30/07/2026
Υπάρχουν εποχές που δεν μετριούνται με μήνες.
Μετριούνται με βλέμματα που μαλάκωσαν.
Με σιωπές που έπαψαν να είναι βαριές.
Με ανθρώπους που έφτασαν στο γραφείο μου κουβαλώντας τον πόνο τους και φεύγουν κρατώντας λίγο πιο σφιχτά τον εαυτό τους.
Έτσι μετριέται για μένα κάθε θεραπευτική χρονιά.
Λίγο πριν κλείσει αυτός ο κύκλος, στις τελευταίες συνεδρίες, υπάρχουν αντίο που είναι μόνο μια παύση μέχρι τον Σεπτέμβριο. Υπάρχουν όμως και εκείνα τα διαφορετικά. Εκείνα που λένε: «Ήρθε η ώρα να συνεχίσεις μόνος σου».
Δεν υπάρχει μεγαλύτερη ανταμοιβή για έναν θεραπευτή από το να βλέπει έναν άνθρωπο να εμπιστεύεται πια τη δύναμή του. Να αντέχει όσα κάποτε τον λύγιζαν. Να ανοίγει τα δικά του φτερά.
Ίσως το συναίσθημα να μοιάζει με εκείνο ενός γονιού που βλέπει το παιδί του να αυτονομείται. Όχι γιατί οι δύο σχέσεις είναι ίδιες· δεν είναι. Αλλά γιατί και στις δύο υπάρχει η ίδια σιωπηλή χαρά όταν ένας άνθρωπος ανθίζει και συνεχίζει τον δρόμο του με μεγαλύτερη εμπιστοσύνη στον εαυτό του.
Και ίσως αυτή να είναι η πιο όμορφη «απώλεια» για έναν θεραπευτή.
Να γίνεται, σιγά σιγά, λιγότερο απαραίτητος.
Έτσι κλείνει και η δική μου χρονιά. Με ευγνωμοσύνη για κάθε ιστορία που μου εμπιστεύτηκε τη θέση της μέσα σε αυτούς τους τέσσερις τοίχους και με την ήρεμη βεβαιότητα ότι οι ιστορίες αυτές θα συνεχίσουν να γράφονται εκεί έξω.
Τώρα είναι η ώρα να σωπάσει για λίγο και το δικό μου γραφείο. Να ξεκουραστεί ο νους, να ανασάνει η καρδιά και να γεμίσει η ψυχή. Γιατί μόνο ένας άνθρωπος που φροντίζει και τον εαυτό του μπορεί να συνεχίσει να φροντίζει ουσιαστικά τους άλλους.
Σας ευχαριστώ, μέσα από την καρδιά μου, για την εμπιστοσύνη αυτής της χρονιάς.
