Κατερίνα Κοντογιαννάτου-PsychologeiNet

09/08/2026

«Μην αφήνεις τις Δευτέρες να σου κλέβουν τις Κυριακές.»

Πόσες φορές είσαι σωματικά στην Κυριακή, αλλά το μυαλό σου έχει ήδη μεταφερθεί στη Δευτέρα;

Σκέψεις για όσα πρέπει να γίνουν, εκκρεμότητες, δουλειά, υποχρεώσεις, «τι θα προλάβω;», «πώς θα τα καταφέρω;»…

Και κάπως έτσι, μια μέρα που θα μπορούσε να είναι για ξεκούραση και σύνδεση, γεμίζει με το άγχος της επόμενης.

Δεν μπορούμε να εξαφανίσουμε τις υποχρεώσεις της Δευτέρας.
Μπορούμε όμως να μην τους παραχωρούμε και την Κυριακή.

Άφησε το αύριο να έρθει όταν έρθει.
Σήμερα είναι Κυριακή.

Και ίσως αυτό που χρειάζεσαι περισσότερο δεν είναι να οργανώσεις καλύτερα την επόμενη εβδομάδα, αλλά να επιτρέψεις στον εαυτό σου να είναι πραγματικά εδώ.

08/08/2026

🎬 Ο ψυχίατρος στις παλιές ταινίες, λίγο καρικατούρα, λίγο “τρελός επιστήμονας”.
Αν έχεις δει παλιές ελληνικές ή ξένες ταινίες, πιθανότατα έχεις παρατηρήσει ένα γνώριμο μοτίβο:

Ο ψυχίατρος εμφανίζεται συχνά ως ένας παράξενος τύπος με υπερβολικά σοβαρό ύφος, περίεργες ερωτήσεις, ένα ντιβάνι, ένα σημειωματάριο και μια σχεδόν ύποπτη εμμονή με το τι συμβαίνει στο μυαλό των άλλων.
Και φυσικά, πολλές φορές ο ίδιος ο ψυχίατρος παρουσιάζεται ως πιο «τρελός» από τον ασθενή του.

Γιατί όμως;

-Το χιούμορ βασίζεται στην ανατροπή.
Η ψυχική υγεία ήταν για πολλά χρόνια ένα θέμα άγνωστο και ταυτόχρονα φορτισμένο. Η υπερβολή και η καρικατούρα το έκαναν πιο εύκολο να παρουσιαστεί στην κωμωδία.

- Υπήρχε μεγάλη απόσταση από την επιστημονική γνώση που έχουμε σήμερα.
Η ψυχική ασθένεια συχνά παρουσιαζόταν ως κάτι μυστηριώδες, ανεξέλεγκτο ή ακόμη και τρομακτικό.

- Ο ψυχίατρος έγινε ένας εύκολος κωμικός χαρακτήρας.
Ο άνθρωπος που αναλύει τους πάντες, ψάχνει κρυμμένα τραύματα παντού και βλέπει ψυχοπαθολογία ακόμα και στην πιο απλή συμπεριφορά.

Κάπως έτσι δημιουργήθηκε ένα στερεότυπο που επιβίωσε για δεκαετίες, ότι ο ψυχίατρος είναι λίγο περίεργος.

Το ενδιαφέρον είναι ότι ένα μέρος αυτής της εικόνας έχει περάσει και στη σύγχρονη κουλτούρα.

Ακόμη ακούμε:
«Μη με αναλύεις τώρα!»
«Εσύ που είσαι ψυχολόγος, σίγουρα με έχεις καταλάβει!»
«Οι ψυχίατροι είναι πιο τρελοί από τους ασθενείς τους!»

Όμως η πραγματικότητα είναι πολύ λιγότερο κινηματογραφική.

Ο επαγγελματίας ψυχικής υγείας δεν είναι κάποιος που διαβάζει το μυαλό σου, ψάχνει συνεχώς τι πρόβλημα έχεις ή έχει όλες τις απαντήσεις για τη ζωή.

Είναι ένας άνθρωπος που έχει εκπαιδευτεί να κατανοεί την ανθρώπινη συμπεριφορά, την ψυχική δυσφορία και τις δυσκολίες που μπορεί να αντιμετωπίζει ένας άνθρωπος και να προσφέρει, μέσα από συγκεκριμένες επιστημονικές προσεγγίσεις, βοήθεια.

Η ψυχική υγεία δεν χρειάζεται πια να παρουσιάζεται ως κάτι μυστηριώδες ή τρομακτικό για να είναι ενδιαφέρον.
Χρειάζεται να γίνει κατανοητή.

07/08/2026

Πολλοί από εμάς περιμένουμε όλο το χρόνο τις διακοπές και εκπλήσσομαστε, όταν τελικά νιώθουμε περισσότερη ένταση αντί για ανακούφιση.

Αυτό δεν σημαίνει ότι δε χρειαζομαστε διακοπές. Συχνά σημαίνει ότι το νευρικό μας σύστημα έχει συνηθίσει να λειτουργεί με τόσο υψηλή ένταση, ώστε η ηρεμία να του φαίνεται παράξενη.

Η πραγματική ξεκούραση δεν είναι απλώς να φύγουμε από τη δουλειά. Είναι να μπορούμε να αφήσουμε το σώμα και το μυαλό να πιστέψουν ότι δεν κινδυνεύουν, ότι δεν χρειάζεται να είναι συνεχώς σε επιφυλακή.

Η σχέση μας με την ξεκούραση δε διαμορφώνεται μόνο από το πόσο κουρασμένοι είμαστε σήμερα. Συχνά χτίζεται από πολύ νωρίς. Αν μεγαλώσαμε βλέποντας ότι η αξία ενός ανθρώπου μετριέται από το πόσο δουλεύει ή ότι η ξεκούραση είναι κάτι που πρέπει να κερδίσεις, είναι πιθανό να δυσκολευόμαστε να χαλαρώσουμε ακόμη και όταν έχουμε την ευκαιρία.

Ίσως, λοιπόν, οι διακοπές να μην είναι μόνο ένα ταξίδι. Ίσως να είναι μια υπενθύμιση ότι αξίζουμε να ξεκουραζόμαστε χωρίς ενοχές.

Τα καλά νέα είναι ότι αυτό ειναι ένα μοτίβο που μπορεί να αναγνωριστεί και, σταδιακά, να αλλάξει.

04/08/2026

02/08/2026

Η ψυχοθεραπεία δεν είναι μία και μοναδική μέθοδος.

Υπάρχουν διαφορετικές προσεγγίσεις, καθεμία με τη δική της θεωρία, τις δικές της τεχνικές και τον δικό της τρόπο να κατανοεί τη δυσκολία του ανθρώπου.

Αυτό δεν σημαίνει ότι η μία είναι σωστή και οι άλλες λάθος. Συχνά οδηγούν στον ίδιο στόχο, αλλά ακολουθούν διαφορετική διαδρομή.

Στη σύγχρονη ψυχοθεραπεία, πολλοί θεραπευτές εργάζονται συνθετικά: έχουν εκπαιδευτεί σε μία βασική προσέγγιση, αλλά, όταν αυτό ωφελεί τον θεραπευόμενο, αξιοποιούν και τεχνικές από άλλες επιστημονικά τεκμηριωμένες μεθόδους.

Γιατί στο τέλος, το επίκεντρο δεν είναι η προσέγγιση. Είναι ο άνθρωπος που κάθεται απέναντί μας.

31/07/2026

Υπάρχουν άνθρωποι που έχουν περάσει από πολλούς θεραπευτές.

«Ο ένας δεν με κατάλαβε.»
«Ο άλλος δεν με βοήθησε.»
«Η θεραπεία δεν δούλεψε.»
«Κανείς δεν μπορεί να με βοηθήσει πραγματικά.»

Κάποιες φορές πράγματι μπορεί να μην υπήρχε η κατάλληλη θεραπευτική σχέση ή η προσέγγιση που ταίριαζε στις ανάγκες του ανθρώπου.

Όμως κάποιες άλλες φορές αξίζει να κοιτάξουμε λίγο βαθύτερα: Μήπως η συνεχής αναζήτηση του σωστού θεραπευτή γίνεται ένας τρόπος να αποφύγω το δύσκολο κομμάτι της θεραπείας;

Γιατί η ψυχοθεραπεία δεν είναι μόνο ανακούφιση.
Είναι και συνάντηση με κομμάτια του εαυτού μας που ίσως πονάνε.

Μπορεί να χρειαστεί:
• να αμφισβητήσω παλιές πεποιθήσεις
• να αναλάβω ευθύνη για επιλογές και μοτίβα μου
• να αντέξω συναισθήματα που συνήθως αποφεύγω
• να δοκιμάσω διαφορετικούς τρόπους να σχετίζομαι με τους άλλους

Και κάπου εκεί μπορεί να εμφανιστεί η σκέψη:
«Ίσως ο θεραπευτής δε με βοηθάει…»

Μερικές φορές είναι αλήθεια.
Μερικές φορές όμως είναι ένα γνώριμο μοτίβο: όταν κάτι γίνεται δύσκολο, ψάχνω έναν λόγο να απομακρυνθώ.

Η θεραπεία δεν κρίνεται μόνο από το αν βρήκαμε τον τέλειο θεραπευτή.
Κρίνεται και από το αν μπορέσαμε να μείνουμε αρκετά ώστε να δουλέψουμε αυτά που μας δυσκολεύουν.

Η ερώτηση δεν είναι μόνο:
«Βρήκα το σωστό θεραπευτή;»

Ίσως είναι και:
«Τι συμβαίνει μέσα μου όταν η θεραπεία αρχίζει να με φέρνει πιο κοντά σε πράγματα που με δυσκολεύουν;»

30/07/2026

«Δεν θέλω να γίνω βάρος.»

«Τα έχω δοκιμάσει όλα.»

«Δεν ξέρω γιατί νιώθω έτσι.»

«Οι άλλοι τα καταφέρνουν καλύτερα.»

«Μάλλον υπερβάλλω.»

Πέντε φαινομενικά απλές φράσεις που μπορεί να ακούσουμε καθημερινά.

Και όμως, πολλές φορές δεν μιλούν μόνο για αυτό που συμβαίνει τώρα.

Μπορεί να μιλούν για τον τρόπο με τον οποίο έχουμε μάθει να βλέπουμε τον εαυτό μας.

Για το αν επιτρέπουμε στον εαυτό μας να έχει ανάγκες.
Για το αν νιώθουμε ότι πρέπει να τα καταφέρνουμε μόνοι μας.
Για το αν εμπιστευόμαστε τα συναισθήματά μας.
Για το αν αισθανόμαστε αρκετοί.
Για το αν έχουμε μάθει να αμφισβητούμε τον εαυτό μας πριν ακόμη τον ακούσουμε.

Στη θεραπεία, λοιπόν, δεν προσπαθούμε απλώς να αντικαταστήσουμε μια αρνητική σκέψη με μια θετική.

Προσπαθούμε να καταλάβουμε πώς δημιουργήθηκε αυτός ο τρόπος σκέψης, πώς λειτουργεί σήμερα και αν εξακολουθεί να μας εξυπηρετεί.

Και μετά έρχεται η αλλαγή.

Όχι απαραίτητα επειδή σταματάμε να φοβόμαστε, να συγκρινόμαστε ή να αμφιβάλλουμε.

Αλλά επειδή αρχίζουμε να έχουμε περισσότερες επιλογές για το πώς θα σταθούμε απέναντι σε όλα αυτά.

Η πιο χρήσιμη ερώτηση μπορεί να μην είναι
«Τι έχω;»
αλλά,
«Τι έχω μάθει να πιστεύω για εμένα και τι θα ήθελα να αρχίσω να πιστεύω διαφορετικά;»

29/07/2026

Πόσες φορές έχουμει πει μέσα μας:

«Με απέφυγε.»
«Δεν είμαι αρκετός/ή.»
«Σίγουρα φταίω εγώ.»

ενώ στην πραγματικότητα δεν γνώριζαμε ακόμη τι είχε συμβεί;

Στη Γνωστική Συμπεριφορική Θεραπεία (CBT) δουλεύουμε πάνω σε μια βασική ιδέα, δεν είναι μόνο τα γεγονότα που επηρεάζουν τα συναισθήματά μας, αλλά και ο τρόπος που τα ερμηνεύουμε.

Αυτό δεν σημαίνει ότι «όλα είναι στο μυαλό μας» ή ότι πρέπει να σκεφτόμαστε θετικά.

Σημαίνει ότι αξίζει να κάνουμε μια παύση και να αναρωτηθούμε:

«Αυτό που σκέφτομαι αυτή τη στιγμή είναι γεγονός ή είναι η ερμηνεία που δίνω στο γεγονός;»

Μερικές φορές αυτή η μικρή ερώτηση είναι αρκετή για να δημιουργήσει λίγο χώρο ανάμεσα στη σκέψη και στο συναίσθημα.

Και μέσα σε αυτόν τον χώρο, αρχίζουν να εμφανίζονται περισσότερες πιθανότητες από εκείνη που αρχικά έμοιαζε βέβαιη.

💬 Πόσες φορές έχεις ανακαλύψει εκ των υστέρων ότι η πρώτη σου ερμηνεία τελικά δεν ήταν σωστή;

28/07/2026

Πόσες φορές ακούσαμε τη φράση «ήταν πάντα ένα καλό παιδί» και τη θεωρήσαμε αυτονόητα θετική;

Στην πραγματικότητα, χρειάζεται να αναρωτηθούμε, τι εννοούμε όταν λέμε "καλό παιδί";

Αν εννοούμε ένα παιδί που είναι ευγενικό, συνεργάσιμο και σέβεται τους άλλους, αυτό είναι μια πολύτιμη δεξιότητα.

Αν όμως εννοούμε ένα παιδί που δεν εκφράζει ποτέ θυμό, δε ζητά, δε διαφωνεί, δε στενοχωρεί τους άλλους και βάζει πάντα τον εαυτό του τελευταίο, τότε ίσως δεν βλέπουμε την καλοσύνη του, αλλά την προσαρμογή του.

Πολλά παιδιά μαθαίνουν από νωρίς ότι η αποδοχή και η αγάπη εξαρτώνται από το πόσο βολικά είναι. Αυτή η στρατηγική μπορεί να τα προστατεύσει στην παιδική ηλικία, αλλά συχνά γίνεται βάρος στην ενήλικη ζωή, δυσκολεύοντας τα όρια, τη διεκδίκηση και την αυθεντική έκφραση.

Ο στόχος της ανατροφής δεν είναι να μεγαλώσουμε «καλά παιδιά», αλλά παιδιά που θα γίνουν ενήλικες με ενσυναίσθηση, αυτοσεβασμό και την ελευθερία να εκφράζουν όλες τις πλευρές του εαυτού τους.

24/07/2026

Οι έρευνες των τελευταίων δεκαετιών δείχνουν ότι η κατάλληλη, περιορισμένη και στοχευμένη αυτοαποκάλυψη μπορεί να έχει αρκετά οφέλη.

Μπορεί να βοηθήσει γιατί:

Μειώνει την αίσθηση μοναξιάς. Όταν ένας θεραπευόμενος ακούει ότι ο θεραπευτής έχει βιώσει κάτι παρόμοιο (χωρίς να γίνεται η συνεδρία για τον θεραπευτή), συχνά νιώθει ότι δεν είναι ο μόνος που περνάει αυτή τη δυσκολία.

Ενισχύει τη θεραπευτική συμμαχία. Ο θεραπευτής φαίνεται πιο ανθρώπινος και προσιτός, γεγονός που μπορεί να αυξήσει την εμπιστοσύνη.

Κανονικοποιεί εμπειρίες. Για παράδειγμα, αν ο θεραπευτής πει ότι και ο ίδιος έχει νιώσει άγχος πριν από μια σημαντική ομιλία, ο θεραπευόμενος μπορεί να καταλάβει ότι το άγχος είναι ανθρώπινη εμπειρία και όχι ένδειξη αδυναμίας.

Δίνει ελπίδα. Αν ο θεραπευτής μοιραστεί ότι μια δυσκολία μπορεί να ξεπεραστεί (χωρίς να δώσει πολλές προσωπικές λεπτομέρειες), μπορεί να ενισχύσει την αισιοδοξία του θεραπευόμενου.

Μοντελοποιεί την ευαλωτότητα. Δείχνει ότι μπορεί κάποιος να μιλήσει για δύσκολα συναισθήματα χωρίς ντροπή, κάτι που διευκολύνει και τον θεραπευόμενο να ανοιχτεί.

Διορθώνει λανθασμένες αντιλήψεις. Πολλοί πιστεύουν ότι οι ψυχολόγοι είναι "τέλειοι" ή δεν δυσκολεύονται ποτέ. Μια μικρή, προσεκτική αυτοαποκάλυψη μπορεί να μειώσει αυτή την εξιδανίκευση.

Ωστόσο, η ίδια έρευνα δείχνει ότι η αυτοαποκάλυψη μπορεί να γίνει επιβλαβής όταν:

γίνεται για να ανακουφιστεί ο θεραπευτής,
είναι υπερβολική,

μεταφέρει το βάρος της συζήτησης στον θεραπευτή,

οδηγεί τον θεραπευόμενο να φροντίζει εκείνος τον θεραπευτή,

ικανοποιεί προσωπικές ανάγκες του θεραπευτή αντί να υπηρετεί τον θεραπευτικό στόχο.

Γι' αυτό πολλοί θεραπευτές χρησιμοποιούν μια απλή ερώτηση πριν αποκαλύψουν κάτι προσωπικό: «Αυτό που σκέφτομαι να μοιραστώ, θα βοηθήσει πραγματικά τον θεραπευόμενο ή εξυπηρετεί εμένα;»

Στη γνωστική συμπεριφορική θεραπεία (CBT), αλλά και σε σύγχρονες προσεγγίσεις όπως η θεραπεία σχημάτων, η κατάλληλη αυτοαποκάλυψη χρησιμοποιείται συχνότερα απ' ό,τι παλαιότερα, επειδή η θεραπευτική σχέση θεωρείται πλέον ενεργός παράγοντας αλλαγής. Το κλειδί δεν είναι αν θα γίνει αυτοαποκάλυψη, αλλά πότε, πόση και με ποιον σκοπό.