26/08/2026
Μια όμορφη εμπειρία ολοκληρώθηκε με τη συμμετοχή μου στο 13th International Conference on the Dialogical Self, όπου είχα την ευκαιρία να παρουσιάσω την εργασία μου με τίτλο:
“Family-Emergent Voices and Supervisory Dialogue in Shaping Therapeutic Stance: A Clinical Family Therapy Case.”
Μια παρουσίαση που γεννήθηκε μέσα από την κλινική πράξη, την εκπαίδευση, την εποπτεία και κυρίως μέσα από τα ερωτήματα που προκύπτουν όταν ως θεραπευτές/τριες στρέφουμε το βλέμμα, όχι μόνο σε όσα συμβαίνουν απέναντί μας αλλά και σε όσα συμβαίνουν μέσα μας και στη σχέση μας με το θεραπευτικό σύστημα.
Θέλω να ευχαριστήσω ιδιαίτερα τον Γιώργο Πολυμέρου, επόπτη κατά τη διάρκεια της εκπαίδευσής μου στη συστημική ψυχοθεραπεία, για τη συμβολή του στην αναστοχαστική διαδρομή πάνω στην οποία βασίστηκε αυτή η εργασία, καθώς και την επόπτριά μου στην κλινική μου πρακτική, Κέλλη Πατρίκου, που με ενθάρρυνε και με κινητοποίησε να κάνω το βήμα και να παρουσιάσω αυτή τη δουλειά σε ένα διεθνές πλαίσιο.
Είχα, επίσης, την ιδιαίτερη χαρά η επιστημονική θεματική στην οποία συμμετείχα να έχει ως Session Chair την Prof. Tanja Repič Slavič αλλά και την ευκαιρία να γνωρίσω και να ακούσω από κοντά τον Hubert Hermans, μια ιδιαίτερα σημαντική παρουσία στο πεδίο του Dialogical Self.
Κρατώ, όμως, περισσότερο κάτι που ξεπερνά τη συγκεκριμένη παρουσίαση. Θεωρώ σημαντικό ως θεραπευτές και θεραπεύτριες να παραμένουμε σε μια διαρκή διαδικασία μάθησης, ενημέρωσης και αναστοχασμού. Η θεραπευτική μας ταυτότητα δεν είναι κάτι στατικό ή κάτι που ολοκληρώνεται με το τέλος μιας εκπαίδευσης αλλά μια ζωντανή διαδικασία που συνεχώς διαμορφώνεται μέσα από την κλινική εμπειρία, τη θεωρία, την εποπτεία, τον διάλογο με συναδέλφους και μέσα από την προθυμία μας να επανεξετάζουμε τις ίδιες μας τις θέσεις.
