες, που το έχουν νιώσει στο πετσί τους καταλαβαίνουν πολύ καλά τι εννοώ.
Κάποια στιγμή χρειάζεται να εγκαταλείψουμε το παραμύθιασμα ότι εκείνος που γνωρίζει την ψυχολογία προστατεύεται από την ανθρώπινη συνθήκη.
Ε λοιπόν καλά μου παιδιά, καμία γνώση δεν καταργεί την ανθρώπινη ευαλωτότητα. Καμιά. Ούτε η ψυχοθεραπεία, ούτε η ψυχιατρική, ούτε η σοφία, ούτε η δήθεν πνευματικότητα, ούτε καν...τα γυμναστήρια και τα fitness. Αλλωστε, δεν ξέρω, τι νόημα θα είχε η ζωή αν δεν είμασταν εύθραυστα και ευάλωτα πλάσματα!
Οι θεραπευτές δεν είναι άνθρωποι που νίκησαν τη ζωή. Είναι άνθρωποι που αποφάσισαν και προσπαθούν να τη συναντούν καθημερινά, πρόσωπο με πρόσωπο. Και ίσως αυτό να είναι το μεγαλύτερο μάθημα ταπεινότητας. Να θυμόμαστε ότι πίσω από κάθε θεραπευτή υπάρχει ένας άνθρωπος. Με τις δικές του νύχτες, τις δικές του απώλειες, τους δικούς του φόβους, τα δικά του σκοτεινά ζόρια και τη δική του ανάγκη, κάποιες φορές, να βρεθεί κι εκείνος απέναντι σε κάποιον που θα τον ακούσει.
Γιατί η θεραπεία δεν είναι μια ιδιότητα. Είναι μια σχέση. Και κανείς δεν παύει ποτέ να χρειάζεται μια σχέση μέσα στην οποία να μπορεί να παραμείνει, απλώς, άνθρωπος.
Οπότε, σας παρακαλώ μη γράφετε μαλακίες για έναν θεραπευτή που πέθανε...
@Αντώνης Ανδρουλιδάκης
