Ανδρέας Λυσαφίδης

08/08/2026

Η «εγκεφαλική ομίχλη» στην εμμηνόπαυση δεν είναι ιδέα σου. 🧠

Δυσκολία στη συγκέντρωση, να ξεχνάς, αίσθηση ότι «δεν λειτουργεί το μυαλό μου όπως πριν» — είναι εμπειρίες που πολλές γυναίκες αναφέρουν κατά την περιεμμηνόπαυση και την εμμηνόπαυση.

Οι ορμονικές μεταβολές, ο ύπνος, το στρες και οι αλλαγές στη διάθεση μπορούν να επηρεάσουν σημαντικά τη γνωστική λειτουργία και την καθημερινότητα.

Και κάτι σημαντικό: δεν σημαίνει ότι χάνεις τον εαυτό σου ή τις ικανότητές σου.

Η εμμηνόπαυση είναι μια βιολογική μετάβαση — αλλά και μια περίοδος που αξίζει ενημέρωση, φροντίδα και υποστήριξη.

Ως ψυχοσεξολόγος, θέλω να θυμίζω και κάτι ακόμη: η σχέση με το σώμα, την αυτοεικόνα, την επιθυμία και τη σεξουαλικότητα μπορεί επίσης να αλλάξει. Δεν χρειάζεται να το αντιμετωπίζεις μόνη σου.

💙 Ενημέρωση. Κατανόηση. Υποστήριξη.
Γιατί η εμμηνόπαυση δεν είναι το τέλος μιας εποχής. Είναι μια νέα φάση ζωής.

#Εμμηνόπαυση #ΣεξουαλικήΥγεία #ΨυχικήΥγεία

30/07/2026

Φταίει πάντα το παιδί για μια συγκεκριμένη συμπεριφορά ή μήπως είναι απλά ο καθρέφτης της δικής μας;

21/07/2026

📱 Phubbing: Όταν η οθόνη αντικαθιστά τον άνθρωπο (Πώς ο εθισμός στα Social Media, το Κοινωνικό Άγχος και η Διαχείριση Συναισθημάτων Επηρεάζουν τους Εφήβους)
Έχετε τύχει ποτέ σε τραπέζι ή παρέα όπου όλοι κοιτούν την οθόνη του κινητού τους αντί να μιλούν μεταξύ τους; Αυτή η γνώριμη πλέον συμπεριφορά έχει αποκτήσει το δικό της όνομα: Phubbing (προέρχεται από τις αγγλικές λέξεις phone = τηλέφωνο και snubbing = περιφρόνηση / αγνόησή). Πρόκειται για την πράξη του να αγνοούμε τους ανθρώπους που βρίσκονται δίπλα μας στον φυσικό χώρο για να ασχοληθούμε με το smartphone μας. Παρόλο που τα κινητά τηλέφωνα μας βοηθούν να μένουμε συνδεδεμένοι, πολύ συχνά προκαλούν «αποσύνδεση» από τις πραγματικές, δια ζώσης επαφές.
🔍 Τι αποκαλύπτει η νέα επιστημονική έρευνα;Μια πρόσφατη επιστημονική μελέτη (Aksoy Avunduk et al., 2026) εξέτασε τη συμπεριφορά 125 εφήβων ηλικίας 12-17 ετών για να κατανοήσει τι πραγματικά κρύβεται πίσω από το Phubbing. Τα ευρήματα της έρευνας έδειξαν ότι το Phubbing δεν είναι απλώς μια «κακή συνήθεια» ή έλλειψη ευγένειας. Αντίθετα, αποτελεί έναν μηχανισμό αντιμετώπισης (coping strategy) για βαθύτερες ψυχολογικές προκλήσεις: Δυσκολία στη Ρύθμιση Συναισθημάτων: Οι έφηβοι που δυσκολεύονται να διαχειριστούν αρνητικά συναισθήματα (όπως άγχος, θλίψη ή εκνευρισμό) καταφεύγουν στην οθόνη για να «ξεχαστούν». Κοινωνικό Άγχος: Τα παιδιά που νιώθουν αμηχανία, φόβο κριτικής ή άγχος στις διαπροσωπικές επαφές βλέπουν το κινητό ως «ασφαλές καταφύγιο». Κοιτάζοντας την οθόνη, αποφεύγουν την αμήχανη βλεμματική επαφή και την πίεση της συζήτησης. Ο Φαύλος Κύκλος: Ο εθισμός στα social media αυξάνει το κοινωνικό άγχος, το οποίο με τη σειρά του δυσκολεύει τη συναισθηματική διαχείριση, οδηγώντας τελικά σε ακόμη εντονότερο Phubbing.
💡 Τι σημαίνει αυτό για γονείς και εκπαιδευτικούς;
Δείτε το ως «σήμα κινδύνου»: Όταν ένας έφηβος είναι διαρκώς απορροφημένος από το κινητό του την ώρα που βρίσκεται με άλλους, πιθανότατα βιώνει συναισθηματική πίεση ή κοινωνικό άγχος.
Η απλή απαγόρευση δεν αρκεί: Η τιμωρητική αφαίρεση του κινητού δεν θεραπεύει το αίτιο. Αν το παιδί χρησιμοποιεί το κινητό για να διαχειριστεί το άγχος του, η αφαίρεσή του χωρίς άλλη υποστήριξη μπορεί να αυξήσει την αναστάτωσή του. Ενισχύστε τις συναισθηματικές δεξιότητες: Βοηθήστε τους εφήβους να αναγνωρίζουν τα συναισθήματά τους και να μάθουν υγιείς τρόπους διαχείρισης του άγχους.
Δημιουργήστε «Ζώνες χωρίς Οθόνες»: Θέστε καθαρά όρια (π.χ. κανένα κινητό στο οικογενειακό τραπέζι) και δώστε το καλό παράδειγμα οι ίδιοι!
Μπορείτε να κατεβάσετε το πλήρες έγγραφο σε μορφή PDF από τον παρακάνω σύνδεσμο.

Objective: Phubbing—defined as the act of ignoring people in one’s physical environment in favor of engaging with a smartphone— has become increasingly prevalent among adolescents. While social media use is often central to this behavior, the psychological mechanisms underlying phubbing remain...

09/07/2026

♿✨ **Μήνας Υπερηφάνειας για την Αναπηρία: Η Σεξουαλική Υγεία Ανήκει σε Κάθε Σώμα!** ✨♿

Κάθε Ιούλιος είναι αφιερωμένος στην υπερηφάνεια για την αναπηρία, γιορτάζοντας τη διαφορετικότητα ως πολύτιμο μέρος της ανθρώπινης εμπειρίας. Φέτος, το κεντρικό μήνυμα είναι σαφές: **«Ο κόσμος λειτουργεί καλύτερα μαζί μας»**.

Ωστόσο, ένα από τα συστήματα που αποτυγχάνουν συχνότερα να συμπεριλάβουν τα άτομα με αναπηρία είναι αυτό της **σεξουαλικής υγείας**.

🔍 **Τι πρέπει να γνωρίζουμε;**
* **Τα σεξουαλικά δικαιώματα είναι ανθρώπινα δικαιώματα:** Η σεξουαλική υγεία αφορά τη σωματική, συναισθηματική και κοινωνική ευεξία και ανήκει σε **κάθε σώμα**, χωρίς εξαιρέσεις.
* **Καταρρίπτοντας τον μύθο της «ασεξουαλικότητας»:** Μία από τις μεγαλύτερες προκλήσεις είναι η λανθασμένη υπόθεση ότι τα άτομα με αναπηρία δεν είναι σεξουαλικά όντα. Αυτό το στίγμα δημιουργεί εμπόδια στην πρόσβαση στη φροντίδα και την πληροφόρηση.
* **Δικαίωμα στην Αυτονομία:** Τα άτομα με αναπηρία αντιμετωπίζουν έως και τρεις φορές μεγαλύτερο κίνδυνο σεξουαλικής βίας. Η προστασία της σωματικής αυτονομίας και η υποστήριξη στη λήψη αποφάσεων είναι θεμελιώδεις υποχρεώσεις.

📢 **Ώρα για Δράση!**
Η Παγκόσμια Εταιρεία για τη Σεξουαλική Υγεία (WAS) για το 2026 προωθεί το θέμα **"Every Body" (Κάθε Σώμα)**, τονίζοντας ότι η σεξουαλική δικαιοσύνη απαιτεί:
✅ Προσβάσιμες υπηρεσίες υγείας για όλους.
✅ Εκπαίδευση των επαγγελματιών υγείας ώστε να μην αντιμετωπίζουν τους ασθενείς με αναπηρία ως «ασεξουαλικούς».
✅ Την τήρηση της αρχής: **«Τίποτα για εμάς, χωρίς εμάς»**.

Κάθε σώμα έχει δικαίωμα στην ευχαρίστηση, την αυτονομία και την υγεία. Ας χτίσουμε έναν κόσμο όπου η σεξουαλική υγεία δεν θα είναι προνόμιο των λίγων, αλλά δικαίωμα όλων! 🌍❤️

#ΤίποταΓιαΕμάςΧωρίςΕμάς

24/06/2026

Ας δούμε τι περιλαμβάνει ο όρος γυναικοκτονία και γιατί είναι απαραίτητη η νομική του αναγνώριση

21/06/2026

Δυσθυμία: Η «Αόρατη» Κατάθλιψη των Λειτουργικών Ανθρώπων

Πολλοί άνθρωποι ξυπνούν κάθε πρωί, πηγαίνουν στη δουλειά τους, φροντίζουν την οικογένειά τους, ανταποκρίνονται στις υποχρεώσεις τους και, στα μάτια των άλλων, φαίνονται απόλυτα λειτουργικοί. Παρ’ όλα αυτά, μέσα τους βιώνουν μια χρόνια θλίψη, ένα αίσθημα κενού και μια μόνιμη συναισθηματική κόπωση. Δεν καταρρέουν, αλλά ούτε και αισθάνονται πραγματικά ζωντανοί. Αυτή είναι συχνά η πραγματικότητα των ατόμων με δυσθυμία, γνωστή σήμερα ως Persistent Depressive Disorder.

Τι είναι η δυσθυμία;

Η δυσθυμία αποτελεί μια χρόνια μορφή κατάθλιψης που χαρακτηρίζεται από επίμονη καταθλιπτική διάθεση για τουλάχιστον δύο χρόνια στους ενήλικες. Αν και τα συμπτώματά της είναι συνήθως λιγότερο έντονα από εκείνα ενός μείζονος καταθλιπτικού επεισοδίου, η μεγάλη διάρκειά τους επιβαρύνει σημαντικά την ποιότητα ζωής του ατόμου.

Η δυσθυμία δεν εμφανίζεται απαραίτητα με δραματικές εκδηλώσεις. Αντίθετα, συχνά εγκαθίσταται σταδιακά και γίνεται μέρος της καθημερινότητας του ατόμου, σε τέτοιο βαθμό ώστε να θεωρείται φυσιολογική κατάσταση.

Η παγίδα της λειτουργικότητας

Ένα από τα πιο χαρακτηριστικά στοιχεία της δυσθυμίας είναι ότι οι περισσότεροι πάσχοντες παραμένουν λειτουργικοί. Συνεχίζουν να εργάζονται, να σπουδάζουν, να διατηρούν κοινωνικές και οικογενειακές υποχρεώσεις και να ανταποκρίνονται στις απαιτήσεις της ζωής.

Αυτό όμως δημιουργεί ένα σημαντικό πρόβλημα: ούτε οι ίδιοι ούτε το περιβάλλον τους αναγνωρίζουν ότι υποφέρουν.

Συχνά ακούμε φράσεις όπως:

* «Έτσι ήμουν πάντα.»
* «Απλώς δεν είμαι ιδιαίτερα χαρούμενος άνθρωπος.»
* «Όλοι έχουν προβλήματα, εγώ απλώς πρέπει να προσπαθήσω περισσότερο.»
* «Αφού δουλεύω και τα καταφέρνω, δεν μπορεί να έχω κατάθλιψη.»

Η πραγματικότητα είναι ότι η λειτουργικότητα δεν αποκλείει την ψυχική δυσφορία. Πολλοί άνθρωποι με δυσθυμία λειτουργούν καθημερινά με τεράστιο ψυχικό κόστος, επενδύοντας όλη τους την ενέργεια στην επιβίωση και ελάχιστη στην απόλαυση της ζωής.

Γιατί δεν ζητούν βοήθεια;

Η χρόνια φύση της δυσθυμίας οδηγεί πολλούς ανθρώπους στο να θεωρούν τα συμπτώματά τους μέρος της προσωπικότητάς τους και όχι ψυχολογική δυσκολία.

Η απουσία μιας απότομης ψυχικής κατάρρευσης συμβάλλει στο να μην αναζητούν επαγγελματική βοήθεια. Εφόσον συνεχίζουν να εργάζονται και να ανταποκρίνονται στις υποχρεώσεις τους, πιστεύουν ότι δεν υπάρχει σοβαρό πρόβλημα.

Παράλληλα, πολλοί συγκρίνουν τον εαυτό τους με άτομα που βιώνουν πιο βαριές μορφές κατάθλιψης και καταλήγουν λανθασμένα στο συμπέρασμα ότι «δεν είναι αρκετά άσχημα» για να χρειάζονται υποστήριξη.

Επιπλέον, η χαμηλή αυτοεκτίμηση και η αυτοκριτική που συχνά συνοδεύουν τη δυσθυμία ενισχύουν πεποιθήσεις όπως:

* «Φταίω εγώ που νιώθω έτσι.»
* «Είμαι αδύναμος χαρακτήρας.»
* «Δεν έχω δικαίωμα να παραπονιέμαι.»

Πώς επηρεάζει τη ζωή;

Η δυσθυμία δεν περιορίζεται μόνο στη διάθεση. Επηρεάζει σχεδόν κάθε τομέα της ζωής:

Στις σχέσεις

Το άτομο μπορεί να δυσκολεύεται να εκφράσει συναισθήματα, να αισθάνεται ότι δεν αξίζει την αγάπη ή να αποσύρεται συναισθηματικά από τους άλλους.

Στην εργασία

Παρότι συνήθως παραμένει παραγωγικό, συχνά βιώνει έντονη εξάντληση, έλλειψη κινήτρου και αίσθημα ότι λειτουργεί «στον αυτόματο πιλότο».

Στην αυτοεικόνα

Η χρόνια αρνητική αξιολόγηση του εαυτού οδηγεί σε χαμηλή αυτοεκτίμηση, ανασφάλεια και δυσκολία αναγνώρισης των προσωπικών επιτευγμάτων.

Στη σεξουαλική ζωή

Η δυσθυμία συχνά συνδέεται με μειωμένη σεξουαλική επιθυμία, δυσκολίες διέγερσης, προβλήματα οργασμού και μειωμένη συναισθηματική οικειότητα με τον σύντροφο.

Οι ρίζες της δυσθυμίας

Πίσω από τη δυσθυμία συχνά βρίσκονται πρώιμες εμπειρίες συναισθηματικής παραμέλησης, απόρριψης, κριτικής ή αστάθειας στις σχέσεις προσκόλλησης.

Πολλά άτομα δεν αναφέρουν κάποιο συγκεκριμένο τραυματικό γεγονός, αλλά περιγράφουν μια παιδική ηλικία όπου δεν ένιωθαν ότι τα καταλάβαιναν, τα αποδέχονταν ή τα στήριζαν συναισθηματικά.

Με την πάροδο των χρόνων αναπτύσσονται βαθύτερες πεποιθήσεις όπως:

* «Δεν είμαι αρκετά καλός.»
* «Δεν αξίζω να αγαπηθώ.»
* «Οι άλλοι θα με απογοητεύσουν.»

Αυτές οι πεποιθήσεις λειτουργούν ως φίλτρα μέσα από τα οποία το άτομο ερμηνεύει τον εαυτό του και τον κόσμο.

Η σημασία της θεραπείας

Το πιο δύσκολο βήμα για έναν άνθρωπο με δυσθυμία είναι συχνά να αναγνωρίσει ότι αυτό που βιώνει δεν είναι απλώς ο χαρακτήρας του.

Η ψυχοθεραπεία βοηθά το άτομο να κατανοήσει τις ρίζες της χρόνιας θλίψης, να αναγνωρίσει τις δυσλειτουργικές πεποιθήσεις που τη συντηρούν και να αναπτύξει νέους τρόπους σκέψης, συναισθηματικής επεξεργασίας και διαπροσωπικής σύνδεσης.

Η θεραπευτική διαδικασία δεν στοχεύει μόνο στη μείωση των συμπτωμάτων, αλλά και στην ανάκτηση της ικανότητας για ευχαρίστηση, σύνδεση και προσωπική ανάπτυξη.

Συμπέρασμα

Η δυσθυμία αποτελεί μια από τις πιο υποτιμημένες μορφές ψυχικής δυσφορίας. Επειδή οι πάσχοντες παραμένουν λειτουργικοί, συχνά περνούν απαρατήρητοι από το περιβάλλον τους και πολλές φορές ακόμη και από τον ίδιο τους τον εαυτό.

Το γεγονός ότι κάποιος εργάζεται, φροντίζει τους άλλους και ανταποκρίνεται στις υποχρεώσεις του δεν σημαίνει ότι είναι ψυχικά καλά. Πίσω από μια φαινομενικά φυσιολογική καθημερινότητα μπορεί να κρύβεται μια χρόνια μάχη με τη θλίψη, την αυτοαμφισβήτηση και την έλλειψη νοήματος.

Η αναγνώριση αυτής της πραγματικότητας αποτελεί το πρώτο βήμα προς τη θεραπεία και την αποκατάσταση μιας ζωής που δεν περιορίζεται απλώς στη λειτουργικότητα, αλλά περιλαμβάνει και την αίσθηση πληρότητας, σύνδεσης και ψυχικής ευημερίας.

14/06/2026

Τα παιδιά μέχρι δύο ετών δεν χρειάζονται οθόνες και ψηφιακές παραμάνες. Χρειάζονται παιχνίδι, ανθρώπινη αλληλεπίδραση και λεκτική επικοινωνία.
Δείτε πως η έκθεση σε οθόνες μπορεί να προκαλέσει μαθησιακές και κοινωνικές διαταραχές.

29/05/2026

Από την συμμετοχή μου στο συνέδριο της Ευρωπαϊκής Ομοσπονδίας Σεξολογίας, παρουσιάζοντας τις έρευνες μου για τους συζυγικούς βιασμούς και τον ακρωτηριασμό γυναικείων γεννητικών οργάνων, πάντα συνεπής στη προσπάθεια μου να συμβάλλω στην προάσπιση της σωματικής, σεξουαλικής και ψυχικής υγείας της γυναίκας και στο σπάσιμο των στερεοτύπων που οδηγούν στο σεξισμό και την κακοποίηση.

29/05/2026

Από την συμμετοχή μου στο συνέδριο της Ευρωπαϊκής Ομοσπονδίας Σεξολογίας, παρουσιάζοντας τις έρευνες μου για τους συζυγικούς βιασμούς και τον ακρωτηριασμό γυναικείων γεννητικών οργάνων, πάντα συνεπής στη προσπάθεια μου να συμβάλλω στην προάσπιση της σωματικής, σεξουαλικής και ψυχικής υγείας της γυναίκας και να το σπάσιμο των στερεοτύπων.