Φυσικοθεραπευτηριο Μάκη Κερμενίδη

Φυσικοθεραπευτηριο Μάκη Κερμενίδη Αποκατάσταση ορθοπεδικών-νευρολογικών παθήσεων και α?

10/10/2021

#ΠΛΑΤΥΠΟΔΙΑ

Στην πλατυποδία παρατηρείται ελάττωση του ύψους ή και πλήρης έλλειψη της ποδικής καμάρας του ποδιού, η οποία είναι το τόξο στην εσωτερική πλευρά του πέλματος του ποδιού και αρχίζει να αναπτύσσεται συνήθως στην ηλικία των 12-18 μηνών (όταν το βρέφος αρχίζει να περπατά) και η ανάπτυξη της ολοκληρώνεται στην ηλικία των 4-6 ετών. Μέχρι την ολοκλήρωση της ανάπτυξης της ποδικής καμάρας η πλατυποδία είναι ένα φυσιολογικό στάδιο στη ανάπτυξη του ποδιού και όλα τα νεογέννητα είναι πλατύποδα.

ΤΥΠΟΙ ΠΛΑΤΥΠΟΔΙΑΣ

1. Χαλαρή, εύκαμπτη ή εύπλαστη πλατυποδία

Αποτελεί την συντριπτική πλειοψηφία των περιπτώσεων πλατυποδίας και εντοπίζεται κατά κανόνα και στα δύο πόδια. Οφείλεται συνήθως σε χαλαρότητα των συνδέσμων του άκρου ποδός. Αποτελεί την πιο αθώα μορφή πλατυποδίας που δεν προκαλεί ή προκαλεί ήπια συμπτώματα. Είναι συχνότερη σε άτομα με οικογενειακό ιστορικό και σε άτομα με αυξημένο σωματικό βάρος. Λιγότερο συχνά παρατηρείται σε εξωτερική στροφή των σκελών, σε βλαισά γόνατα, βραχύ αχίλλειο τένοντα κλπ. Η πλατυποδία των βρεφών είναι χαλαρή, το πόδι διατηρεί την ελαστικότητα του και δεν υπάρχει περιορισμός στην κίνηση. Η πλατυποδία εξαφανίζεται όταν καθόμαστε ή στεκόμαστε στις μύτες των ποδιών μας και είναι εμφανής όταν στεκόμαστε όρθιοι ή βαδίζουμε.

2. Δύσκαμπτη Πλατυποδία

Είναι πολύ πιο σπάνια και σοβαρότερη. Μπορεί να οφείλεται σε συνένωση (συνοστέωση) των οστών του ποδιού ή σε άλλα ανατομικά και νευρολογικά προβλήματα. Είναι εύκολα ορατή και χαρακτηρίζεται από πλήρη απουσία της ποδικής καμάρας ακόμα και όταν το άτομο σταθεί στις μύτες των ποδιών του. Σχεδόν πάντα συνοδεύεται από πόνο και απαιτεί θεραπεία. Μπορεί να οφείλεται σε κληρονομικά αίτια ή να εμφανιστεί κατά την διάρκεια της ζωής. Η οστέινη ή χόνδρινη γέφυρα που συνδέει την πτέρνα με το σκαφοειδές ή τον αστράγαλο αποτελούν τα συχνότερα συγγενή αίτια δύσκαμπτης πλατυποδίας. Κατά την διάρκεια της ζωής μπορεί να εμφανιστεί μετά από κατάγματα της πτέρνας ή του αστραγάλου και σε χρόνιες φλεγμονές της άρθρωσης του αστραγάλου με την πτέρνα.

ΔΙΑΓΝΩΣΗ

Η χαλαρή πλατυποδία γίνεται αντιληπτή συνήθως από τους γονείς του παιδιού. Όταν το αντιληφθούν πρέπει να αναφέρουν στον παιδίατρο τους ότι το παιδί τους βαδίζει αδέξια ή ότι πέφτει πιο συχνά σε σχέση με τα υπόλοιπα παιδιά της ηλικίας του. Σε κάθε περίπτωση χρειάζεται προσεκτική κλινική εξέταση του μυοσκελετικού συστήματος του παιδιού για την διάγνωση άλλων παθολογικών καταστάσεων που μπορεί να ευθύνονται για τα συμπτώματα που αναφέρονται.

Η διάγνωση της πλατυποδίας είναι εύκολη με την κλινική εξέταση του ποδιού. Τα παιδιά με χαλαρή πλατυποδία μπορεί να μην αναφέρουν κανένα σύμπτωμα αν ερωτηθούν ή μπορεί να αναφέρουν πόνο στα πόδια και στις γάμπες και εύκολη κόπωση κατά το βάδισμα μεγάλων αποστάσεων. Χαρακτηριστικά το παιδί μπορεί να αναφέρει ότι μένει πίσω όταν τρέχει με άλλα παιδιά της ηλικίας του ή ότι δεν θέλει να γυμναστεί. Όταν τα παιδιά αναφέρουν συμπτώματα θα πρέπει να παραπέμπονται σε ειδικό παιδοορθοπεδικό προκειμένου να αποκλειστεί ή ύπαρξη συνοδών ανωμαλιών του μυοσκελετικού. Το ίδιο θα πρέπει να κάνουν και παιδιά με δύσκαμπτη πλατυποδία και βλαισότητα της πτέρνας που επιμένει μετά την ηλικία των 10 ετών.
Η λήψη του οικογενειακού ιστορικού προσανατολίζει τον ειδικό ως προς την αιτία της πλατυποδίας. Η εξέταση των υποδημάτων είναι επίσης βοηθητική. Στα άτομα με πλατυποδία τα υποδήματα είναι φθαρμένα στην εσωτερική πλευρά τους σε αντίθεση με τα άτομα χωρίς πλατυποδία στα οποία οι φθορές εντοπίζονται στην πίσω έξω και μπρος έσω πλευρά.

ΣΥΜΠΤΩΜΑΤΑ ΚΑΙ ΕΠΙΠΛΟΚΕΣ

Η χαλαρή πλατυποδία δεν έχει συνήθως κανένα σύμπτωμα ή έχει πολύ ήπια συμπτώματα όπως πόνο και εύκολη κόπωση των ποδιών μετά την βάδιση μεγάλων αποστάσεων ή μεγάλης διάρκειας ορθοστασία. Ο πόνος μπορεί να εντοπίζεται στην περιοχή του ποδιού ή στις γάμπες. Επίσης υπάρχει δυσκολία να σταθεί στα δάχτυλα του ποδιού ή στην κίνηση της φτέρνας Τα συμπτώματα εξαρτώνται από την βαρύτητα της πλατυποδίας και την αθλητική δραστηριότητα του ατόμου. Την μεγαλύτερη επιβάρυνση από την έλλειψη της ποδικής καμάρας του ποδιού δέχεται το γόνατο το οποίο σε σοβαρή πλατυποδία μπορεί να εμφανίσει χονδροπάθεια της επιγονατίδας. Τα παιδιά με πλατυποδία και έντονη αθλητική δραστηριότητα μπορεί επίσης να εμφανίσουν προβλήματα στον αχίλλειο τένοντα όπως τενοντοπάθεια. Η δύσκαμπτη πλατυποδία συνοδεύεται πάντα από πόνο και προβλήματα βάδισης.

ΘΕΡΑΠΕΙΑ

Στην πλειοψηφία των παιδιών η χαλαρή πλατυποδία διορθώνεται μέχρι την ηλικία των 6 ετών (η ποδική καμάρα αναπτύσσεται νωρίτερα στα κορίτσια) και δεν απαιτεί καμιά αντιμετώπιση. Η βάδιση σε ανώμαλες επιφάνειες με γυμνά πόδια (πχ στην παραλία) θεωρείται ωφέλιμη για τις περισσότερες περιπτώσεις πλατυποδίας με την εξαίρεση των βεβαρημένων και εφόσον δεν συνυπάρχουν άλλες παθολογικές καταστάσεις. Αυτού του είδους η άσκηση είναι ιδιαίτερα ωφέλιμη στα παιδιά κατά την ηλικία διαμόρφωσης της ποδικής καμάρας.

ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΣΗ

Η χειρουργική αντιμετώπιση της πλατυποδίας εφαρμόζεται στις πιο σοβαρές περιπτώσεις που δεν ανταποκρίνονται στην συντηρητική θεραπεία. Θα πρέπει να εφαρμόζεται μετά από προσεκτική εξέταση όλων των παραμέτρων σε κάθε ασθενή. Οι ασθενείς με πλατυποδία θα χρειαστούν κάποιο πρόγραμμα φυσικοθεραπείας που θα περιλαμβάνει :

1. Κινησιοθεραπεία
2. Ασκήσεις ενδυνάμωσης
3. Ασκήσεις χωρίς επιφόρτιση (καθιστή θέση)
4. Ασκήσεις με αντίσταση
5. Ασκήσεις μέσης επιφόρτισης (όρθια θέση)
6. Ασκήσεις μέγιστης επιφόρτισης (βάδιση, τρέξιμο) .

Η φυσικοθεραπεία είναι απαραίτητη μετά από χειρουργική αντιμετώπιση.

ΕΡΓΑΣΙΑ ΤΟΥ ΣΠΟΥΔΑΣΤΗ
ΠΑΡΗ ΓΟΥΤΑ

18/05/2021

#ΙΕΡΟΛΑΓΟΝΙΤΙΤΔΑ

Η ιερολαγονίτιδα είναι μια φλεγμονή που μπορεί να προσβάλει άλλοτε την μια ιερολαγόνια άρθρωση, άλλοτε και τις δύο. Οι δύο αυτές αρθρώσεις βρίσκονται στο κάτω μέρος της μέσης και, σε γενικές γραμμές, έχουν ένα πολύ μικρό εύρος κινήσεων στο οποίο περιορίζονται σε σχέση με τις υπόλοιπες αρθρώσεις του σώματος.

Στις φλεγμονές αυτές ακόμα και η ελάχιστη κίνηση που περιλαμβάνει την σπονδυλική στήλη είναι αρκετά επίπονες και δυσάρεστες προκαλώντας πόνο και δυσφορία στην περιοχή των οπισθίων όπως επίσης και στο κάτω μέρος της πλάτης ή ακόμα και στο ένα ή και στα δύο πόδια. Η κατάσταση συχνά συνδέεται με παθήσεις που προκαλούν φλεγμονώδη αρθρίτιδα της σπονδυλικής στήλης, και αυτό το κάνει ακόμα πιο δύσκολο στο να διαγνωστεί. Οι κινήσεις που είναι περισσότερο επώδυνες είναι όταν γίνεται προβολή των ιερολαγόνιων αρθρώσεων παρά τις αρθρώσεις του ισχίου, μεγαλύτερη ανάπαυση προσφέρει η πρώτη περίπτωση και όχι τόσο η δεύτερη.

Μερικά από τα πιο συνηθισμένα συμπτώματα που έχει η ιερολαγονίτιδα είναι τα εξής:
1) Μειωμένο εύρος κινήσεων
2) Δυσκαμψία
3) Χωλότητα
4) Άλγος στο κάτω τμήμα της μέσης και των οπισθίων
5) Πυρετός

Το άλγος μπορεί να επιδεινωθεί με την παρατεταμένη ορθοστασία, την εφαρμογή μεγαλύτερου βάρους στο ένα πόδι σε σχέση με το άλλο, το ανέβασμα σκάλας, το τρέξιμο, τους μεγάλους βηματισμούς. Στην ιερολαγονίτιδα δεν εμφανίζονται αισθητικές ή κινητικές διαταραχές στα κάτω άκρα. Επίσης και τα αντανακλαστικά παραμένουν φυσιολογικά. Κάποιες φορές υπάρχει αδυναμία λόγω των επεισοδίων του πόνου και της σχετικής έλλειψης των δραστηριοτήτων που προκαλείται από την μυϊκή ανισορροπία. Επίσης η ιερολαγονίτιδα μπορεί να είναι και ένα μέρος μια κατάστασης φλεγμονώδους αρθρίτιδας γνωστή και ως αγκυλοποιητική σπονδυλαρθρίτιδα. Οι επιπλοκές αυτής της κατάστασης μπορεί να είναι πολύ σοβαρές, περιλαμβάνοντας δυσκολία αναπνοής, δυσμορφίες της σπονδυλικής στήλης, πνευμονικές λοιμώξεις και καρδιακά προβλήματα.

Στους παράγοντες που μπορεί να προκαλέσουν την δυσλειτουργία της ιερολαγόνιας άρθρωσης είναι : Μια τραυματική βλάβη, η αρθρίτιδα, η εγκυμοσύνη, μία λοίμωξη.
Η ιερολαγονίτιδα δεν μπορεί να προληφθεί και για κάποιους είναι ένα ατυχές τμήμα της φυσιολογικής διαδικασίας γήρανσης. Ωστόσο, η σοβαρότητα της κατάστασης μπορεί να μειωθεί μέσω θεραπείας με φάρμακα, ενέσεις ή φυσικοθεραπεία. Διατηρώντας ένα υγιές σωματικό βάρος και καλή φυσική κατάσταση μπορεί να μειωθούν οι πιθανότητες να αναπτυχθεί δυσλειτουργία της ιερολαγόνιας άρθρωσης όπως και άλλων μορφών αρθρίτιδες. Μειώνοντας τις πιέσεις στις αρθρώσεις, υπάρχει μικρότερη πιθανότητα για βλάβη του χόνδρου και συνεπακόλουθη αρθρίτιδα.

ΕΡΓΑΣΙΑ ΤΟΥ ΣΠΟΥΔΑΣΤΗ
ΤΖΑΧΑΛΗ ΒΑΓΓΕΛΗ

10/01/2021

#ΣΥΝΔΑΚΤΥΛΙΑ

Η συνδακτυλία ( τα δάκτυλα του χεριού είναι ενωμένα μεταξύ τους) είναι η συχνότερη συγγενής πάθηση ή συγγενής ανωμαλία που συμβαίνει ενώ το έμβρυο αναπτύσσεται στο σώμα της μητέρας. Μπορεί να αναγνωριστεί πριν τη γέννηση, κατά τη γέννηση ή ακόμα και πολλά χρόνια μετά τη γέννηση. Εάν η ένωση των δακτύλων περιλαμβάνει μόνο το δέρμα και τα μαλακά μόρια, τότε ονομάζεται απλή συνδακτυλία που χωρίζεται σε ατελή (μερική) ή πλήρη. Εάν είναι ενωμένα μεταξύ τους και τα οστά των δακτύλων, ονομάζεται σύμπλοκη συνδακτυλία, επίσης μερική ή ολική. Λόγω του ότι τα οστά όλων των δακτύλων δεν έχουν το ίδιο μήκος, τα ενωμένα δάκτυλα δεν ευθυγραμμίζονται και δεν λειτουργούν σωστά. Αναλόγως του είδους της συνδακτυλίας μπορεί το πρόβλημα να είναι μόνο αισθητικό, αλλά και πρόβλημα λειτουργικότητας το οποίο αν δεν αντιμετωπιστεί σωστά εμφανίζει παραμόρφωση των δακτύλων. Μπορεί να οφείλεται σε κληρονομικούς παράγοντες, ενώ απαντάται συχνότερα σε αγόρια. Το κάπνισμα κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης μπορεί επίσης να ενοχοποιείται.
Εμφανίζονται είτε μεμονωμένα είτε σε συνδυασμό με άλλες ανωμαλίες, όπως γιγαντισμό, αιμαγγειώματα, προβλήματα του σκελετού και των σπλάγχνων, δυσπλασίες του δέρματος κ.λπ. Επιπλέον δε ως κλινικές εκδηλώσεις πλήθους συνδρόμων, με πιο γνωστά το Apert και το Poland . Το σύνδρομο Apert ανήκει στην ομάδα των συνδρόμων κρανιοσυνοστεώσεων κι εκδηλώνεται με κρανιοεγκεφαλικές δυσπλασίες, συνδακτυλία στα άνω και κάτω άκρα και τήξη στη δομή των οστών (με πιθανή παρουσία ενδιάμεσων μαλακών ιστών) και έχει το μεγαλύτερο κίνδυνο για ήπια και μέτρια διανοητική καθυστέρηση από όλα τα κρανιοσκελετικά σύνδρομα. Από την άλλη, σύνδρομο Poland ονομάζεται μία έλλειψη λίπους και μυών στη μία πλευρά του θώρακα. Μπορεί να περιλαμβάνει ελλιπή ανάπτυξη του μπράτσου, του χεριού και των δακτύλων της ιδίας πλευράς (ή και συνδακτυλία).

Η διάγνωση γίνεται μέσω κλινικής εξέτασης. Η συνδακτυλία των χεριών αντιμετωπίζεται συνήθως με χειρουργική επέμβαση το ταχύτερο, καθώς το άτομο δεν θα μπορούσε διαφορετικά να χρησιμοποιήσει τα δάχτυλά του. Στα πόδια δεν είναι απαραίτητη η χειρουργική αποκατάσταση του προβλήματος.
Όσον αφορά τα χρονοδιαγράμματα στη χειρουργική διόρθωση, ισχύουν οι παρακάτω κανόνες:
1. Το παιδί μαθαίνει πώς να χρησιμοποιεί τα χέρια του μεταξύ 6 και 24 μηνών. Αυτό σημαίνει ότι, σε περίπτωση που χειρουργηθεί σε μεγαλύτερη ηλικία, θα χρειασθεί να εκπαιδευθεί εκ νέου, λόγω της ανάγκης του να τροποποιήσει τις κινήσεις των χεριών του σύμφωνα με τις αλλαγές της ανατομίας που θα έχουν επέλθει με την επέμβαση. Επομένως, ως καταλληλότερη περίοδος για την αποκατάσταση της συνδακτυλίας θεωρείται εκείνη πριν τους 24 μήνες.
2. Επί συνδακτυλίας μεταξύ α) παράμεσου και μικρού δακτύλου, β) δείκτη και αντίχειρα, η επέμβαση πραγματοποιείται σε ηλικία 6 μηνών περίπου, ώστε να προλαμβάνεται η μόνιμη παραμόρφωση και δυσλειτουργία των μακρύτερων δακτύλων των συγκεκριμένων διαταραχών. Ο κίνδυνος αυτός προκύπτει ως συνέπεια του διαφορετικού ρυθμού ανάπτυξης και της σημαντικής διαφοράς μήκους των δακτύλων που συμμετέχουν στις δυσπλασίες.
3. Σε αμφοτερόπλευρες απλές συνδακτυλίες, ο τρόπος αντιμετώπισης των ανωμαλιών εξαρτάται από την ηλικία του ασθενούς: εάν το παιδί είναι μικρότερο των 18 μηνών, εκτιμάται ότι ανέχεται καλύτερα την περίδεση και ακινητοποίηση των χεριών του μετεγχειρητικά, οπότε τα δάκτυλα και των δύο μελών διαχωρίζονται ταυτοχρόνως• σε μεγαλύτερες ηλικίες, το κάθε χέρι χειρουργείται ξεχωριστά.
4. Επί σύνθετων ή επιπεπλεγμένων περιπτώσεων, η πολλαπλότητα και η βαρύτητα των ανατομικών δυσπλασιών απαιτεί έγκαιρες παρεμβάσεις, προκειμένου να δημιουργούνται οι προοπτικές για όσο το δυνατόν πιο λειτουργικό αποτέλεσμα. Ως εκ τούτου, ο διαχωρισμός των δακτύλων και οι όποιες άλλες διορθώσεις ξεκινούν γενικά νωρίς, με τη διαδικασία αποκατάστασης να περιλαμβάνει συνήθως αρκετά χειρουργικά στάδια.

Μετά την χειρουργική επέμβαση ακολουθεί ειδικό πρόγραμμα φυσικοθεραπείας με σκοπό την κινητοποίηση των δάκτυλων και την αποκατάσταση της λειτουργικότητας τους

ΕΡΓΑΣΙΑ ΤΗΣ ΣΠΟΥΔΑΣΤΡΙΑΣ
ΚΟΥΦΑΛΙΟΥ ΕΥΑΣ

21/11/2020

#ΑΝΕΥΡΥΣΜΑ #ΕΓΚΕΦΑΛΟΥ

Το ανεύρυσμα εγκεφάλου είναι το «φούσκωμα» της αρτηρίας που τροφοδοτεί με αίμα τον εγκέφαλο και σε αντίθεση με το ανεύρυσμα της κοιλιακής και της θωρακικής αορτής προσβάλλει νεότερους ανθρώπους από ηλικίες 35 έως 60 ετών.

Υπάρχουν δύο είδη εγκεφαλικών ανευρυσμάτων, το σακοειδές και το ατρακτοειδές. Η συχνότερη μορφή είναι η σακοειδής, σχηματίζεται δηλαδή ένας σάκος με μίσχο που τον ενώνει με την υπόλοιπη αρτηρία και φαίνεται σαν ένα μούρο που προβάλλει από την αρτηρία. Συνήθως αναπτύσσεται στη διακλάδωση των αγγείων. Το ατρακτοειδές σχηματίζεται κατά μήκος όλων των τοιχωμάτων του αγγείου.

Τα ανευρύσματα στον εγκέφαλο μπορούν να σπάσουν προκαλώντας αιμορραγικό εγκεφαλικό. Η ρήξη ενός ανευρύσματος προκαλεί έξοδο του αίματος στη βάση του εγκεφάλου (λίγο κάτω από το επίπεδο των ματιών). Αυτό αποτελεί έναν επικίνδυνο τύπο εγκεφαλικής αιμορραγίας που ονομάζεται υπαραχνοειδής αιμοραγία (διάχυτη αιμορραγία έξω από τον εγκέφαλο). Μπορεί επίσης να προκληθεί ενδοεγκεφαλικό αιμάτωμα (αιμορραγία μέσα στον εγκέφαλο), ή τέλος ενδοκοιλιακή αιμορραγία (μέσα στο κοιλιακό σύστημα του εγκεφάλου).

Τα ανευρύσματα δημιουργούνται συνήθως όταν υπάρχει αθηροσκλήρωση των αρτηριών σε συνδυασμό με την αυξημένη αρτηριακή πίεση (υπέρταση). Τα τοιχώματα συνήθως των μεγάλων αρτηριών όπως είναι η αορτή ή οι εγκεφαλικές αρτηρίες όταν υπάρχει αθηροσκλήρωση και με την πίεση που εξασκείται συνεχώς πάνω τους υποχωρούν.

Τα συμπτώματα ενός ανευρύσματος που δεν έχει υποστεί ρήξη εξαρτώνται από το μέγεθος και το ρυθμό ανάπτυξής του. Ένα μικρό ανεύρυσμα μπορεί να μη δώσει κανένα σύμπτωμα, ενώ ένα μεγαλύτερο που αυξάνεται διαρκώς μπορεί να πιέζει τα νεύρα στον εγκέφαλο και να εκδηλωθούν μία σειρά συμπτωμάτων, όπως:
-Ξαφνικός και οξύς πονοκέφαλος
-Πτώση βλεφάρων
-Ναυτία
-Διπλωπία ή μείωση της όρασης
-Πόνος πάνω ή πίσω από το μάτι
-Μούδιασμα ή αδυναμία στη μια πλευρά του προσώπου
-Απώλεια συνείδησης
-Απώλεια αισθήσεων
Εάν ένα ανεύρυσμα αιμορραγήσει, ο ασθενής σχεδόν πάντα έχει έναν ξαφνικό και δυνατό πονοκέφαλο («σαν σφυριά») που παρακινεί τον ασθενή για να επιδιώξει την ιατρική φροντίδα.

Η πρόγνωση για έναν ασθενή που έχει υποστεί ρήξη εγκεφαλικού ανευρύσματος, γενικά, δεν είναι καλή, αλλά εξαρτάται από την έκταση και τη θέση του ανευρύσματος καθώς και την ηλικία του ατόμου. Εκτιμάται ότι περίπου το 40% των ασθενών δεν επιβιώνουν στο πρώτο 24ωρο, το 25% πεθαίνουν στο πρώτο εξάμηνο και το υπόλοιπο 35% μπορεί να αποκτήσει νευρολογικές βλάβες. Τα ανευρύσματα που έχουν ήδη υποστεί ρήξη έχουν πιθανότητα έως και 30% να αιμορραγήσουν ξανά μέσα στις πρώτες 30 ημέρες από το αρχικό επεισόδιο. Η δεύτερη αιμορραγία είναι σχεδόν πάντα σοβαρότερη από την πρώτη και το 70% των ασθενών πεθαίνει.

ΕΡΓΑΣΙΑ ΤΗΣ ΣΠΟΥΔΑΣΤΡΙΑΣ
ΚΑΡΔΑΚΑΡΗ ΔΩΡΑΣ

28/10/2020

#ΡΗΞΗ #ΑΧΙΛΛΕΙΟΥ #ΤΕΝΟΝΤΑ

Ο αχίλλειος τένοντας είναι ο ισχυρότερος αλλά και παχύτερος μυς του ανθρωπίνου σώματος. Μπορούμε να τον βρούμε στο οπίσθιο τμήμα του ποδιού μας πάνω από την πτέρνα μας. Μέσω του τένοντα αυτού καταφύονται στην πτέρνα ο γαστροκνήμιος και ο υποκνημίδιος, οι οποίοι είναι οι βασικοί μύες κατά την βάδιση και το τρέξιμο. Ωστόσο δε διαθέτει δική του αιμάτωση και αυτό το γεγονός τον καθιστά άμεσα εξαρτώμενο από τους γειτονικούς ιστούς και συνεπώς ιδιαιτέρως ευάλωτο.
Οι τραυματισμοί του είναι πολύ συνηθισμένοι, ενώ οποιαδήποτε βλάβη υποστεί είναι πολύ δύσκολο να επουλωθεί. Ρήξη του αχιλλείου τένοντα είναι η απότομη διακοπή της συνέχειας του (η διατομή του) που ως αποτέλεσμα έχει την αδυναμία βάδισης. Η τενοντίτιδα αχίλλειου που φαινομενικά παρουσιάζει παρόμοια συμπτωματολογία με τη ρήξη συνήθως είναι προϋπάρχουσα βλάβη της ρήξης.

Στη ρήξη του αχίλλειου τένοντα μερικά από τα συμπτώματα αλλά και την κλινική εικόνα είναι :
1) Η αίσθηση του τραυματία ότι κάποιος τον κλώτσησε ((χωρίς αυτό να έχει συμβεί). Συχνά ακούγεται ένα ‘’κλίκ’’ στον τένοντα την ώρα του τραυματισμού.
2) Πόνος συνήθως πολύ έντονος.
3) Οίδημα πάνω στην πτέρνα.
4) Αδυναμία κίνησης του άκρου ποδός προς τα κάτω.
5) Αδυναμία βάδισης με το τραυματισμένο πόδι.
6) Αδυναμία του τραυματία να σταθεί στις μύτες των ποδιών.

Η ρήξη συνήθως είναι αποτέλεσμα απότομης αύξησης τάσης στον τένοντα. Σε άλλες περιπτώσεις ευθύνεται εν μέρει η ανατομία του ασθενούς. Μερικά από τα αίτια είναι:
1) Υπερβολική χρήση του τένοντα.
2) Σφιχτοί γαστροκνήμιοι.
3) Κοντοί αχίλλειοι τένοντες.
4) Τρέξιμο σε ανηφορική διαδρομή.
5) Αυξημένη αθλητική δραστηριότητα με ακατάλληλα παπούτσια.
6) Πρηνισμός του άκρου πόδα.
7) Το πολύ ψηλό τακούνι.
8) Πτώση από ύψος ή σε λακκούβα κατά την βάδιση.

Οι παράγοντες που επηρεάζουν την πιθανότητα τραυματισμού στον αχίλλειο τένοντα είναι:
1) Η Ηλικία: Άτομα ηλικίας 30-40 ετών είναι πιο επιρρεπείς.
2) Το φύλο: Οι περισσότεροι ασθενείς είναι άνδρες.
3) Οι αθλητικές δραστηριότητες: Οι τραυματισμοί είναι συχνότεροι σε άτομα που ασχολούνται με τένις, μπάσκετ, ποδόσφαιρο.
4) Η λήψη αντιβιοτικών: Έχει παρατηρηθεί ότι η λήψη συγκεκριμένων αντιβιοτικών (κινολόνες) συνδράμουν στην αύξηση ρήξης του τένοντα.
5) Η παχυσαρκία: Όταν ο τένοντας επιβαρύνεται είναι λογικό να βλάπτεται.

Η διάγνωση πραγματοποιείται καταρχήν με τον κλινικό έλεγχο του ασθενούς. Απαραίτητος για την κλινική εξέταση είναι ο έλεγχος του ιατρικού ιστορικού του πάσχοντος. Τα ευρήματα θα υποδείξουν τη μερική ή πλήρη ρήξη του τένοντα. Επιπλέον μία αξιόπιστη διαγνωστική μέθοδος είναι η δοκιμασία Thompson. Πιθανώς να χρειαστεί η διενέργεια διαγνωστικού υπερηχογραφήματος ή μαγνητικής τομογραφίας (MRI). Με τις απεικονιστικές εξετάσεις θα οριστεί επακριβώς η ρήξη του τένοντα.

Η πρόληψη είναι εφικτή. Κατά πρώτο λόγο συστήνονται συστηματικές διατάσεις του τένοντα, οι οποίες θα ενδυναμώσουν τη γαστροκνημία τονώνοντας τον αχίλλειο. Ωστόσο όπως έχει αναφερθεί και παραπάνω η ανατομία μπορεί να επηρεάσει την εκδήλωση της πάθησης. Ως εκ τούτου, εκείνοι που παρουσιάζουν αδυναμία σε αυτή την περιοχή είναι καλό να αποφεύγουν δραστηριότητες στις οποίες εναποτίθεται υπερβάλλουσα ένταση στον τένοντα. Δραστηριότητες τέτοιες είναι το τρέξιμο σε ανώμαλο ή ανηφορικό δρόμο και τα άλματα. Δεν θα πρέπει να αμελείται η χρήση του σωστού παπουτσιού. Εκείνο είναι υπεύθυνο για την απορρόφηση των κραδασμών, όπως και για την στήριξη της πτέρνας.

Η αντιμετώπιση της ρήξης του Αχίλλειου τένοντα μπορεί να πραγματοποιηθεί είτε με συντηρητική θεραπεία είτε χειρουργικά. Στη συντηρητική θεραπεία εφαρμόζεται κνημοποδικός γύψινος νάρθηκας. Το πόδι εντός του νάρθηκα είναι απαραίτητο να βρίσκεται σε πελματιαία κάμψη. Ο ασθενής συνήθως παραμένει με το νάρθηκα περίπου για διάστημα ενός μήνα. Πριν την αφαίρεση του νάρθηκα είναι απαραίτητη η επανεξέταση του ασθενούς. Μετά το πέρας του διαστήματος αυτού ενδέχεται να χρειαστεί η εφαρμογή λειτουργικού νάρθηκα. Το διάστημα σχετίζεται με την επούλωση της ρήξης και τη σοβαρότητά της. Με αυτό το νάρθηκα ο ασθενής μπορεί σταδιακά να επαναφέρει την κινητικότητα στο πληγέν σκέλος. Η χειρουργική Θεραπεία στην αντιμετώπιση μίας εγκάρσιας ρήξης τις περισσότερες φορές προτιμάται και ο λόγος είναι στο μικρό χρόνο αποκατάστασης με αποτέλεσμα την συντομότερη επιστροφή του ασθενούς στην καθημερινότητά του.

Όποια θεραπεία κι αν επιλεγεί το βέβαιο είναι πως ο ασθενής θα χρειαστεί φυσικοθεραπεία. Το πρόγραμμα φυσικοθεραπείας, ανάλογα με το χρόνο, τη σοβαρότητα της ρήξης και το αν έχει προηγηθεί ή όχι χειρουργείο, μπορεί να περιλαμβάνει:
1) Ισομετρικές ασκήσεις στον γαστροκνήμιο και στους παρακείμενους μύες της ποδοκνημικής
2) Παθητικές ή /και ενεργητικές κινήσεις στην ποδοκνημική
3) Ηλεκτροθεραπεία (TENS)
4) Πρόγραμμα ενδυνάμωσης κορμού
5) Μαλάξεις στην περιοχή της κάκωσης
6) Κρυοθεραπεία

Σημαντικό ρόλο στην πλήρη και όσο το δυνατόν ταχύτερη αποκατάσταση της κάκωσης παίζει πάντα η συνεργασία του ασθενούς με τον φυσικοθεραπευτή και η εκ μέρους του ασθενούς πιστή ακολούθηση του προγράμματος.

ΕΡΓΑΣΙΑ ΤΟΥ ΣΠΟΥΔΑΣΤΗ
ΤΖΑΧΑΛΗ ΒΑΓΓΕΛΗ

08/07/2020

#ΚΟΚΚΥΓΟΔΥΝΙΑ

Ο κόκκυγας αποτελείται από 3-5 οστάρια τα οποία συνήθως είναι συνοστεωμένα μεταξύ τους. Το σχήμα των οστών είναι τριγωνικό αλλά η φορά και η δυνατότητα κίνησης των οσταρίων μεταξύ τους διαφέρει από άτομο σε άτομο. Πάνω στον κόκκυγα προσφύονται διάφοροι μύες, τένοντες και σύνδεσμοι. Η πάθηση είναι πέντε φορές πιο συχνή στις γυναίκες επειδή ο κόκκυγας προβάλει περισσότερο από ότι στους άντρες.

Το σήμα κατατεθέν της κοκκυγοδυνίας είναι ένας οξύς πόνος που "καίει" στην περιοχή του κόκκυγα, αλλά είναι πιθανό να εξαπλωθεί και σε άλλες περιοχές, όπως αυτές του ισχίου, της οσφυϊκής μοίρας και του πρωκτού. Οι ενοχλήσεις μπορεί να εμφανίζονται άμεσα κατά την κάθιση, μετά από αυτή ή κατά την κίνηση σηκώματος από την καθιστή θέση. Μπορεί το μεγαλύτερο πρόβλημα των ασθενών να είναι το πολύωρο κάθισμα και ιδίως σε σκληρή επιφάνεια, ωστόσο έντονος πόνος εμφανίζεται συχνά και κατά την ανάβαση σκάλας ή κατά την αφόδευση. Όσον αφορά την κάθιση ο κόκκυγας επιβαρύνεται με περισσότερο φορτίο όταν ένα άτομο γέρνει προς τα πίσω. Για αυτόν τον λόγο βλέπουμε τους ασθενείς να σκύβουν προς τους μηρούς τους αποφορτίζοντας έτσι τον κόκκυγα. Τέλος , λόγω του ότι επηρεάζονται τα νεύρα στο κατώτατο σημείο του ιερού και του κόκκυγα , συχνά εκδηλώνονται νευρικής φύσεως πόνοι. Παράγοντες που επιτείνουν τα συμπτώματα είναι οι διαταραχές του παχέος εντέρου ,η κακή ψυχολογική κατάσταση του ασθενούς και ορμονικές διαταραχές.

Για ποιό λόγο εμφανίζεται η κοκκυγοδυνία δεν έχει έως σήμερα ξεκαθαριστεί. Ωστόσο, ο πόνος του κόκκυγα είναι συχνά το αποτέλεσμα πτώσεων στους γλουτούς ή και πολύωρης κάθισης σε μαλακή επιφάνεια.. Επίσης, δύσκολοι τοκετοί, κάποιος όγκος στην περιοχή του κόκκυγα ή εκ γενετής ανωμαλίες, είναι γνωστές αιτίες. Όσον αφορά την εγκυμοσύνη, στο τέλος του 3ου τριμήνου της κύησης, ορισμένες ορμονικές αλλαγές επηρεάζουν την συγχόνδρωση μεταξύ του ιερού οστού και του κόκκυγα, ο οποίος μαλακώνει. Τέλος, περαιτέρω πιθανές αιτίες εμφάνισης άλγους στην περιοχή του κόκκυγα είναι η περιοστίτιδα, η εξάρθρωση κόκκυγα, το συρίγγιο κόκκυγα, οι κακώσεις στους γοφούς και τη λεκάνη, η οσφυαλγία, η κήλη δίσκου, κάποια χειρουργική επέμβαση, τυχόν ερεθισμός των νεύρων ή ακόμη και γυναικολογικά προβλήματα (ενδομητρίωση).

Προϋπόθεση για μια ουσιαστική διάγνωση είναι η λήψη ιστορικού όπου ο ασθενής περιγράφει λεπτομερώς την πρόοδο της ασθένειας και του πόνου που εκείνη επιφέρει. Ακολουθεί η κλινική εξέταση δηλαδή η άσκηση πίεσης στην περιοχή του κόκκυγα. Αν αυτή προκαλέσει δυσφορία είναι σχεδόν βέβαιο ότι πρόκειται για κοκκυγοδυνία. Η διαδικασία της διάγνωσης ολοκληρώνεται με την απεικόνιση. Σημαντικότερη τεχνική απεικόνισης είναι εκείνη του μαγνητικού συντονισμού, στην οποία μπορεί κανείς να εκτιμήσει καλύτερα τυχόν τραυματισμούς, κατάγματα και κακώσεις όχι μόνο των οστών αλλά και των υπολοίπων δομών. Υπάρχοντες όγκοι είναι επίσης ορατοί στη μαγνητική τομογραφία.

Αρχικά, η θεραπεία είναι συντηρητική και συνιστάται λήψη μη στεροειδών αντιφλεγμονώδων και αναλγητικών φαρμάκων , εφαρμογή τοπικών ενέσεων που ανακουφίζουν τον πόνο και προσαρμογή της καθιστής θέσης με τη χρήση βοηθητικού μαξιλαριού (κουλούρας) με κενό στο κέντρο το οποίο βοηθάει να αποφεύγεται η φόρτιση του κόκκυγα. Στην συντηρητική αντιμετώπιση της πάθησης περιλαμβάνονται επίσης η μάλαξη, η κινητοποίηση με ειδικούς χειρισμούς και η εξειδικευμένη αποκατάσταση στη πυελική βάση. Ορισμένες θεραπείες περιλαμβάνουν απονεύρωση και χρήση λέιζερ για αναισθητοποίηση κάποιων νευρικών ινών. Σημαντικές είναι και οι τεχνικές χειροθεραπείας για την μείωση του άλγους. Τέτοιες είναι:
Α. Της κρανιοϊερής θεραπείας που σκοπός τους είναι η απελευθέρωση των περιορισμών, οι οποίοι βρίσκονται ανάμεσα στο ένα χέρι του θεραπευτή (που ακουμπά την άνω επιφάνεια του σώματος του κόκκυγα) και του άλλου (που ακουμπά στην κάτω επιφάνεια).
Β. Της νευροθεραπείας δια χειρισμών ρεφλεξολογίας, όπου ο θεραπευτής ασκεί πίεση σε συγκεκριμένα σημεία του πέλματος έτσι ώστε μέσω του νευρικού συστήματος να μεταφερθούν τα ερεθίσματα που θα επιφέρουν τη θεραπευτική μεταβολή στις δομές-στόχους. Εάν το νεύρο ή ιστοί-στόχοι δυσλειτουργούν, τα σημεία αντιδρούν εκλύοντας πόνο. Η πίεση διατηρείται μέχρι το άλγος να αποχωρήσει (όχι πάντως περισσότερο από 15 δευτερόλεπτα).
Γ. Της ισχαιμικής πίεσης που εφαρμόζεται (σε περίπτωση ύπαρξης trigger points) στον σφικτήρα του πρωκτού, στον ανελκτήρα μυ του πρωκτού και τον έσω θυροειδή.
Μετά από μία επιτυχημένη θεραπεία, παροτρύνουμε τον ασθενή να παραμείνει ενεργός, να κινείται και να ασκείται. Επιθυμητή είναι η επένδυση σε εργονομικές προδιαγραφές ύψους γραφείου-καρέκλας υποστηρίζοντας έτσι την ορθή στάση της πλάτης. Μεγίστης σημασίας είναι να σπάσει ο φαύλος κύκλος της καθιστικής ζωής με την προσθήκη της άσκησης στην καθημερινότητα. Τέλος σημαντική είναι και η τήρηση του κανόνα 40-15-5 (καθόμαστε 40 λεπτά, εργαζόμαστε όρθιοι 15 λεπτά και περπατάμε 5 λεπτά).

ΕΡΓΑΣΙΑ ΤΗΣ ΣΠΟΥΔΑΣΤΡΙΑΣ
ΚΟΥΦΑΛΙΟΥ ΕΥΑΣ

05/06/2020

#ΣΥΝΔΡΟΜΟ

Το σύνδρομο Reiter είναι ένα σπάνιο είδος αρθρίτιδας που ονομάζεται επίσης αντιδραστική αρθρίτιδα. Ανήκει στην ομάδα των οροαρνητικών σπονδυλαρθροπαθειών και εμφανίζεται μετά από λοίμωξη του ουρογεννητικού ή γαστρεντερικού συστήματος. Είναι ένα αυτοάνοσο νόσημα που εκφράζεται με φλεγμονή σε τουλάχιστον πέντε αρθρώσεις μεταξύ των οποίων είναι η σπονδυλική στήλη, οι ιερολαγόνιες αρθρώσεις και οι περιφερικές αρθρώσεις. Συχνά η λοίμωξη έχει ήδη θεραπευτεί πριν καν εμφανιστούν τα συμπτώματα ή είναι σε ύφεση σε χρόνιες περιπτώσεις, καθιστώντας έτσι δύσκολο τον προσδιορισμό της αρχικής αιτίας. Το σύνδρομο οφείλεται συνήθως σε λοίμωξη από κάποιον παθογόνο μικροοργανισμό. Γενικότερα, μεταξύ άλλων στους αιτιολογικούς παράγοντες συμπεριλαμβάνονται η κληρονομικότητα, η λοίμωξη από συγκεκριμένα βακτήρια μέσα στις αρθρώσεις και η αντίδραση του οργανισμού απέναντι σε αυτά τα βακτήρια. Το σύνδρομο Reiter είναι συχνότερο σε άντρες, μεταξύ 20 και 40 ετών, ενώ παρουσιάζεται πιο συχνά σε ανθρώπους με ανοσοκαταστολή ή ανοσοανεπάρκεια.

Τα κύρια συμπτώματα που αναφέρονται στο σύνδρομο Reiter και εμφανίζονται μερικές ημέρες μετά την αρχική λοίμωξη είναι: Πόνος κατά την ούρηση (ουρηθρίτιδα ή τραχηλίτιδα), πόνος στη ράχη, πρήξιμο στα δάχτυλα, ερυθρότητα στα μάτια (επιπεφυκίτιδα), αρθρίτιδα-πρήξιμο-πόνος στο γόνατο, συχνοουρία, βλάβες των βλεννογόνων του δέρματος, θολή όραση. Τα συμπτώματα του συνδρόμου συνήθως υποχωρούν μέσα σε μερικές εβδομάδες ή μήνες, μπορεί όμως να προκύψουν και υποτροπές.

Η διάγνωση του συνδρόμου γίνεται συνήθως μέσω της αναγνώρισης των συμπτωμάτων και ανάλογα με τον τύπο τους θα ζητηθεί καλλιέργεια υγρών ώστε να βρεθεί ο υπεύθυνος μικροοργανισμός. Η διαταραχή που έχει προκληθεί στις αρθρώσεις θα διαγνωστεί μέσω της λήψης ακτινογραφίας. Σημαντικό ρόλο στη διάγνωση της νόσου παίζει και η λεπτομερής καταγραφή του ιστορικού του ασθενούς.

Η αντιμετώπιση του συνδρόμου Reiter γίνεται με τη χορήγηση αντιβιοτικής αγωγής και ταυτόχρονη λήψη αντιφλεγμονωδών φαρμάκων. Σε κάποιες περιπτώσεις, μπορεί να συστηθεί η θεραπεία με ενέσεις κορτικοστεροειδών μέσα στην πάσχουσα άρθρωση. Κύριος στόχος της θεραπείας είναι να εντοπίσει και να εξαλείψει τη βασική μολυσματική πηγή εάν εξακολουθεί να υπάρχει. Σε αντίθετη περίπτωση, η θεραπεία είναι συμπτωματική. Συνήθως το σύνδρομο θεραπεύεται μετά τους 6 μήνες, αν και έχουν παρατηρηθεί υποτροπές.

Κατά την οξεία φάση της νόσου συνιστάται ανάπαυση. Αντίθετα, στις υπόλοιπες φάσεις, ο ασθενής μπορεί να ακολουθεί πρόγραμμα φυσικοθεραπείας και γυμναστικής της σπονδυλικής στήλης, των μυών του κορμού και των περιφερικών αρθρώσεων.

Στις αρθρίτιδες γενικότερα 3 τύποι ασκήσεων είναι κατάλληλοι.

1. Ασκήσεις εύρους κινήσεων των αρθρώσεων, οι οποίες αυξάνουν την ευλυγισία των ιστών.
2. Ασκήσεις ενδυνάμωσης, οι οποίες καλό θα είναι να γίνονται καθημερινά εκτός αν υπάρχει έντονος πόνος. Οι δυνατοί μύες βοηθούν στη στήριξη και προφυλάσσουν τις προσβεβλημένες αρθρώσεις.
3. Αεροβικές ασκήσεις, όπως το τρέξιμο, η κολύμβηση και η ποδηλασία. Μπορούν να γίνουν 3 φορές την εβδομάδα για 20-30 λεπτά. Κάνουν καλό στο καρδιαγγειακό, βοηθούν στην ελάττωση του σωματικού βάρους και προκαλούν γενικότερη ευεξία.

ΕΡΓΑΣΙΑ ΤΟΥ ΣΠΟΥΔΑΣΤΗ
ΠΕΤΡΙΝΩΛΗ ΜΙΧΑΛΗ

19/04/2020

#ΤΡΟΧΑΝΤΗΡΙΤΙΔΑ

Η τροχαντηρίτιδα είναι φλεγμονή στην άρθρωση του ισχίου ανάμεσα στους γλουτιαίους μύες και τον μείζονα τροχαντήρα (την οστική προεξοχή που βρίσκεται στο πάνω μέρος του μηριαίου οστού). Η αιτιολογία της τροχαντηρίτιδας είναι ο ερεθισμός του ορογόνου θύλακα μετά από έντονη και συνεχή τριβή κυρίως κατά τη σύσπαση των γλουτιαίων μυών .Αυτό μπορεί να προκληθεί από επαναλαμβανόμενα άλματα, βαθιά καθίσματα, έντονο τρέξιμο, περπάτημα σε ανώμαλο έδαφος. Παράγοντες που βοηθούν στην δημιουργία της μπορεί είναι η ανισοσκελία, η παχυσαρκία, η ινομυαλγία, η χρόνια οσφυαλγία, οι παθήσεις του θυρεοειδή αδένα, η ρευματοειδής αρθρίτιδα, το σύνδρομο λαγοκνημιαίας ταινίας, η ολική αρθρωπλαστική του ισχίου.

Βασικό σύμπτωμα των ατόμων που πάσχουν από τροχαντηρίτιδα είναι ο πόνος στην εξωτερική επιφάνεια του ισχίου, που μπορεί να αντανακλά στην έξω πλευρά του μηρού μέχρι το γόνατο. Άλλα συμπτώματα είναι η δυσκαμψία στο ισχίο και η επιδείνωση των συμπτωμάτων μετά από δραστηριότητες όπως το ανέβασμα σκάλας, το τρέξιμο, το περπάτημα μεγάλων αποστάσεων.

Θεραπεία

Η τροχαντηρίτιδα αντιμετωπίζεται συντηρητικά με ασκήσεις φυσικοθεραπείας και ξεκούραση ή και αποχή από δραστηριότητες που προκαλούν ή αυξάνουν τα συμπτώματα. Υπάρχουν βέβαια και περιπτώσεις που ο πόνος μπορεί να επιμένει για μεγάλα χρονικά διαστήματα εάν δεν υπάρξει σωστή αντιμετώπιση από τον ασθενή και τον θεραπευτή του. Επίσης δίνεται φαρμακευτική αγωγή με αντιφλεγμονώδη σκευάσματα καθώς και έγχυση κορτιζόνης.

Η φυσικοθεραπευτική αγωγή περιλαμβάνει 1) Κρυοθεραπεία 2) Ασκήσεις διάτασης της λαγοκνημιαίας ταινίας 3) Ηλεκτροθεραπεία (tens) 4) Taping 5) Laser σάρωσης 6) Υπέρηχα
Όταν υποχωρήσει ο πόνος, ο φυσικοθεραπευτής μπορεί να προτείνει ασκήσεις ενδυνάμωσης, με τις οποίες ο ασθενής θα βελτιώσει τη δύναμη, την αντοχή και την ελαστικότητα. Σε περίπτωση που το πρόβλημα παραμένει ίσως χρειαστεί χειρουργική επέμβαση χαλάρωσης της λαγοκνημιαίας ταινίας.

ΕΡΓΑΣΙΑ ΤΟΥ ΣΠΟΥΔΑΣΤΗ
ΑΣΛΑΝΙΔΗ ΠΑΥΛΟΥ

Address

ΤΣΙΜΙΣΚΗ 31
Thessaloníki
54624

Opening Hours

Monday 11:00 - 21:00
Tuesday 11:00 - 21:00
Wednesday 11:00 - 21:00
Thursday 11:00 - 21:00
Friday 11:00 - 21:00

Telephone

+302310286100

Website

Alerts

Be the first to know and let us send you an email when Φυσικοθεραπευτηριο Μάκη Κερμενίδη posts news and promotions. Your email address will not be used for any other purpose, and you can unsubscribe at any time.

Contact The Practice

Send a message to Φυσικοθεραπευτηριο Μάκη Κερμενίδη:

Shortcuts

Share

Category