01/06/2026
Σήμερα, 1η Ιουνίου, μετά από 15 ολόκληρα χρόνια, αυτός ο κάκτος μου άνθισε.
Σκέφτομαι τη φύση με τους ρυθμούς της σε αντιδιαστολή με τη βιασύνη της εποχής. Πολλές φορές οι άνθρωποι στο γραφείο , με μια αγωνία που έχω περάσει και εγώ σαν θεραπευόμενη, με ρωτούν "πότε θα σταματήσει αυτό;", "πώς φτιάχνει εκείνο;" Και ξέρω πόσο εκνευριστικη γίνομαι όταν λέω "Μακάρι να είχα τον τρόπο να γίνει αύριο, αλλά αυτό είναι το πρώτο βήμα, ότι το αντιλαμβάνεσαι, ότι θέλεις να αλλάξει".
Κάθε φορά που κάτι δικό μου με ενοχλεί, κάθε φορά που κάτι δικό μου θέλω να αλλάξω ή να βελτιώσω, προσπαθώ να στρέφω το βλέμμα στη φύση και τους αγαπημένους μου κάκτους .... Τους παίρνει καιρό να μεγαλώσουν, όμως αντέχουν πολλές κακουχίες και όταν έρθει η στιγμή ανθίζουν, με τα πιο όμορφα λουλούδια. Μα θέλει χρόνο και υπομονή, είναι ταξίδι ζωής, όπως και η ανακάλυψη του εαυτού.
Υ.γ. Νιώθω τόσο τυχερή που συναντώ τόσα λουλούδια, που μέσα στη δυσκολία των καιρών, καταφέρνουν να ανθίσουν!
Καλό καλοκαίρι! 🌷