08/09/2026
Προσπαθώ να συνδεθώ ξανά με τις θεραπείες, να καλωσορίσω ξανά τα απρόσμενα, να φέρω το μυαλό μου στο Τώρα για να βρω τρόπους να ξορκίσω το σκοτάδι, να βρω τρόπο να ελευθερώσω φτερουγίσματα.
Δυσκολεύομαι.
Και πάνω στην δυσκολία μου ήρθε μια καινούργια θεραπευόμενη η Τ. και μεταμόρφωσε την δυσκολία μου σε δημιουργία, την αμφιθυμία μου σε λευτέρωμα.
Η Τ. έχασε τον πατέρα της πριν δύο χρόνια και πριν λίγο καιρό έχασε την μητέρα της.
Σε 3 μήνες θα γινόταν η ίδια μητέρα.
Κάθησε απέναντι μου και με ταξίδεψε στην ιστορία της με την τρυφερότητα ενός ανθρώπου που ενώ αποχαιρέτησε την μητέρα της ταυτόχρονα περίμενε με προσμονή την γέννηση του παιδιού της.
Ένας άνθρωπος γεμάτος αποδοχή. Γέμισε το γραφείο από την πιο συγκλονιστική αποδοχή που μπορεί βιώσει ένας άνθρωπος: την ορφάνια.
Δυσκολεύτηκα να καλωσορίσω το απρόσμενο της.
Είχε αφήσει πιο πίσω της την απώλεια του πατέρα της, είχε μπροστά της την εικόνα της τελευταίας ανάσας της μητέρας της και ετοιμαζόταν να νιώσει το φτερούγισμα της καρδιάς του παιδιού της.
Πόσο ταιριαστό και ταυτόχρονα αταίριαστο.
Μοιρολόι και νανούρισμα, μαζί.
Αποδοχή και προσμονή.
Έκλεισε αποχαιρετώντας και θα ανοίξει για να αγκαλιάσει.
Ταίριαζε τις αντιθέσεις αυτός ο άνθρωπος.
Την παρατηρούσα καθώς μιλούσε. Γλύκαινε η φωνή της μιλώντας για την μητέρα της και σκοτείνιαζε το βλέμμα της γιατί ήξερε ότι χρειαζόταν να μάθει να υπάρχει χωρίς αυτήν.
Χαμογελούσε στην προσμονή της μητρότητας και γινόταν νευρική στην απουσία της αγκαλιάς της μητέρας της όταν η ίδια θα αγκάλιαζε το παιδί της.
Το πρόσωπο της φώτιζε όταν μουρμούριζε το νανούρισμα του παιδιού της αλλά καμπούριαζε γιατί ήξερε ότι κάποιες στιγμές θα ήταν πικρό.
Πόσο ελαφρύ και βαρύ , μαζί.
Πόσο μεγάλη και μικρή, μαζί.
Πόσο ξεριζωμένη ως κόρη και πόσο έτοιμη να ριζώσει ως μάνα.
Κρατιόταν από τις αναμνήσεις της και ετοιμαζόταν να χαράξει καινούργιες.
Photo Credits: Bambi
Αντιγόνη Συμεωνίδου, Ψυχολόγος- Υπαρξιακή Ψυχοθεραπεύτρια.
Συμβουλευτική και Ψυχοθεραπεία, Εφήβων, Ενηλίκων και Ζευγαριού.
Θεσσαλονίκη.